Ανταπόκριση από τη Βόννη
«Ντόναλντ, συγχαρητήρια από καρδιάς και σε ευχαριστώ για την αποφασιστική σου στάση στο Ιράν. Ήταν πραγματικά εξαιρετικό και κάτι που κανείς άλλος δεν θα τολμούσε να κάνει. Μας κάνει όλους πιο ασφαλείς. Στη Χάγη οδεύεις προς ακόμη μία μεγάλη επιτυχία». Όσοι διάβασαν το μήνυμα του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε προς τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, το οποίο ο τελευταίος φρόντισε να δώσει στη δημοσιότητα, στην αρχή πίστεψαν ότι πρόκειται για κάποιο αστείο ενός ψεύτικου λογαριασμού στο Διαδίκτυο. Ήταν όμως πέρα για πέρα αληθινό και ο ίδιος ο Ολλανδός, πρώην πρωθυπουργός της χώρας του, δήλωνε ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα με τη δημοσιοποίησή του. Δεν είναι άλλωστε κανένα συμβόλαιο με μεγάλη αμυντική βιομηχανία για να απαιτείται μυστικότητα… Και παραδέχτηκε ότι είναι χρόνια φίλος με τον Πρόεδρο, τον οποίο και θαυμάζει για την τεράστια προσφορά του στο ΝΑΤΟ. Η δημοσιογράφος του SkyNews, που τον είχε ρωτήσει αν το βρίσκει κάπως υποτιμητικό και δείγμα αδυναμίας για τους Ευρωπαίους όλο αυτό, θα πρέπει ακόμα να μην έχει συνέλθει από το σοκ τόσης ειλικρίνειας.
Τον βομβάρδισαν με κολακείες
Ο Ρούτε βομβάρδισε με κολακείες τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, έφτιαξε ένα πρόγραμμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, με μια συνεδρίαση που δεν κράτησε πάνω από δυόμισι ώρες, ώστε να μην κουραστεί ο «ηγεμόνας» και αποφασίσει να φύγει πρόωρα, όπως έκανε προ ημερών στη σύνοδο του G7 στον Καναδά. Το βασιλικό ζεύγος της Ολλανδίας, που το προηγούμενο βράδυ είχε καλέσει σε δείπνο τους ηγέτες των 32 χωρών της Συμμαχίας, θα πρέπει να ζήλεψε. Έτσι συμπεριφέρονται οι πραγματικοί αυλικοί στον μονάρχη. Με υπακοή, κολακείες, δουλοπρέπεια.
Δεν ήταν μόνο ο Ρούτε. Σχεδόν όλοι οι ηγέτες των νατοϊκών κρατών, και ειδικά οι «ισχυροί» Ευρωπαίοι, που υποτίθεται πως θέλουν να αυτονομηθούν και να παρέμβουν δυναμικά στα ανοιχτά μέτωπα του πλανήτη, έδειξαν να συναγωνίζονται για την εύνοια του Τραμπ με στόχο ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να καθίσουν κι αυτοί δίπλα του στο τραπέζι, προνόμιο που απόλαυσε η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι, «πιστοποιημένη» φίλη και θαυμάστρια του πλανητάρχη εδώ και μήνες, σε αντίθεση με τους εκατοντάδες χιλιάδες Ιταλούς πάντως, που διαδήλωναν πάλι το περασμένο σαββατοκύριακο ενάντια στις πολιτικές του πολέμου.
Ο πολιτικός, την επικράτηση του οποίου σχεδόν όλοι απεύχονταν πριν από έναν χρόνο ως καταστροφική εξέλιξη για την Ευρώπη και τον πλανήτη, ξαφνικά έχει γίνει ο φωτεινός φάρος, που δείχνει τον δρόμο για το μέλλον μιας Ευρώπης ισχυρής και πάνοπλης - ετοιμοπόλεμης, όπως αρέσκεται να λέει και η Φον ντερ Λάιεν. Κατάφερε να πείσει τους αμελείς εταίρους του ότι θα πρέπει να διαθέτουν έως το 2035 το 5% του ΑΕΠ τους για την άμυνα, απειλώντας ήδη από την πρώτη θητεία του με αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη. Ακόμα και οι ηγέτες των κυβερνήσεων των ισχυρότερων χωρών της Ευρώπης, όπως ο Γερμανός Φρίντριχ Μερτς και ο Βρετανός Κιρ Στάρμερ, έμοιαζαν να αγωνιούν για ένα του νεύμα, ένα χαμόγελο, μια ατάκα ή ένα «φιλικό άγγιγμα στον ώμο». Το τελευταίο το κατέγραψε με ικανοποίηση ο Ταγίπ Ερντογάν, τον οποίο συνάντησε ο Τραμπ το βράδυ της περασμένης Τρίτης στο βασιλικό μέγαρο.
Ο Σάντσεθ ως μαύρο πρόβατο
Ακόμα και ο Μακρόν αυτή τη φορά απέφυγε τις προκλήσεις. Ο μόνος που «ξεστράτισε» ήταν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ, που θεωρεί ότι σε μια περίοδο έντονης πίεσης για τις κοινωνίες θα ήταν ανεύθυνο να διατεθούν αυτά τα μυθικά ποσά για εξοπλισμούς. Βασιλικότερος του βασιλέως, ο Έλληνας πρωθυπουργός φρόντισε να τον βάλει στη θέση του, ωστόσο ο Ρούτε τον είχε προλάβει, βάζοντας τον Ισπανό να κάτσει «τιμωρία στη γωνία» στην «οικογενειακή» φωτογραφία. Αλλά είναι γνωστό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι παίκτης που παίρνει ρίσκα. Προτιμά τα σίγουρα πονταρίσματα.
Υπερδιπλασιασμός των αμυντικών δαπανών λοιπόν για όλη την Ευρώπη σε μια περίοδο που οι κοινωνίες ακόμα δεν έχουν ξεπεράσει το σοκ αλλά και τις πρακτικές, οικονομικές συνέπειες των απανωτών κρίσεων. Αντάλλαγμα, μερικά χαμόγελα, τα γνωστά γλυκαναλάτα αστειάκια του Τραμπ και η ασαφής «διαβεβαίωση» ότι φυσικά και πιστεύει στο περιβόητο άρθρο 5 της Συμμαχίας περί αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης, αν και, όπως πρόσθεσε, όλα είναι «και θέμα ερμηνείας». Όλα αυτά διανθισμένα με τη διαρκώς αναπαραγόμενη αλλά όχι απαραιτήτως και τεκμηριωμένη θεωρία περί μιας επόμενης επίθεσης της Ρωσίας σε χώρα-μέλος μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια.
Η εικόνα αυτής της κακόγουστης οπερέτας θα πρέπει να έχει θορυβήσει οποιονδήποτε στοιχειωδώς σκεπτόμενο Ευρωπαίο πολίτη. Αρχηγοί κυβερνήσεων σαν κακέκτυπα σφουγκοκωλάριων άλλων εποχών απέναντι σε έναν αλαζόνα και αυτάρεσκο Πρόεδρο που μέσα σε λίγους μήνες έχει υποστεί έναν σωρό πολιτικές ήττες τις οποίες ο ίδιος βαφτίζει νίκες. Εκτός αν πιστεύει κανείς ότι έφερε την ειρήνη στη Μέση Ανατολή μέσα σε δώδεκα μέρες, όπως ακριβώς τελείωσε τον πόλεμο στην Ουκρανία μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες. Θα ήταν απλώς γελοίο αν δεν ήταν προμήνυμα γκρίζων εποχών για την Ευρώπη. Ειδικά για τη Γερμανία, η τυφλή υπακοή στα τραμπικά αφηγήματα μοιάζει να κονταίνει πολιτικά τη χώρα μέρα με τη μέρα όσο κι αν ο καγκελάριος Μερτς διατείνεται ότι έχει επαναφέρει την πατρίδα του στο διεθνές προσκήνιο. Την ώρα που η συντριπτική πλειονότητα διεθνολόγων και νομικών χαρακτηρίζουν παράνομη την επίθεση Τραμπ στο Ιράν και μιλούν πλέον σταθερά για ένα διαρκές έγκλημα πολέμου στη Γάζα, ο Χριστιανοδημοκράτης πολιτικός εκθειάζει τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς ως μια κίνηση που δίνει ελπίδες για ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Τα όρια της υποταγής δεν έχουν απλώς ξεπεραστεί, έχουν καταργηθεί παντελώς. Η δεύτερη φάση της Zeitenwende, της «αλλαγής εποχής», έχει ξεκινήσει με «φούμο» στο πρόσωπο και στολή παραλλαγής.
