Κώστας Αργυρός, Βόννη
Ενας Γερμανός δημοσιογράφος με αφορμή όσα συνέβαιναν τόσο στην Κωνσταντινούπολη όσο και στη Μέση Ανατολή έκανε λόγο αυτές τις ημέρες για ένα «τρίο της ξεδιαντροπιάς: Τραμπ, Νετανιάχου, Ερντογάν». Αυτό είναι σίγουρα αξιοσημείωτο γιατί μέχρι τώρα όποιος τολμούσε να επικρίνει τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, θυμίζοντας, για παράδειγμα, τις κατηγορίες εναντίον του για εγκλήματα πολέμου, κινδύνευε να χαρακτηριστεί τρομοκράτης. Αλλά μετά το σπάσιμο της εκεχειρίας και τις νέες δολοφονίες αθώων στη Γάζα ακόμα και η συντηρητική FAZ είχε το θάρρος την περασμένη Κυριακή να γράψει ότι με τη στάση του ο Νετανιάχου «κάνει τη Χαμάς να φαίνεται ως ένας αξιόπιστος διαπραγματευτής».
Αυτοί τα γράφουν, οι άλλοι τα διαβάζουν;
Το ερώτημα, βεβαίως, είναι αν ο «προγραμματισμένος» για καγκελάριος Χριστιανοδημοκράτης Φρίντριχ Μερτς θα επιμείνει στη θέση ότι ο Νετανιάχου είναι καλοδεχούμενος στο Βερολίνο και δεν θα πρέπει να φοβάται μια πιθανή σύλληψη. Πάντως και οι εκπρόσωποι της απελθούσας κυβέρνησης στη Γερμανία, που πήρε και επίσημα «απολυτήριο» μετά τη συγκρότηση της νέας Βουλής αλλά παραμένει ως υπηρεσιακή, προτιμούν να αποφεύγουν τις σκληρές δηλώσεις τόσο για τον Νετανιάχου όσο και για τον Ερντογάν, αλλά και γι’ αυτόν που πολλοί θεωρούν ότι βρίσκεται πίσω τους είτε στηρίζοντας είτε ανεχόμενος τις πράξεις τους, δηλαδή τον Ντόναλντ Τραμπ.
Τη Δευτέρα που μας πέρασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στο Βερολίνο ρωτήθηκε επίμονα να σχολιάσει όσα συμβαίνουν στην Τουρκία. Εξέφρασε ανησυχία, ζήτησε να διερευνηθούν με ταχύτητα και διαφάνεια οι κατηγορίες εναντίον του Εκρέμ Ιμάμογλου, αλλά απέφυγε να ζητήσει την απελευθέρωση του προφυλακισμένου πρώην πλέον δημάρχου Κωνσταντινούπολης. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν όλη την εβδομάδα και οι εκπρόσωποι της Κομισιόν, που είναι σε διαρκή εγρήγορση μην τυχόν τους ξεφύγει κάποια φράση που θα μπορούσε να εκληφθεί από τον Ερντογάν ως προσβολή εναντίον του.
Ο τουρκικός λαός είναι μόνος του
Ο γερμανικός Τύπος από την πρώτη στιγμή της σύλληψης του Ιμάμογλου προέβλεψε κυνικά ότι οι Τούρκοι πολίτες που αποφάσισαν να κατέβουν στους δρόμους δεν θα πρέπει να περιμένουν κάποια σοβαρή υποστήριξη από το εξωτερικό. Ο Ερντογάν έχει καταφέρει να γίνει κάτι παραπάνω από «απαραίτητος» σε Βερολίνο και Βρυξέλλες, και όχι μόνο ως διαχειριστής του Μεταναστευτικού για λογαριασμό της Ε.Ε. εδώ και χρόνια. Επιδιώκει σταθερά ρόλο διαμεσολαβητή στην Ουκρανία, συνδέεται παραπάνω από... στενά με το νέο ισλαμιστικό καθεστώς στη Συρία, έχει φιλόδοξα σχέδια αλλά και προσφορές προς τους Ευρωπαίους για τη συμμετοχή του στο θολό σχήμα που έχει βαφτιστεί «νέα αρχιτεκτονική άμυνας και ασφάλειας». Πώς να τα βάλεις με έναν τέτοιο «παίκτη-πολυεργαλείο»; Ειδικά για την περίπτωση της Γερμανίας, δεν μπορεί να παραβλέπει κανείς ότι στη χώρα ζουν εκατομμύρια πολίτες τουρκικής καταγωγής και πάνω από 1 εκατομμύριο από αυτούς ψήφισαν και έδωσαν στις τελευταίες εκλογές 65% στον Ερντογάν. Έτσι, λοιπόν, ο φόβος μήπως κακοκαρδίσουν τον σημαντικό σύμμαχο και εταίρο καθορίζει τις κινήσεις των γερμανικών κυβερνήσεων.
Οι ηθικολογίες και οι γενικού τύπου υπενθυμίσεις για την αξία του Κράτους Δικαίου θα συνεχιστούν, αφού δεν κοστίζουν και τίποτα. Η Ε.Ε. θα κρατά καθαρή την υπόληψή της, καταδικάζοντας τον Πούτιν, θα συνεχίσει «ντροπαλά» να καλοπιάνει τον Τραμπ, να παραβλέπει τις βαρβαρότητες του Νετανιάχου και να αντιμετωπίζει τον Ερντογάν ως ένα κακότροπο παιδάκι, που ίσως κάποτε έρθει στα σύγκαλά του. Η φράση για το τι συμβαίνει σε όσους κάνουν παρέα με το τέρας προφανώς δεν έχει μεταφραστεί πειστικά στα εγχειρίδια των Ευρωπαίων διπλωματών.
