Υδροκλιματικό μαστίγωμα». Ο όρος αυτός, γνωστός μόνο στους επιστημονικούς κύκλους, κάνει εδώ και λίγες ημέρες τον γύρο του κόσμου με αφορμή τις τεράστιες, καταστροφικές πυρκαγιές στο Λος Άντζελες. Πυρκαγιές, που η πρωτόγνωρη έντασή τους ήδη συνδέεται από τους επιστήμονες με την κλιματική κρίση, και ειδικότερα με το φαινόμενο του «υδροκλιματικού μαστιγώματος», το οποίο αποτυπώνει την απότομη εναλλαγή των ακραίων καιρικών φαινομένων και μάλιστα το γρήγορο πέρασμα από το ένα κλιματικό άκρο στο άλλο που πλήττει πολύ περισσότερους ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη από ό,τι τα μεμονωμένα ακραία καιρικά φαινόμενα.
Στην περίπτωση των πυρκαγιών του Λος Άντζελες οι επιστήμονες ανέδειξαν την αλληλοδιαδοχή έντονης βλάστησης, ξηρών συνθηκών και ανέμων πρωτοφανούς έντασης. Σχετική μελέτη-αστραπή έξι ερευνητών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA) καταδεικνύει ότι οι φωτιές που καταπίνουν την πόλη έχουν μεγαλύτερη έκταση και καταστροφικότητα από ό,τι θα είχαν αν σημειώνονταν σε έναν πλανήτη χωρίς την υπερθέρμανση που προκαλούν κυρίως τα ορυκτά καύσιμα. Συγκεκριμένα, οι συντάκτες της έκθεσης υπογραμμίζουν ότι σήμερα η κλιματική αλλαγή ευθύνεται περίπου για το 25% της καύσιμης ύλης των πυρκαγιών, ξεκαθαρίζοντας ότι ναι μεν οι πυρκαγιές θα σημειώνονταν, ωστόσο «θα ήταν μικρότερης έκτασης και λιγότερο έντονες». Ο ερευνητής κλιματολογίας του UCLA και επικεφαλής της μελέτης Ντάνιελ Σουέιν, ο οποίος σε μακροσκελή ανάλυσή του στις 4 Ιανουαρίου στο μπλογκ του WeatherWest.com είχε προειδοποιήσει για τον κίνδυνο «ακραίων ανέμων και πυρκαγιάς» στη Νότια Καλιφόρνια τις επόμενες ημέρες, εξήγησε πώς λειτουργεί το «υδροκλιματικό μαστίγωμα» σε συνέντευξή του στο περιοδικό Outside. «Στο φαινόμενο αυτό φθάνουμε όταν πηγαίνουμε από ακραία υγρασία σε ακραία ξηρασία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαμε ακραία υγρό καιρό και μετά ακολούθησε η μεγαλύτερη σε διάρκεια, από έξι ως εννιά μήνες, ξηρασία που παρατηρήθηκε ποτέ. Αυτή η ακολουθία γεγονότων παίζει ρόλο στη Νότια Καλιφόρνια: Αυτό που βλέπουμε σήμερα να καίγεται δεν είναι ώριμο δάσος, αλλά χόρτα και θαμνώδεις συστάδες που αναπτύσσονται σε περιόδους υψηλής υγρασίας» παρατήρησε.
Από την πλευρά της, η Κετλίν Τριντό, επικεφαλής ερευνήτρια κλιματικής επιστήμης στη ΜΚΟ Climate Central, μιλώντας στη συνεργατική πλατφόρμα Covering Climate Now με θέμα το πώς η κλιματική κρίση τροφοδότησε τις τεράστιες φωτιές στο Λος Άντζελες, εξήγησε ακόμη πιο απλά το «υδροκλιματικό μαστίγωμα»: «Πέρσι, τέτοια εποχή, είχαμε πάρα πολλή υγρασία και πολλές βροχές, κάτι που ήταν εξαιρετικό γιατί αντιμετωπίζαμε την ξηρασία. […] Όμως το πρόβλημα είναι ότι όλη αυτή η βροχή δημιουργεί πολύ περισσότερη βλάστηση και τότε ακολουθεί το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή έντονη ξηρασία και ζέστη. Όλη αυτή η βλάστηση, λοιπόν, ξεραίνεται και καίγεται. Και καταλήγουμε σε αυτή τη διακύμανση που μεγιστοποιεί τις καύσιμες ύλες και τους κινδύνους που δημιουργεί η επιπλέον καύσιμη ύλη σε συνθήκες όπως αυτή».
Το «υδροκλιματικό μαστίγωμα», πάντως, δεν είναι κάτι νέο. Τα τελευταία χρόνια συνδέθηκε με τις καταστροφικές πλημμύρες στην Ανατολική Αφρική, στο Πακιστάν και στην Αυστραλία, καθώς και με την επιδείνωση των καυσώνων στην Ευρώπη και στην Κίνα. Μάλιστα, οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι αυτά τα φαινόμενα θα αυξηθούν κατακόρυφα όσο θα συνεχίζεται η υπερθέρμανση. Αν δε η θερμοκρασία αυξηθεί κατά 3 βαθμούς Κελσίου, θα υπερδιπλασιαστούν... «Υπάρχει πληθώρα αποδείξεων ότι η αυξανόμενη υδροκλιματική αστάθεια αποτελεί μια σχεδόν παγκόσμια υπογραφή της κλιματικής αλλαγής σε όλη τη Γη» συνόψισε, διόλου ενθαρρυντικά, ο Ντ. Σουέιν...
