Δεν του έκαναν το χατίρι. Όχι γιατί είναι κακοί χαρακτήρες, αλλά γιατί έδειξαν ότι σέβονται την ψήφο των πολιτών. Ο λόγος για τους επικεφαλής του Νέου Λαϊκού Μετώπου (ΝΛΜ) απέναντι στον Πρόεδρο Μακρόν. Ο τελευταίος είχε ζητήσει «πολιτική εκεχειρία» στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, ωστόσο η Αριστερά έχει άλλη γνώμη, βάζοντας πάνω από το (πανάκριβο) υπερθέαμα τη λαϊκή ετυμηγορία. Έτσι ενώ οι... Κασσάνδρες «προέβλεπαν» την επερχόμενη διάλυσή του, το ΝΛΜ κατάφερνε την περασμένη Τρίτη το απόγευμα, μετά από 16 ημέρες δύσκολων διαπραγματεύσεων, να συμφωνήσει σε κοινή υποψηφιότητα για τη θέση του πρωθυπουργού. Μια είδηση λίγο πριν από την πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη του Μακρόν, που ανέτρεψε ξανά τα δεδομένα. Το ΝΛΜ ανακοίνωσε το όνομα της Λισί Καστέ, μίας δημόσιας αξιωματούχου άγνωστης μεν στο ευρύ κοινό, ξεχωριστής ωστόσο προσωπικότητας, που συνδυάζει πολλά χαρακτηριστικά τα οποία υπηρετούν το κοινό πρόγραμμα του ΝΛΜ. «Η επιλογή δεν ήταν απλή. Υπήρξαν στρατηγικές συζητήσεις, παίγνια επιρροής. Η συναίνεση δεν είναι εύκολο να βρεθεί, η διαδικασία υπήρξε μακρά. Αλλά έπρεπε να κατασταλάξουμε, έπρεπε να βάλουμε τον Μακρόν με την πλάτη στον τοίχο να αναγνωρίσει την ψήφο των Γάλλων» δήλωνε στο περιοδικό Politis ο Κριστιάν Πικέ, μέλος του εκτελεστικού γραφείου του ΚΚΓ και διαπραγματευτής του Νέου Λαϊκού Μετώπου.
Η εξέλιξη εκθέτει τον Μακρόν, που έλπιζε να πάρει ανάσα με την υπηρεσιακή κυβέρνηση ως το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων. Εκθέτει κυρίως την εμμονικότητά του, καθώς κατ’ αρχάς αρνείται την πραγματικότητα των εδρών στη Βουλή: 193 βουλευτές για το ΝΛΜ, 166 για το προεδρικό στρατόπεδο, 142 για τον Εθνικό Συναγερμό και τους συμμάχους του. Αρνείται εντέλει τη Δημοκρατία και τους κανόνες της. Διότι ναι μεν μπορεί να έχει τη συνταγματική δυνατότητα να επιλέξει όποιον θέλει για τη θέση του πρωθυπουργού, ωστόσο είναι αντιδημοκρατικό να αγνοεί την επιλογή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που έχει έστω τη σχετική πλειοψηφία στη Βουλή. Και αυτό ακριβώς έκανε το βράδυ της Τρίτης και μάλιστα αποφεύγοντας να αναφέρει το όνομα της Καστέ, τονίζοντας ότι «το θέμα δεν είναι ένα όνομα», αλλά το «ποια μπορεί να είναι η πλειοψηφία στη Βουλή». Στηρίζοντας, δηλαδή, το επικίνδυνο δόγμα των δύο άκρων, εξισώνοντας την Ακροδεξιά με την Αριστερά και καλώντας τα κόμματα να επιδείξουν... σωφροσύνη για τον σχηματισμό κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
«Κλείδωσε» το μακρονικό «λογισμικό»: Όλοι πλην της Αριστεράς!
Είναι σαφές ότι το «λογισμικό» του Μακρόν και των κύκλων του συστήματος που τον υποστηρίζει έχει «κλειδώσει» στο «τα πάντα εκτός από την Αριστερά» στη διακυβέρνηση της χώρας! «Είναι λάθος να λέγεται ότι το Νέο Λαϊκό Μέτωπο κέρδισε» επανέλαβε ο Μακρόν, τονίζοντας ότι η Αριστερά απέχει «100 έδρες από την απόλυτη πλειοψηφία». Ξέχασε, όμως, βολικά ότι επί δύο χρόνια η δική του κυβέρνηση κυβερνούσε με σχετική πλειοψηφία, περνώντας χωρίς συζήτηση στη Βουλή (κάνοντας χρήση του άρθρου 49.3 του συντάγματος) εξόχως αντικοινωνικούς νόμους, όπως η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση που απέρριπτε το 80% των πολιτών, η κατάργηση της οποίας είναι το πρώτο μέτρο που θα πάρει μια αριστερή κυβέρνηση υπό την Καστέ...
Η 37χρονη οικονομολόγος, που εργάζεται ως επικεφαλής του Τμήματος Οικονομικών στη διοίκηση του Δήμου Παρισιού με τη σοσιαλίστρια δήμαρχο Αν Ινταλγκό, είναι απόφοιτος της έγκριτης Σχολής Δημόσιας Διοίκησης (ENA), έχει θητεύσει από το 2014 και για τέσσερα χρόνια στο υπουργείο Οικονομικών με αντικείμενο τα οικονομικά εγκλήματα, ενώ γνωρίζει άριστα τους φορολογικούς παραδείσους, καθώς από το 2018 δούλευε στο τμήμα κατά του ξεπλύματος χρήματος, της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας και της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής. Προέρχεται από την Κοινωνία των Πολιτών και είναι από τα ιδρυτικά μέλη της συλλογικότητας «Οι δημόσιες υπηρεσίες μας».
Σε συνέντευξή της στο ραδιόφωνο France Inter υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, την πρόθεσή της να θέσει στο επίκεντρο της δράσης της κυβερνητικής της πολιτικής την υπεράσπιση των δημόσιων υπηρεσιών, που συστηματικά έχουν καταβαραθρώσει από το 2017 οι πολιτικές Μακρόν. Τον Σεπτέμβριο του 2023 συνέβαλε σε έκθεση της συλλογικότητας που στηλίτευε το έλλειμμα μέσων που δίνονται στις διοικήσεις των δημόσιων υπηρεσιών, το οποίο είναι αντιστρόφως ανάλογο των αυξανόμενων αναγκών των πολιτών και της εξέλιξης της κοινωνίας. Μαζί της συμφωνεί ο εξειδικευμένος στην Ιστορία της Δημόσιας Διοίκησης Εμιλιέν Ρουίζ, που μίλησε στην Humanite: «Τα τελευταία επτά χρόνια δεν έγινε τίποτα για να αντιστραφεί αυτή η τάση. Υπάρχει μια συνέχεια στις πολιτικές εξορθολογισμού, μείωσης δαπανών, που ξεκίνησαν με τον Σαρκοζί».
Κάποιοι έσπευσαν να αποδώσουν απειρία στη Λ. Καστέ. Ωστόσο ο τρόπος που αντιμετώπισε μια πρόσφατη δημοσκόπηση φανερώνει το αντίθετο. Ρωτήθηκε για το ότι το 58% των ερωτηθέντων είπε ότι δεν πρέπει ο Πρόεδρος να την ορίσει πρωθυπουργό. «Πριν από 48 ώρες ήμουν εντελώς άγνωστη στις Γαλλίδες και στους Γάλλους. Σήμερα το 42% λέει ότι ο Εμανουέλ Μακρόν πρέπει να με ορίσει πρωθυπουργό» ήταν η πληρωμένη απάντησή της.
