"Η Κύπρος είναι μεμονωμένη περίπτωση" επαναλαμβάνουν μονότονα στις Βρυξέλλες, στη Φραγκφούρτη, αλλά και στην Αθήνα. Και, ναι, η Κύπρος είναι ιδιαίτερη περίπτωση, αλλά όλες οι "ιδιαίτερες περιπτώσεις" στην Ε.Ε. δεν θα έπρεπε λογικά να έχουν ως κοινό παρονομαστή το λεγόμενο "κοινοτικό κεκτημένο";
H Κύπρος είναι ιδιαίτερη περίπτωση, μεμονωμένη και μοναδική. Είναι μια μικρή χώρα με μεγάλες τράπεζες, σε αντίθεση με την Ελλάδα, που, με βάση τη μνημονιακή αφήγηση, είναι μια χώρα με διεφθαρμένο και υπερτροφικό δημόσιο τομέα. Πώς γίνεται τότε τα Μνημόνια της Ελλάδας και της Κύπρου να μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό;
Eίναι φανερό πλέον για όλους ότι η τρόικα επιβάλλει με ιδεολογικούς -αν όχι ιδεοληπτικούς- όρους την ίδια συνταγή σε κάθε χώρα που η προτεσταντική ηθική της Γερμανίας έχει στοχοποιήσει διά της ενοχοποιήσεως. Η ενοχοποίηση περιγράφει μια "αμαρτία" για την οποία επιβάλλεται μια "καθαρτήρια τιμωρία".
Η διαφορά της Κύπρου είναι αυτό ακριβώς που έλεγε εδώ και μήνες ο Σόιμπλε: Ότι η Κύπρος λόγω μεγέθους δεν συνιστά άμεσο συστημικό κίνδυνο και έτσι προσφέρεται για πειράματα και για παραδειγματισμό. Το κυπριακό πείραμα είχε θέμα: "Πώς να στείλετε μια χώρα πίσω στη λίθινη εποχή με μια απόφαση". Γιατί, κακά τα ψέματα, η Κύπρος ως διεθνές τραπεζικό κέντρο τελείωσε την Παρασκευή της πρώτης απόφασης του Eurogroup. Η κινητοποίηση του κυπριακού λαού διέσωσε τους μικροκαταθέτες από το κούρεμα, και αυτό είναι σημαντικό για όλη την Ευρωζώνη, αλλά μέχρι εκεί. Η ανακοίνωση της ΑΗΚ (της κυπριακής ΔΕΗ) ότι "η ζήτηση ρεύματος κατέρρευσε" και η μείωση της κατανάλωσης κατά 25% τα λέει όλα... Το ερώτημα είναι ένα: Who's next?
