Αυτές τις ημέρες ζούμε μια από τις μεγαλύτερες εκστρατείες παραπληροφόρησης, fake news με τη σημερινή ορολογία, που μας έκανε να αναπολούμε τον Τζορτζ Μπους και τον Τόνι Μπλερ ως μαθητευόμενους μάγους, γιατί τα ψεύδη τους για τα μαζικά όπλα του Σαντάμ φαίνεται να ωχριούν μπροστά στην αναμενόμενη εισβολή της ρωσικής αρκούδας στην Ουκρανία.
Οι ΗΠΑ της μετα-Τραμπ εποχής φαίνεται ότι προσπαθούν να διαμορφώσουν για τις επόμενες δεκαετίες νέα σενάρια στην Ευρώπη και τη νοτιοανατολική Ασία, όπου οι αμυντικοί εξοπλισμοί θα βρίσκονται στην ημερησία διάταξη, με έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο, που πίσω από τους αγωγούς και τα εμπορικά κοντέινερ θα κρύβει τη μάχη ανάμεσα στις αναδυόμενες και παρακμάζουσες αυτοκρατορίες, αυτές που στα λατινικά ονομάζονται imperium, από την οποία προέρχεται και η ξεχασμένη πλέον λέξη ιμπεριαλισμός.
Ο Τζο Μπάιντεν μας έδειξε ότι η κυβέρνησή του και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη και την ασφάλεια των Ευρωπαίων και όχι μόνο πολιτών και μεγάλο κίνδυνο για τη δημοκρατία και την ελευθερία της έκφρασης και της ανεξάρτητης ενημέρωσης. Γιατί μάλλον θα πρέπει να βρούμε στο μικροσκόπιο τις διαφορές ανάμεσα στις ελεγχόμενες ελευθερίες στις αυταρχικές δημοκρατίες και σ' αυτό που βιώνουμε στη Δυτική και κοινοτική Ευρώπη, χωρίς να ξέρουμε ακόμη πόσο κοντά φτάσαμε στο χείλος ενός πολέμου στις πόρτες μας, εάν όχι μέσα στο σπίτι μας.
O Αμερικανός Πρόεδρος και τα γεράκια του ΝΑΤΟ σήκωσαν για άλλη μια φορά τη σημαία της ελευθερίας και της δημοκρατίας υποστηρίζοντας ότι η κάθε χώρα είναι ελεύθερη να επιλέξει σε ποια συμμαχία θα ανήκει και ότι η Ρωσία δεν μπορεί να απαγορεύσει στην Ουκρανία ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.
Ένας άλλος Δημοκρατικός Πρόεδρος, το 1962, οδήγησε επί 13 ημέρες τον κόσμο στο χείλος ενός παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, γιατί η Κούβα είχε κάνει την ίδια επιλογή που επικαλείται ο Τζο Μπάιντεν, αποφασίζοντας να τοποθετήσει σοβιετικούς πυραύλους λίγες δεκάδες χιλιόμετρα από τις ακτές της Φλόριντα, ως απάντηση στην τοποθέτηση αμερικανικών πυραύλων κυρίως στην Τουρκία. Ως γνωστόν, ο Χρουστσόφ απέσυρε τους πυραύλους και οι ΗΠΑ δεσμεύτηκαν να μην εισβάλουν στο νησί της Επανάστασης και να αποσύρουν τους αμερικανικούς πυραύλους από την Τουρκία. Θα ήταν κρίμα να παραλληλίσει κανείς τον Τζον Κένεντι με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αλλά στην πράξη ο Πούτιν ζητάει από τον Μπάιντεν να αναγνωρίσει στη Ρωσία αυτό που οι ΗΠΑ θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους για την ασφάλεια της δικής τους χώρας.
Η κρίση των πυραύλων της Κούβας μάς έδειξε επίσης ότι το μεγαλύτερο κόστος το πληρώνει όποιος βρίσκεται στη μέση και στη συγκριμένη περίπτωση η Ευρώπη - και δεν αφορά μόνο την αύξηση του πληθωρισμού και τις ανατιμήσεις από την αύξηση του ενεργειακού κόστους. Δυστυχώς όμως, η Ευρώπη απέδειξε για άλλη μια φορά όχι μόνο ότι αποτελεί έναν πολιτικό νάνο, ότι ότι έχει ξεχάσει τους δύο παγκόσμιους πολέμους που ξεκίνησαν στο έδαφός της και ότι έχει μια πλήρως αφερέγγυα πολιτική ηγεσία, που δεν μπορεί να προασπίσει τα συμφέροντα των λαών της, χωρίς καμία απολύτως τάση αυτογνωσίας από τις πρόσφατες ήττες του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν και τη δική της ήττα στο απόμακρο Μάλι.
