Έξω απ' το σπίτι του (στο Γκόρινγκ του Όξφορντσάιρ) είχαν στηθεί δύο μεσήλικες Γερμανίδες. Περίμεναν εκεί ώρες, ίσως και μέρες μέσα στο κρύο. Μόλις εμφανίζεται στην εξώπορτα εφορμούν. “Να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί σας;” Είναι σχεδόν απαιτητικές. Δέχεται μ' ένα ειλικρινές χαμόγελο. Ο δημοσιογράφος του “Guardian” Σάιμον Χάτενστοουν μόλις έχει φτάσει και παρακολουθεί τη σκηνή. Συνοδεύοντάς τον μετά μέσα στο σπίτι, του λέει:
“Ήταν τυχερές που ήσουν εσύ μπροστά, αλλιώς θα τις είχα στείλει να πάνε να πνιγούν”.
- Αλήθεια!;
- Όχι, δεν μπορείς να γίνεις κακός, ειδικά αν έχουν έρθει από το εξωτερικό.
- Εμένα μου φάνηκαν σαν ανώμαλες, όχι θαυμάστριες...
Χαμογελάει, ξέρει τι σημαίνει αυτή η λέξη.
- Μια τύπισσα εισέβαλε στο σπίτι μου επτά φορές. Η αστυνομία δεν έκανε τίποτα. Μια μέρα τη βλέπω να έχει ξαπλώσει στον δρόμο απ' έξω φορώντας τα ρούχα μου!
Ψυχωτικές και οι ταμπλόιντ. “Οι καραφλοί ψίθυροι του Μάικλ” έγραψε η “Sun”. Ανακάλυψε το ανύπαρκτο πρόβλημα τριχόπτωσής του και βρήκε την ευκαιρία να κάνει λογοπαίγνιο με το “Careless Whisper”.
Πάντως, δείχνει καλύτερα σήμερα. Τις περισσότερες ώρες τις περνάει στο στούντιο. Έχει τόσα να κάνει που δεν βρίσκει από πού ν' αρχίσει.
“Έχω καλό υλικό αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να το κυκλοφορήσω ή όχι. Σου λέω ότι από μουσικής πλευράς το ορατό μέλλον μου είναι αρκετά σχιζοφρενικό. Τί είδους μουσική είναι αυτή; Απλά δεν μπορώ να σου πω”...
Παλιά ενσάρκωνε τον δανδή της ιλουστρασιόν βρετανικής ποπ. Ωριμάζοντας, ο κόσμος τον ταύτισε με την ακραία περσόνα-διασημότητα που κυριαρχείται απ' τα πάθη της. Αλλά στο κέντρο υπήρχε πάντα η μουσική και ένα μεγάλο, δημιουργικό ταλέντο που εκδηλωνόταν και εκφραζόταν αβίαστα. Η εικόνα του σπουδαίου τραγουδιστή έχει επισκιάσει εκείνη του στιχουργού, ενορχηστρωτή, παραγωγού.
“Αν δεν νιώθεις ότι πετυχαίνεις κάτι καινούργιο, τότε μην το κάνεις” επιμένει.
Στα είκοσί του, οι της ηλικίας του τσαλαβουτούσαν με demo ηχογραφήσεις. Παρίσταναν τους ποπ σταρ μπροστά στον καθρέφτη, εκείνος έβγαζε έναν ολοκληρωμένο δίσκο μόνος του -ως η ψυχή του ντουέτο των Wham!- Η μουσική βιομηχανία δεν είχε ανακαλύψει ακόμα τα ριάλιτι της TV.
Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς στο σαλόνι του είναι ο πίνακας του Χάρλαντ Μίλερ. Δεν απεικονίζει τίποτε άλλο από ένα υποτιθέμενο εξώφυλλο βιβλίου του εκδοτικού οίκου Penguin το οποίο έχει τίτλο “Αθεράπευτα ρομαντικός αναζητεί βρομερή πρόστυχη πουτάνα”. Αυτός ο πίνακας τα λέει όλα για τον ιδιοκτήτη του.
Ο Μάικλ φαίνεται να έχει γίνει πιο παρανοϊκός όλα αυτά τα χρόνια, μπορεί για καλό σκοπό, εν μέρει ίσως εξαιτίας όλης αυτής της πρέζας. “Μπορεί να ήμουν περισσότερο λιώμα εκείνες τις μέρες. Ζούσα πάνω σε μια ισορροπία καφέ και χόρτου” λέει αναπολώντας το παρελθόν.
Είναι δύσκολο να μην ανησυχείς γι' αυτόν. Παρ' όλη την παράνοια, την απερισκεψία και την αυτοαπορρόφησή του, αναδίδει ευφυΐα, ζεστασιά και γενναιοδωρία. Και ήταν πράγματι γενναιόδωρος. Έδινε λεφτά σε φιλανθρωπίες και δωρεάν εισιτήρια στις νοσοκόμες του ΕΣΥ. Χάρισε δικαιώματα των τραγουδιών του σε ιδρύματα για παιδιά και αντικαρκινικά ινστιτούτα. Και με τους Wham! είχε παίξει σε συναυλία συμπαράστασης στους απεργούς ανθρακωρύχους το 1985.
Του έδωσαν μια τεράστια προκαταβολή από τον οίκο Harper Collins για να γράψει την αυτοβιογραφία του. Θα την επιστρέψει. Όταν υπέγραφαν το συμφωνητικό δεν ήξερε ότι πρόκειται για εκδοτική επιχείρηση του μεγιστάνα Ρούπερτ Μέρντοx. Δεν τα πήγαινε ποτέ καλά μ' αυτόν και τις εφημερίδες του. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Έχει να κάνει ακόμα πολλά, λέει.
Το 2008 τον συνέλαβαν για κατοχή κρακ.
- Καπνίζεις κρακ;
- Όχι...
Έχεις καπνίσει ποτέ;
- Όχι...
- Κοίταξέ με στα μάτια και πες μου: Κάπνιζες κρακ;
- Εγώ; Λοιπόν, στην προκειμένη περίπτωση, ναι...
- Πότε κάπνισες τελευταία φορά;
- Δεν πρόκειται να σου πω. Θα σου πω όμως αυτό: Ό,τι κι αν έκανα, έχω δώσει 105 πραγματικά καλές συναυλίες και κανένας από τους μουσικούς μου δεν με είδε ποτέ λιώμα.
Ενώ υπερασπίζεται με σθένος το δικαίωμά του να παίρνει ναρκωτικά, έχει εξίσου επίγνωση ότι αυτή η κατάσταση τον φρενάρει. "Η καλύτερη απάντηση για μένα είναι να είμαι συνεχώς απασχολημένος. Όταν έχω να κάνω κάτι, δεν αράζω για να φουμάρω". Στρίβει άλλο ένα τσιγάρο.
Ξέρει καλά τον εαυτό του, πάντοτε τον ενδιέφερε το εγώ του. Αναγνωρίζει ότι το πολύ "εγώ" είναι επικίνδυνο, αλλά και με το λίγο δεν θα είχε προχωρήσει.
Αρχίζει όμως να βλέπει το εαυτό του ως επιζήσαντα.
“Είμαι κι εγώ έκπληκτος πραγματικά που επέζησα παρά τις δυσλειτουργίες μου (...) Ζω τα τελευταία 10-12 χρόνια ως δηλωμένος ομοφυλόφιλος και είμαι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Νομίζω πως υπάρχουν πράγματα απ' το προσωπικό ταξίδι μου που θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα σε άλλους ανθρώπους. Κάνοντας έναν επιτυχημένο δίσκο δεν είναι πια αρκετό από μόνο του. Η πολιτική τού να είμαι ο εαυτός μου εν μέσω πυρών από τα ΜΜΕ και τους ομοφοβικούς με αναγκάζει να χρησιμοποιώ κάποια από την εμπειρία μου".
Όταν τον αντιμετώπιζαν ως “μίστερ Τέλειο” στα "απονήρευτα" χρόνια της δεκαετίας του '80 αισθανόταν κάλπικος, ένιωθε άβολα.
Κατά κάποιον τρόπο, το να είσαι ένας προβληματικός ήρωας, ακόμη και αντιήρωας, κάνει τη ζωή πιο εύκολη...
