Ανταπόκριση από το Μιλάνο Του Αργύρη Παναγόπουλου
Η μαύρη τρύπα των ιταλικών τραπεζών μπορεί να ξεπερνά τα 100 δισ. ευρώ, αλλά παραδόξως η τράπεζα με τα μεγαλύτερα προβλήματα φαίνεται να είναι η παλαιότερη του κόσμου, η οποία ελέγχεται ακόμη από τους μετεξελιγμένους πρώην κομμουνιστές, που τη δεκαετία του ’90, με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό Μάσιμο Ντ' Αλέμα, ανακάλυψαν τον «τρίτο δρόμο» προς τον... νεοφιλελευθερισμό με τον Γερμανό Σρέντερ και τον Βρετανό Μπλερ, φιλοδοξώντας να δημιουργήσουν έναν «αριστερό» χρηματοοικονομικό πόλο.
Άξονας αυτού του πόλου ήταν η τράπεζα Monte dei Paschi di Siena (MPS), που ιδρύθηκε το μακρινό 1472, το «κόσμημα» που ελεγχόταν από το Ιταλικό Κ.Κ. διαμέσου των περιφερειακών και δημοτικών αρχών της Τοσκάνης και της Σιένα, και τη μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία της Λέγκας των Συνεταιρισμών Unipol. Η MPS έχει σήμερα κόκκινα δάνεια που φθάνουν τα 26,6 δισ. ευρώ.
Η ιταλική κυβέρνηση του Δημοκρατικού Κόμματος, που κληρονόμησε τις «αμαρτίες» του Κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς και των Δημοκρατών της Αριστεράς, αναζητεί μια θαυματουργή λύση πριν από τις 29 Ιουλίου, που θα ανακοινωθούν τα τεστ κοπώσεως. «Αμαρτίες» που γνωρίζει πολύ καλά ο Ματέο Ρέντζι, όχι βέβαια ως Ιταλός πρωθυπουργός αλλά ως πρώην δήμαρχος της Φλωρεντίας, της πρωτεύουσας της Τοσκάνης, αλλά και οι Μέρκελ και Σόιμπλε.
Οι γερμανικές τράπεζες έχουν τη μεγαλύτερη έκθεση στο ιταλικό χρέος, που ξεπερνά τα 2 τρισ. ευρώ, και συμμετέχουν σε όλες σχεδόν τις κερδοσκοπικές κινήσεις της Unicredit και της Intesa San Paolo στην πρώην Ανατολική Ευρώπη, την Αυστρία και την ίδια τη Γερμανία.
Η «Ευρώπη» θα σώσει για άλλη μια φορά τους τραπεζίτες;
Για άλλη μια φορά καλείται να την πληρώσει ο... κοσμάκης, γιατί δυστυχώς τα ιταλικά νοικοκυριά έχουν στα χέρια τους τραπεζικά ομόλογα, που αποκαλούνται senior, αξίας 200 δισ. ευρώ, ενώ υπάρχουν και άλλα 67 δισ. ευρώ σε ομόλογα μειωμένης εξασφάλισης, εκ των οποίων τα 31 δισ. ανήκουν σε μικρούς επενδυτές. Περίπου το 50% αυτών των ομολογιών λήγουν το 2017, με αποτέλεσμα οι ιταλικές τράπεζες της «αριστεράς» και της «δεξιάς» να χρειάζονται κάτι παραπάνω από 100 δισ. ευρώ.
Τα ομόλογα αυτά διασφαλίζουν επιτόκια που ξεπερνούν τουλάχιστον κατά 2% τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων. Πώς μπορούσε να γίνεται αυτό; Αν κανείς δεν μπορεί να καταλάβει την «παρά φύση» λειτουργία των αγορών, δεν χρειάζεται να ρωτήσει τον Ιταλό Μάριο Ντράγκι, γιατί μπορεί να κάνει απευθείας την ερώτηση στα ελληνικά στον πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ Λουκά Παπαδήμο, τον γνωστό «τεχνικό» που έγινε πρωθυπουργός και που προηγουμένως δάνειζε στις ιδιωτικές τράπεζες με μηδενικό σχεδόν κόστος για να σπεκουλάρουν στα δημόσια ομόλογα των εθνικών κρατών.
Σήμερα οι Ντ’ Αλέμα και Ρέντζι αλληλοκατηγορούνται για τον τρόπο διάσωσης των τραπεζών, με τον πρώην πρωθυπουργό να κατηγορεί τον νυν για τη πτώχευση της Banca Marche, της Etruria, της Cassa di Risparimio της Ferrara και αυτή του Chieti. Ένα τραπεζικό σκάνδαλο που παραλίγο να παρασύρει τους υπουργούς και την κυβέρνηση του Ρέντζι. Ο Ντ’ Αλέμα προσπάθησε στο παρελθόν να διασώσει τη MPS καλώντας έναν από τους «καλύτερους» μάνατζερ της τραπεζικής αγοράς, τον διευθύνοντα σύμβουλο της μεγαλύτερης ιταλικής τράπεζας Unicredit, Προφούμο. Προφανώς ο Προφούμο δεν ήταν τόσο «σύντροφος», γιατί ήθελε να απολύσει 4.600 εργαζομένους, να προχωρήσει σε συγχωνεύσεις θυγατρικών και να βάλει λουκέτο σε 400 υποκαταστήματα. Η πραγματική εξέγερση των εργαζομένων και η στήριξή τους από ένα μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης ακύρωσε το σχέδιο του Προφούμο περνώντας το κόστος των κερδοσκοπικών παιχνιδιών στο γνωστό... υποζύγιο, τους φορολογουμένους.
Χάρις στον «τεχνικό» πρωθυπουργό Μόντι, τον «συνάδελφο» του Λ. Παπαδήμου, το Ιταλικό Δημόσιο έβαλε, μεταξύ των άλλων, 3,4 δισ. ευρώ για να «σώσει» την τράπεζα διαμέσου των αποκαλούμενων «Ομολόγων του Μόντι». Το ΔΝΤ χαιρέτισε το 2013 τη «διάσωση» της τράπεζας με το φρέσκο χρήμα του Δημοσίου και ζήτησε την άμεση στήριξή της με χρήματα των φορολογουμένων... ανά πάσα στιγμή!
Το ΔΝΤ δεν έδωσε καμία βάση στη λεπτομέρεια ότι οι εισαγγελικές αρχές της Σιένας προχώρησαν στη δίωξη έντεκα από τα πλέον υψηλόβαθμα στελέχη της, μαζί με ορισμένα στελέχη της αμερικανικής JPMorgan Chase, ενώ άλλη δικαστική έρευνα κατέληξε στην καταδίκη στελεχών της γιατί με τα ελληνικής ονομασίας παράγωγα «Αλεξάνδρεια» και «Σαντορίνη», και τη στήριξη της ιαπωνικής Nomura και της γερμανικής Deutsche Bank, έκλειναν τις τρύπες από τις... ζημιές.
Ασφαλώς θα πρέπει να αποτραπεί κάθε πιθανότητα να χάσουν σήμερα τα χρήματά τους δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριά. Οι ανθρωποθυσίες στους τραπεζικούς βωμούς πρέπει να σταματήσουν. Σε αυτό ο Ρέντζι κέρδισε τη στήριξη της ελληνικής και της πορτογαλικής κυβέρνησης, που αντιμετωπίζει παράλληλο πρόβλημα. Οι άνθρωποι έρχονται πριν από τις τράπεζες. Ας μη μας διαφεύγει ότι στις 6 Μαρτίου του 2012 ο επικεφαλής επικοινωνίας της MPS Ντάβιντ Ρόσι πλήρωσε με τη ζωή του τα κερδοσκοπικά αυτά παιχνίδια. «Αυτοκτονία», αποφάσισε δύο χρόνια αργότερα το Δικαστήριο. «Πρώτα τον χτύπησαν στο κεφάλι και μετά τον πέταξαν από το παράθυρο, γιατί ήθελε να μιλήσει με τις εισαγγελικές αρχές», ισχυρίζεται ακόμη η σύζυγός του στις αίθουσες των δικαστηρίων αναψηλαφώντας την απόφαση της... «αυτοκτονίας».
