Η Βρετανία σνόμπαρε αρχικά την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης και όταν αποφάσισε να ενταχθεί στο ευρωπαϊκό σχέδιο, προσέκρουσε, το 1963, στις αντιρρήσεις του Γάλλου προέδρου Σαρλ Ντε Γκολ ο οποίος μιλούσε για αγγλοσαξονικό Δούρειο Ίππο στον σταύλο της Ευρώπης, υπενθύμισε στους αναγνώστες της η εφημερίδα "Guardian". Δέκα χρόνια αργότερα ο Συντηρητικός πρωθυπουργός Τεντ Χιθ οδήγησε τη Βρετανία στην ευρωπαϊκή οικογένεια, αλλά ο γάμος αποδείχθηκε προβληματικός. Εκείνη την εποχή το Εργατικό Κόμμα κατήγγειλε την ευρωπαϊκή συνωμοσία που θα κατέστρεφε 1.000 χρόνια βρετανικής Ιστορίας.
Η κυβέρνηση των Εργατικών απαίτησε αλλαγές στην κοινή αγροτική πολιτική και έκανε δημοψήφισμα το 1975 επί πρωθυπουργίας Χάρολντ Ουίλσον. Επτά υπουργοί των Εργατικών τάχθηκαν υπέρ ενός Brexit, ενώ η νέα αρχηγός των Συντηρητικών Μάργκαρετ Θάτσερ υποστήριξε ότι η χώρα πρέπει να παραμείνει στην Ευρώπη. Τα 67% των ψηφοφόρων αποφάσισαν την παραμονή στην ΕΟΚ. Το 1984 η Θάτσερ κέρδισε τον χαρακτηρισμό Σιδηρά Κυρία, παζαρεύοντας σκληρά με τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες. Επικαλέστηκε τις ιδιαιτερότητες της βρετανικής οικονομίας, πέτυχε εξαιρέσεις και επιστροφή χρημάτων από τον κοινοτικό προϋπολογισμό.
Το Εργατικό Κόμμα αποφάσισε να μετακινηθεί υπέρ της κοινωνικής Ευρώπης του Ζακ Ντελόρ ως αντίβαρο στην επίθεση του θατσερισμού στα εργασιακά δικαιώματα και στο κράτος πρόνοιας. Ένα τμήμα των Συντηρητικών παρέλαβε τη σκυτάλη και ύψωσε τη σημαία τού ευρωσκεπτικισμού, αντιδρώντας σε αυτή την ιδέα της κοινωνικής Ευρώπης που θα έβαζε χαλινάρι στον άκρατο φιλελευθερισμό. Και η Μάργκαρετ Θάτσερ δήλωσε προδομένη, το 1988, όταν διαπίστωσε ότι πολλοί εταίροι θεωρούσαν το ευρωπαϊκό σχέδιο κάτι παραπάνω από μια κοινή αγορά.
Ο Τζον Μέιτζορ πέτυχε επιπλέον εξαιρέσεις, αλλά το τζίνι είχε βγει από το μπουκάλι και ούτε ο Τόνι Μπλερ δεν κατάφερε να το βάλει πίσω, σημειώνει ο "Guardian". Οι συνθήκες της Νίκαιας και του Άμστερνταμ συνάντησαν αντιδράσεις σε όλη τη Ευρώπη, αλλά στη Βρετανία διαμορφωνόταν ένα νέο μέτωπο μέσα από το οποίο αναδύθηκε το Κόμμα της Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου, κερδίζοντας τρεις έδρες στην Ευρωβουλή το 1999 και 12 έδρες το 2004.
Πάνω στο κύμα του ευρωσκεπτικισμού ανέβηκε ο Ντέιβιντ Κάμερον για να κερδίσει πρώτα την ηγεσία των Συντηρητικών το 2005 και την πρωθυπουργία το 2010, απειλώντας με το όπλο του βέτο τους Ευρωπαίους εταίρους. Στις εκλογές του 2015, ο Κάμερον αντιμέτωπος με το φάσμα της απώλειας ψήφων προς το Κόμμα της Ανεξαρτησίας υποσχέθηκε δημοψήφισμα για Brexit. Κέρδισε τις εκλογές, έκανε διαπραγμάτευση με οριακή επιτυχία, και τώρα θερίζει αυτά που έσπειρε. Το στρατόπεδο των Brexiters αποτελείται από ηγετικά στελέχη του κόμματός του, υπουργούς και βουλευτές, ακροδεξιούς, ξενοφοβικούς και ανοιχτά ρατσιστές. Αλλά δεν ανήκουν όλοι οι Brexiters στη Δεξιά. Η αριστερή πτέρυγα των Εργατικών σύρθηκε από το κόμμα και τις εξελίξεις να υποστηρίξει μια Ευρώπη στην οποία δεν πιστεύει, αλλά ελπίζει ότι θα την αλλάξει και με μαύρη καρδιά πήγε στην κάλπη για να μαυρίσει την Ακροδεξιά του Νάιτζελ Φάρατζ και του λαϊκιστή Μπόρις Τζόνσον. Ο τελευταίος είναι δελφίνος του Κάμερον.
