Της Κάτι Κέι
Το να επικαλείται κανείς την παγκόσμια γνώμη στις αμερικανικές εκλογές είναι ανόητο λάθος. Είναι απολύτως κατανοητό οι ψηφοφόροι στο Παρίσι της Πενσυλβανία να μη δίνουν δεκάρα για το τι πιστεύουν για τις πολιτικές τους επιλογές οι ψηφοφόροι στο Παρίσι της Γαλλίας. Και γιατί θα έπρεπε άλλωστε;
Η Αμερική θα διαλέξει, κανένας άλλος. Πώς θα αισθάνονταν οι Βρετανοί ψηφοφόροι εάν οι Τεξανοί εξέταζαν ένα Brexit; Αυτή τη φορά, ωστόσο, οι διεθνείς αντιδράσεις για τον Ντόναλντ Τραμπ είναι τόσο ισχυρές και τόσο καθολικές στο να τον καταδικάζουν, που είναι άξιες προσοχής. Επίσης, όμως, γνωρίζω καλά ότι η πρόσφατη Ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα που η γνώμη του κόσμου για τον προεδρικό υποψήφιο των ΗΠΑ γύρισε κατά των ίδιων των κριτικών.
Το 2004, οι Ευρωπαίοι υπέθεσαν ότι η μεγάλη δημοσιότητα που πήρε η αντίθεσή τους με τον πόλεμο που εξαπέλυσε στο Ιράκ ο πρόεδρος Μπους θα καθιστούσε δυσκολότερη την επανεκλογή του. Στην πραγματικότητα, ο αντιαμερικανισμός είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Οδήγησε κόσμο στο πλευρό του προέδρου. «Εάν αυτοί οι ευαίσθητοι Ευρωπαίοι τον μισούν τόσο πολύ», φαίνεται να ήταν το σκεπτικό, «τότε θα πρέπει να κάνει κάτι σωστά».
Την ίδια χρονιά, ο φιλοαριστερός "Guardian" διεξήγαγε μια εκστρατεία σε μια κομητεία του Οχάιο με έναν ορυμαγδό επιστολών, που καλούσαν τον κόσμο να ψηφίσει για τον Τζον Κέρι. Ήταν μια προσπάθεια να έχουν και οι ξένοι τον λόγο στην προεδρική εκλογή στις ΗΠΑ. Η κομητεία Κλαρκ ήταν μια περιοχή που αμφιταλαντευόταν διαρκώς: Το 2000, ο Αλ Γκορ κέρδισε την περιοχή με οριακό προβάδισμα, αλλά η επιχείριση του "Guardian" στην κομητεία Κλαρκ γύρισε εναντίον του. Όντως γαλβάνισε τους ντόπιους ψηφοφόρους, αλλά υπέρ του Μπους, όχι του Κέρι. Τη βραδιά των εκλογών, ο Τζορτζ Μπους εξασφάλισε το 51% των ψήφων στην κομητεία.
Εκείνη την περίοδο, ένας συντάκτης τοπικής εφημερίδας δήλωσε στο BBC ότι ήταν η μεγάλη δημοσιότητα της εκστρατείας που έφερε την ήττα στους Δημοκρατικούς. Θα καταγραφεί στην Ιστορία ως ένα από τα μεγαλύτερα φιάσκο ξένης ανάμειξης.
Το 2008, φυσικά, ο κόσμος συσπειρώθηκε σταθερά πίσω από τον Μπάρακ Ομπάμα. 200.000 άνθρωποι παρακολούθησαν τον υποψήφιο στο Βερολίνο, πριν από τις εκλογές. Ιταλικές τρατορίες έκαναν ντόρο λανσάροντας πίτσες Ομπάμα, ένα περίεργο, καθόλου ιταλικό μείγμα από ζαμπόν και ανανά.
Αστειευόμασταν και λέγαμε ότι η Γαλλία ήταν τόσο απορροφημένη από τις εκλογές, που θα έπρεπε να διοργανώσει παρισινές προκριματικές εκλογές. Εκείνο το διάστημα, η παγκόσμια γνώμη ήταν στο πλευρό του νικητή και οι Αμερικανοί ψηφοφόροι έδειχναν να απολαμβάνουν την αποκατάσταση της παγκόσμιας φήμης τους.
Συνεπώς, τι καταλαβαίνει ο κόσμος από τον Ντόναλντ Τραμπ;
Ο κ. Τραμπ έχεις κάποιους θαυμαστές στην Ευρώπη. Λίγοι στα άκρα του πολιτικού φάσματος αρέσκονται στην γραμμή του για το μεταναστευτικό. Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, ο ιδρυτής του Γαλλικού Εθνικού Μετώπου, δήλωσε ότι αν ήταν Αμερικανός, θα ψήφιζε τον Τραμπ.
Η ηχώ του Τραμπ υπάρχει στα εθνικιστικά κόμματα της Βρετανίας, της Δανίας, της Ολλανδίας, της Ελλάδας, καθώς και της Γαλλίας. Η δυσαρέσκεια με το status quo, η αίσθηση ότι η μεσαία τάξη και η εργατική τάξη έχουν παραμεληθεί από το πολιτικό κατεστημένο, μία αίσθηση ότι οι πολιτικοί δεν είναι ειλικρινείς με τους ψηφοφόρους - μπορεί κανείς να τα βρει όλα αυτά στην απήχηση που έχουν οι Ευρωπαίοι λαϊκιστές.
Ενώ οι πολιτικές του Τζέρεμι Κόρμπιν, του σοσιαλιστή ηγέτη του Κόμματος των Εργατικών, είναι αντίθετες με εκείνες του Ντόναλντ Τραμπ, η απογοήτευση που διακατέχει τους υποστηρικτές του δεν είναι τόσο διαφορετική. Αλλά οι φωνές υποστήριξης πνίγηκαν από μια σχεδόν παγκόσμια καταδίκη. Όσον αφορά τον Τραμπ, η Ευρώπη έχει πάθει αποπληξία. Εντυπωσιασμένη, αλλά αποτροπιασμένη.
Αμερικανοί με ρωτούν κάποιες φορές τι σκέφτονται οι Βρετανοί για τον Τραμπ και η καλύτερη αναλογία που μπορώ να σκεφτώ είναι αυτή. Φανταστείτε αν ο πολύ σεβαστός, αλλά ελαφρώς ενοχλητικός μεγαλύτερος αδελφός σας (οι ΗΠΑ) ερχόταν σπίτι με ένα εξαιρετικά ακατάλληλο ραντεβού (Τραμπ). Ένα μέρος σας κινητοποιείται, αλλά ένα άλλο μέρος σας αισθάνεται αποτροπιασμό, σκεπτόμενοι «ω, Θεέ μου, αυτό θα μπορούσε να πάει πολύ στραβά». Μετά τη Σούπερ Τρίτη, η Ευρώπη κινείται με γρήγορους ρυθμούς από το πρώτο στο τελευταίο.
Να ένα δείγμα της δημόσιας αποδοκιμασίας. Η γερμανική "Der Spiegel" αποκάλεσε τον Τραμπ τον πιο επικίνδυνο άνδρα στον κόσμο. Ο Βρετανός Ντέιβιντ Κάμερον λέει ότι το σχέδιό του να απαγορεύσει τους μουσουλμάνους είναι διχαστικό και άχρηστο.
Η φιλελεύθερη γαλλική εφημερίδα "Liberation" τον έχει περιγράψει ως έναν εφιάλτη που έγινε πραγματικότητα. Η J.K. Rowling τουίταρε ότι είναι χειρότερος από τον Βόλντερμοτ. Ένα πρόσφατο πρωτοσέλιδο του "Economist" είχε μια φωτογραφία του Τραμπ ντυμένου Θείος Σαμ με μία και μοναδική λέξη: «Αλήθεια;». Αυτό περίπου συνοψίζει τη διάθεση της παγκόσμιας ελίτ.
Θα έχει την παραμικρή επίπτωση διεθνής αντίδραση στις πιθανότητες του Τραμπ να πάρει το προεδρικό χρίσμα και μετά να εκλεγεί; Το 2004 δείχνει πως όχι. Όντως, εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ένα σενάριο κατά το οποίο οι Αμερικανοί υποστηρικτές του Τραμπ συσπειρώνονται ακόμη πιο σφιχτά γύρω από τον υποψήφιό τους, επειδή ο κόσμος είναι εναντίον του, όπως ακριβώς έκαναν με τον πρόεδρο Μπους.
Εάν σου αρέσει ο Τραμπ, είναι πιθανό να μείνεις ανεπηρέαστος από τη γαλλική περιφρόνηση - ποιος ενδιαφέρεται τι πιστεύουν ένα μάτσο παραδομένοι πίθηκοι που τρώνε τυρί; Κι αν δεν σου αρέσει ο Τραμπ, είναι πιθανό να θεωρήσεις την κριτική ως πηγή αμήχανης ντροπής - Θεέ, τι άποψη έχει για εμάς ο κόσμος;
Αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι ότι αν το 6 - 10% των ψηφοφόρων στο κέντρο του αμερικανικού πολιτικού φάσματος, οι άνθρωποι που ουσιαστικά καθορίζουν το αποτέλεσμα των εκλογών εδώ, επηρεάζονται από την παγκόσμια γνώμη. Και μπορεί να επηρεαστούν για δύο λόγους.
Αυτή η εποχή διαφέρει από το 2004. Κατ' αρχάς, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ακόμη πρόεδρος. Ως υποψήφιος, δεν επιτάσσει τον αυτόματο σεβασμό που δίνει το Οβάλ Γραφείο. Αν και η Αμερική εξακολουθεί να αισθάνεται πολιορκημένη από τον ισλαμικό εξτρεμισμό, οι Αμερικανοί στρατιώτες δεν σκοτώνονται σε μεγάλους αριθμούς στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Η υποστήριξη στον Μπους ήταν κατά κάποιον τρόπο μια ένδειξη υποστήριξης αυτών των στρατιωτών.
Η Αμερική συσπειρώνεται γύρω από τη σημαία όταν οι άνδρες και οι γυναίκες της υπηρετούν στη μάχη σε ξένες χώρες. Σε καιρό πολέμου, οι Αμερικανοί ψηφοφόροι δεν θέλουν ο ηγέτης τους να κατακρίνεται από ξένους.
Επιπλέον, το μικρό ποσοστό των Αμερικανών ψηφοφόρων που επηρεάζουν τις εκλογές τείνει να είναι πιο συγκρατημένο. Συχνά κατατάσσουν τους εαυτούς τους ως ανεξάρτητους. Συνεπώς, μπορεί να εξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι ξένοι σύμμαχοι τον Ντόναλντ Τραμπ και να αισθανθούν ότι μπορεί να βλάψει την εικόνα της Αμερικής στον κόσμο εάν γίνει πρόεδρος.
Σε αυτή τη φάση, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε την επίπτωση που θα έχει η παγκόσμια γνώμη σε αυτή την κούρσα, αλλά είναι αρκετά ξεκάθαρο ότι ο κόσμος δεν θα ερωτευτεί ξαφνικά τον άνδρα που οι Ρεπουμπλικανοί τείνουν να διαλέξουν ως υποψήφιό τους για τον Λευκό Οίκο.
Μετάφραση: Μαρία Καλυβιώτου
