Ο Φίλιπ Λεγκρέν είναι ένας νέος Βρετανός οικονομολόγος. Διδάσκει στο London School of Economics. Από το 2011 έως το 2014 ήταν επικεφαλής των οικονομικών συμβούλων του προέδρου της Κομισιόν. Έχει γράψει βιβλία και δοκίμια για την παγκοσμιοποίηση, τη μετανάστευση, την οικονομική κρίση. Είναι ένας από τους σύγχρονους οικονομολόγους που έχουν αφήσει πίσω τους τα παλιά «δόγματα» -και τις βολικές απλουστεύσεις του Βερολίνου-, πασχίζοντας να εξηγήσουν τα πραγματικά αίτια της ευρωκρίσης και να παρουσιάσουν μια συνεκτική, ρεαλιστική πρόταση για το πώς θα αντιμετωπιστεί το οικονομικό και κοινωνικό χάος που έχει προκαλέσει (το τελευταίο άρθρο του στα ελληνικά δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» στις 15/3).
«Καταστροφικά λάθη που έγιναν από τους φορείς χάραξης πολιτικής της Ευρωζώνης -κυρίως από την κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή- μετέτρεψαν ουσιαστικά μια χρηματοοικονομική κρίση σε μια πολύ βαθύτερη οικονομική και πολιτική κρίση στην Ευρώπη» τονίζει ο Λεγκρέν σε συνέντευξη του στο EUROPP, το blog του LSE.
«Η οικονομία της Ελλάδας έχει συρρικνωθεί περισσότερο από 25% και οι επιδόσεις της είναι χειρότερες ακόμα κι από εκείνες της Γερμανίας την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης. Το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων έχει κατρακυλήσει και η ανεργία έχει αγγίξει οδυνηρά υψηλά επίπεδα. Μια χαμένη γενιά βρίσκεται στο ξεκίνημά της. Εν ολίγοις, η Ευρωζώνη βυθίζεται σε μια αποπληθωριστική παγίδα χρέους με συνέπειες τραγικές για τις κοινωνίες και απρόβλεπτες για το πολιτικό τους status», λέει ο Λεγκρέν.
Για τον Βρετανό οικονομολόγο, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ταυτίζουν σήμερα την Ε.Ε. με τη λιτότητα, την ύφεση, τη γερμανική κυριαρχία, τους αντιδημοκρατικούς περιορισμούς και τις υποδείξεις για το τι τους επιτρέπεται να κάνουν, και τι όχι.
Οι υποκριτές
«Ο κόσμος είναι θυμωμένος και αγανακτισμένος για τους ανίκανους και ενίοτε διεφθαρμένους πολιτικούς τού κατεστημένου και τους τεχνοκράτες της Ε.Ε. που φαίνονται ανεπαρκείς να επιλύσουν την κρίση, ενώ έχουν επιβάλλει τη δυστυχία στους απλούς ψηφοφόρους, αλλά όχι στους εαυτούς τους» συμπληρώνει ο Λεγκρέν.
«Όπως κι όταν ποντάριζαν στα υψηλού ρίσκου αμερικανικά ενυπόθηκα δάνεια, οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες δάνεισαν υπερβολικά πολλά λεφτά στους Ισπανούς και Ιρλανδούς αγοραστές ακινήτων, στους Πορτογάλους καταναλωτές και στην ελληνική κυβέρνηση τόσο άμεσα όσο και διαμέσου των εγχώριων τραπεζών. Όταν οι φούσκες έσκασαν και οι τράπεζες άρχισαν να βυθίζονται, οι κυβερνήσεις αποφάσισαν να τις διασώσουν για να προστατέψουν τους μετόχους τους. Οι αρχικές απώλειες των ευρωπαϊκών τραπεζών σχετίζονται με τα αμερικανικά ενυπόθηκα δάνεια για τα οποία οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν είχαν κανέναν έλεγχο. Αλλά όταν έγινε ξεκάθαρο στις αρχές του 2010 ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να πληρώσει τα χρέη της, η Μέρκελ μαζί με το γαλλικό τρίο -Ζαν Κλοντ Τρισέ, Στρος-Καν και Σαρκοζί ακολούθησαν μια διαφορετική προσέγγιση".
Και ο οικονομολόγος εξηγεί: "Για να αποφευχθούν απώλειες για τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες, αποφάσισαν να προσποιηθούν ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει προσωρινές δυσκολίες χρηματοδότησης. Με το πρόσχημα ότι η σταθερότητα της Ευρωζώνης απειλείται, αποφάσισαν να παραβιάσουν τη νομική βάση επί της οποίας εδραιώθηκε η Ευρωζώνη -τον κανόνα του no-bailout-και να δανείσουν την ελληνική κυβέρνηση ώστε να μπορέσει να εξοφλήσει τις ξένες τράπεζες και τους μετόχους τους (...) Ως αποτέλεσμα αυτών των διασώσεων, ο κακός δανεισμός μεταξύ ιδιωτικών τραπεζών δημιούργησε υποχρεώσεις μεταξύ κυβερνήσεων. Και μια κρίση που θα μπορούσε να ενώσει την Ευρώπη σε μια συλλογική προσπάθεια ώστε να συμμαζευτούν οι τράπεζες που μας έφεραν σ' αυτό το χάλι, αντίθετα τη δίχασε. Οι χώρες πιστωτές -κυρίως η Γερμανία-βρέθηκαν απέναντι στις χώρες οφειλέτες και τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. έγιναν τα όργανα με τα οποία οι δανειστές επιβάλλουν τη θέλησή τους στους οφειλέτες. Η Ευρωζώνη έγινε στην πραγματικότητα η δοξασμένη φυλακή για τους οφειλέτες»...
