Ο κύβος ερρίφθη. Η γερμανική κυβέρνηση έσπασε ένα ταμπού εβδομήντα χρόνων με την απόφασή της να στείλει όπλα, μεταξύ των οποίων και αντιαρματικούς πυραύλους, στους Πεσμεργκά, τους Κούρδους μαχητές στο Βόρειο Ιράκ. Μέχρι χθες, η Γερμανία ποτέ δεν είχε στείλει όπλα σε εμπόλεμη πλευρά τρίτης χώρας - εκτός των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ δηλαδή. Και, ω ειρωνεία της τύχης, πήρε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη πολιτική απόφαση την παραμονή της 75ης επετείου από την έναρξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Και την πήρε νύχτα Κυριακής, προσπαθώντας να κρατήσει τους τόνους χαμηλά, καθώς η συντριπτική πλειονότητα των Γερμανών πολιτών ήταν κατά της αποστολής όπλων, ενώ και εντός των κυβερνητικών κομμάτων υπήρχαν πολλοί «απρόθυμοι». Σαφώς κατά της αποστολής είχε ταχθεί εξ' αρχής η γερμανική Αριστερά, καθώς και η πλειοψηφία των Πρασίνων, και αντίστοιχα ψήφισαν χθες στην ολομέλεια της Βουλής, η οποία δεν είχε όμως το δικαίωμα να αποφασίσει, απλά ενημερώθηκε και γνωμοδότησε.
Τα όπλα τα είχαν ζητήσει οι Κούρδοι του Βόρειου Ιράκ για να υπερασπιστούν, όπως είπαν, το έδαφός τους από τις δυνάμεις του Χαλιφάτου (ISIS), που κερδίζουν συνεχώς έδαφος στο Ιράκ και στη Συρία. Και η γερμανική κυβέρνηση χαρακτήρισε τις κινήσεις του Ισλαμικού Κράτους «γενοκτονία» σε βάρος της μειονότητας των Γιεζίντι και των χριστιανών στην περιοχή - κι έτσι δικαιολόγησε την απόφασή της.
Ώς ένα σημείο, το σπάσιμο αυτού του ταμπού ερμηνεύεται ως το μη χείρον βέλτιστον. Το Βερολίνο προσπαθεί να τη… γλιτώσει στέλνοντας όπλα κι όχι πιθανά αργότερα στρατιώτες, όταν θα το πιέσουν οι εταίροι του. Και θεωρεί ότι, στέλνοντάς τα στους Πεσμεργκά, μειώνει στο μέτρο του δυνατού τον κίνδυνο να πέσουν κάποια στιγμή τα όπλα σε λάθος χέρια ή να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον ενάντια σε έναν σύμμαχο. Αλλιώς θα έπρεπε να τα είχε στείλει είτε στο ΡΚΚ, είτε στο YPK, τους Κούρδους της Συρίας, που τα χρειάζονται περισσότερο για να ανακόψουν το Ισλαμικό Κράτος. Αλλά δεν ήθελε να δημιουργήσει εντάσεις στη σχέση της με την Άγκυρα, ούτε να ανακατευτεί με την… κινούμενη άμμο του εμφυλίου της Συρίας.
