"Τα ρεκόρ των 400 μέτρων έπεσαν μετά από 9 χρόνια. Ο 19χρονος Θανάσης Καλογιάννης ξάφνιασε τους πάντες εκτός από τον προπονητή του το Σάββατο το βράδυ στο Ολυμπιακό Στάδιο, όταν με ξέφρενη κούρσα έκανε το χρονόμετρο να σταματήσει στο 46.13. Το 46.56 του Κυριάκου Ονησιφόρου απ' τις 5 Ιουλίου 1975, ρεκόρ ανδρών, και το 47.02 του Πέτρου Τσιάκηρου (18 Σεπτεμβρίου 1975 ρεκόρ εφήβων) έπεσαν πανηγυρικά" γράφαμε στα πρώτα δημοσιογραφικά μας βήματα, πριν 33 χρόνια, το 1984, για την αθλητική εφημερίδα "Φίλαθλος", και το ρεπορτάζ συνέχιζε:
"Ο Βολιώτης πρωταθλητής (αν και αθλητής του ΓΣ Καρδίτσας) πέτυχε αυτήν την επίδοση, που του δίνει το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αν και: α) έχασε την ισορροπία του στην εκκίνηση, β) ο καιρός δεν ευνοούσε για ρεκόρ, έκανε κρύο και στην τελική ευθεία φυσούσε αντίθετος άνεμος, γ) έτρεξε χωρίς συναγωνισμό μετά τα πρώτα 100 μέτρα, δ) ήταν η πρώτη εμφάνιση της χρονιάς. Όλα τα παραπάνω φανερώνουν ότι γεννήθηκε αθλητικά ένας δρομέας τεραστίων δυνατοτήτων, ικανός να πρωταγωνιστήσει στους διεθνείς στίβους για δέκα τουλάχιστον χρόνια.
Οι άλλοι καταξιωμένοι 400άρηδες, Στεφανόπουλος (48.01) και Προβελέγγιος (48.23), έκαναν σχετικά καλή εμφάνιση, αν αναλογισθούμε ότι φυσιολογικά πρέπει να τους 'κόπηκαν τα πόδια' από την έκπληξη που τους επεφύλαξε ο συναθλητής τους".
Έτσι "κόπηκαν" και τα δικά μας "πόδια" πριν λίγες μέρες, όταν μάθαμε ότι "έφυγε" από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 52 χρόνων από πνευμονικό οίδημα, ο πλέον χαρισματικός (από πλευράς προσόντων) δρομέας όλων των εποχών στην Ελλάδα. Όλο "εκπλήξεις" ήταν ο Θανάσης!
Το 1984 ανέτειλε το άστρο του Θανάση Καλογιάννη και την ίδια χρονιά πήρε το χρυσό μετάλλιο στους Βαλκανικούς Αγώνες ανδρών στα 400μ. με επίδοση 45.90, που αποτελεί μέχρι σήμερα πανελλήνιο ρεκόρ εφήβων, αν και στη συνέχεια με το αγώνισμα ασχολήθηκαν κι άλλοι σπουδαίοι δρομείς, όπως στα πρώτα του βήματα ο Κώστας Κεντέρης, που κατέρριψε το ρεκόρ ανδρών με 45.70 το 1993 στους Μεσογειακούς Αγώνες του Ναρμπόν.
Όμως το κατ' εξοχήν αγώνισμα του Θανάση Καλογιάννη ήταν τα 400 μέτρα εμπόδια. "Κατέβασε" το πανελλήνιο ρεκόρ του Σταύρου Τζιωρτζή (προπονητή του για μεγάλο διάστημα) από το 49.66 (το 1972 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου) στο 48.80, επίδοση που πέτυχε το 1987, όταν κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στην Πανεπιστημιάδα του Ζάγκρεμπ.
Στα καλύτερά του χρόνια, το 1988, ήταν ο πρώτος λαμπαδηδρόμος στην Αρχαία Ολυμπία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, αλλά "κόπηκε" από την αποστολή και τη συμμετοχή στους Αγώνες! Εικοσιεννέα χρόνια μετά, έσβησε η δική του "φλόγα", προς μεγάλη θλίψη των Ελλήνων φιλάθλων, που τον είχαν τόσο αγαπήσει, όταν οι διεθνείς επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού ήταν μετρημένες στα δάχτυλα.
