Είναι τελικά "λούζερ" η Ολλανδία σε επίπεδο εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου ή πρόκειται απλώς για μια από τις μεγαλύτερες αναντιστοιχίες του διαχρονικού διεθνούς ανταγωνισμού; Πολλές φορές στο ποδόσφαιρο προκύπτουν διλήμματα. Το γεγονός πως με την ολοκλήρωση του φετινού Παγκοσμίου Κυπέλλου η Ολλανδία τερμάτισε στην τρίτη θέση άνοιξε εκ νέου τη σχετική συζήτηση.
Πολλοί λένε πως η αποτυχία της ομάδας του Φαν Χάαλ να κερδίσει στον ημιτελικό την Αργεντινή (αποκλείστηκε στα πέναλτι, στη διαδικασία που η ίδια είχε αποκλείσει στη φάση των οκτώ την Κόστα Ρίκα, που με τη σειρά της είχε αποκλείσει πιο πριν την Εθνική Ελλάδας πάλι στα πέναλτι...) είναι κάτι το εφάμιλλο με τις τρεις ήττες των "Οράνιε" σε προγενέστερους τελικούς Παγκοσμίων Κυπέλλων (το 1974 από τη διοργανώτρια τότε Δυτική Γερμανία, το 1978 εκ νέου από τη χώρα που φιλοξένησε τον θεσμό, την Αργεντινή, και το 2010 από την Ισπανία).
Από την άλλη, όμως, η Ολλανδία αποτέλεσε σημείο αναφοράς (και) στη φετινή διοργάνωση. Αρκετοί αναφέρθηκαν με κολακευτικά λόγια στο συγκρότημα του προπονητή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Λουίς Φαν Χάαλ, που "έγραψε ιστορία" χάρη στην α λα Φάντροκ επιλογή του να αντικαταστήσει τον βασικό τερματοφύλακα με τον ήρωα της διαδικασίας Κρουλ, λίγο πριν ξεκινήσουν τα πέναλτι του συγκλονιστικού προημιτελικού με την Κόστα Ρίκα.
Άκρως αξιοσημείωτο, φυσικά, το εκρηκτικό δίχως άλλο ξεκίνημα και το εντυπωσιακό 5-1 επί της προηγούμενης Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Ισπανίας (σε μια άτυπη ρεβάνς για την ήττα στη Ν. Αφρική τέσσερα χρόνια πριν), αλλά και η ανατροπή μέσα σε πολύ λίγα λεπτά (ελάχιστα πριν το τελικό σφύριγμα του διαιτητή) στον αγώνα με το Μεξικό στη φάση των "16".
Δεν ήταν λίγοι (ακόμα και στο εσωτερικό της χώρας) αυτοί που δεν πίστευαν σε αυτή την ομάδα. Ακόμα και η πρόκριση με αντιπάλους όπως η Ισπανία και η Χιλή τους φαινόταν δύσκολη υπόθεση. Υπήρχαν αρχικά ενστάσεις για πολλούς παίκτες που πρώτη φορά συμμετείχαν σε τόσο υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού, κυρίως στην αμυντική γραμμή. Όμως, η παρέα του Ρόμπεν (αρκετοί θεωρούν πως αυτός ήταν ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά και όχι ο "εξαφανισμένος" στα δύσκολα των τελευταίων αγώνων Λιονέλ Μέσι...) διέψευσε τους δύσπιστους και έφτασε στην τρίτη θέση, παραμένοντας αήττητη και ταπεινώνοντας στον μικρό τελικό τη Βραζιλία με το εμφατικό 3-0. Πια, με την όποια αυτοπεποίθηση υπάρχει λόγω της δεδομένης εμπειρίας που κατακτήθηκε, η Ολλανδία ξεκινά την προσπάθειά της για το επερχόμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016, έχοντας στο τιμόνι της έναν παλιό γνώριμο, τον Γκους Χίντινγκ...
Όσον αφορά στο ζήτημα αν οι "οράνιε" είναι "λούζερ", τελικά μοιάζει λίγο άδικο ένα τέτοιο συμπέρασμα, γιατί ενδεχομένως υποβαθμίζει τις κατά καιρούς πολύ καλές παρουσίες της Εθνικής Ολλανδίας σε διάφορα διεθνή τουρνουά. Εξάλλου, ο τίτλος δεν λείπει, καθώς στην τροπαιοθήκη της Ολλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας βρίσκεται το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που κατέκτησε η παρέα του Γκούλιτ, του Φαν Μπάστεν, του Κούμαν και του τερματοφύλακα Φαν Μπρόκελεν στα γερμανικά γήπεδα το 1988. Ναι, λείπει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά οι Ολλανδοί βρίσκουν τον τρόπο να δημιουργούν ικανά αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα, που μπορεί στο μέλλον να φτάσουν στη βρύση και να πιουν τελικά νερό, δικαιώνοντας τις γενιές που απέτυχαν "στο τσακ"...
