Θα δανειστώ τα λόγια ενός αληθινού μαχητή της ζωής, που έχω τη μεγάλη τιμή να είναι φίλος μου και που έγινε φίλος μου, μέσα από τη ραδιοφωνική επικοινωνία. Του Πέτρου Κακολύρη, συγγραφέα, εκδότη, ενεργού αριστερού πολίτη, που ζει εδώ και μερικά χρόνια με "ξένη" καρδιά, δηλαδή έχει κάνει μεταμόσχευση, με όλες τις περιπέτειες που αυτό συνεπάγεται, πριν και μετά. Και δεν επιβιώνει απλώς. ΖΕΙ πραγματικά, δημιουργικά, φανατικά, χωρίς μεμψιμοιρίες και μιζέριες, επειδή ακριβώς αναμετρήθηκε με τον μεγάλο αντίπαλο.
Τη νύχτα της περασμένης Κυριακής, μετά το τέλος της διήμερης γιορτής του Κόκκινου, ο Πέτρος μου έστειλε ένα μήνυμα: "Αυτό που έκανε το Κόκκινο δεν ήταν ότι έστησε μια μεγάλη γιορτή, αλλά άλλαξε τη ζωή μας για δύο ημέρες (έστω και προσωρινά). Όλοι/ες μας, τις δύο αυτές ημέρες, ξεχάσαμε χαράτσια, Αδώνιδες, και όλα τα λυπητερά της άθλιας κυβέρνησης, και στου Ψυρρή υπήρξε μια άλλη πόλη, πέρα από τη θλιμμένη Αθήνα. Και ξέρεις, σκέφτηκα: Έτσι θα ήθελα να είναι οι μέρες με κυβέρνηση την Αριστερά. Να είστε όλοι/ες καλά και περήφανοι γι' αυτό που κάνετε".
"Έτσι θα ήθελα να είναι οι μέρες με κυβέρνηση την Αριστερά". Ένα υπόδειγμα μέλλοντος ήταν αυτό το διήμερο στου Ψυρρή, στα όγδοα γενέθλια του 105,5 Στο Κόκκινο, που τώρα έχει γίνει "Κόκκινο παντού". Έτσι κάπως το ένιωσα κι εγώ όταν διαπίστωσα ότι ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Κοιτάζοντας τους πλημμυρισμένους δρόμους, τα φωτισμένα πρόσωπα, ακούγοντας τα γέλια και τις μουσικές, σκεφτόμουν πως μπορεί αυτό να 'ναι μια εικόνα από το μέλλον. Και δεν έχει ίχνος ελληνικού ή αριστερού φολκλόρ αυτό που συνέβη το περασμένο Σαββατοκύριακο και άφησε τους μαγαζάτορες της περιοχής με το στόμα ανοιχτό. ("Μα έχετε τόση δύναμη; Ένα ραδιόφωνο; Τόση δύναμη;" έλεγε και ξανάλεγε ένας απ' αυτούς που το καφέ του είναι από τα πιο δημοφιλή). Ήταν μια αυθεντική γιορτή, ελαφρώς οργανωμένη από τα "πάνω", όπου πρωταγωνίστησε η ανάγκη, η επιθυμία και η πρωτοβουλία των από "κάτω". Είχε κουζίνα αλληλεγγύης, είχε τσίπουρα και κρασιά, είχε γλυκά και φιλέματα και λουλούδια που μας έφερναν στον σταθμό, είχε χορούς και τραγούδια, είχε παινέματα και θαυμασμό, είχε και ρηματικές διακοινώσεις: "Προσέξτε, δεν σας θέλουμε χειροκροτητές, αν γίνετε, θ' αλλάξουμε κανάλι".
Είχε, όμως, πάνω απ' όλα, πολλά "σας αγαπάμε". Είχε αγκαλιές. Από αληθινούς ανθρώπους κι όχι από "προφίλ", από γνωστούς και άγνωστους φίλους, που ένας Θεός ξέρει τι ζόρια τραβάνε ο καθένας χωριστά. Εκεί, όμως, όλοι μαζί, βγάζαμε τη γλώσσα στο σκοτεινό παρόν και του δείχναμε τα δόντια μας.
Η μοναξιά είναι θηρίο, αλλά ακόμη κι αν δεν είχες τη μία αγκαλιά, ένιωθες πώς μπορεί απλώς να του βάψεις τα νύχια κόκκινα και να το βάλεις για ύπνο...
