Πίσω από τη χρυσοπληρωμένη έκθεση του ΟΟΣΑ για την αξιολόγηση του ανταγωνισμού σε τέσσερις τομείς (επεξεργασία τροφίμων, τουρισμός, δομικά υλικά, λιανεμπόριο) κρύβονται οι επιθυμίες της κυβέρνησης να ανάγει σε κανόνα την ασυδοσία και να θεσμοθετήσει τη χωροταξία.
Η εν λόγω έκθεση, που δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη εβδομάδα, έχει ολόκληρο κεφάλαιο υπό τον τίλο προβλέψεις για αδειοδότηση και τον αστικό σχεδιασμό. Μεταξύ άλλων, εντοπίζει προβλήματα στον Νόμο 3325/2005 που θέτει περιορισμούς στην ίδρυση και τη λειτουργία βιομηχανιών και βιοτεχνιών στην Αττική, ενώ προτείνει την κατάργηση της διαδικασίας προέγκρισης για την ίδρυση καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος.
Έτσι περιγράφει τις προβλέψεις του άρθρου 17 του Ν. 3325/2005, βάσει των οποίων στην Αττική "μόνο επαγγελματικά εργαστήρια, ηλεκτρομηχανικές εγκαταστάσεις για παροχή υπηρεσιών και αποθήκες, όλες χαμηλής όχλησης, μπορούν να ιδρυθούν σε οικιστικές περιοχές. Βιομηχανίες και επαγγελματικά εργαστήρια χαμηλής όχλησης επιτρέπονται σε βιομηχανικές περιοχές και αποθήκες γενικά επιτρέπονται σε εμπορικές ζώνες. Στόχος είναι να διασφαλιστεί ισορροπία ανάμεσα στην επιχειρηματική λειτουργία και την περιβαλλοντική προστασία. Η υπερσυγκέντρωση βιομηχανικών δραστηριοτήτων στην Αττική δημιούργησε την ανάγκη για ειδική μεταχείριση αυτών των βιομηχανιών προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των κατοίκων, να προστατευθεί το περιβάλλον πιο αποτελεσματικά και να παρασχεθούν κίνητρα στις επιχειρήσεις να μετεγκατασταθούν σε περιοχές που προορίζονται για τον βιομηχανικό τομέα. Ένας επιπλέον στόχος είναι ο εκσυγχρονισμός των υφιστάμενων βιομηχανιών. Ως εξαίρεση, η εγκατάσταση νέων δραστηριοτήτων χαμηλής όχλησης επιτρέπεται υπό αυστηρές συνθήκες σε καθορισμένες περιοχές για την παροχή υπηρεσιών στους κατοίκους".
Ανακαλύπτει, όμως, δύο... προβληματάκια. Το πρώτο είναι ότι οι βιομηχανίες, που ήδη έχουν εγκατασταθεί στην Αττική πριν από την έκδοση του νόμου αυτού, έχουν ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα (σε κόστη μεταφοράς, εργασιακή διαθεσιμότητα κ.λπ.) σε σύγκριση με ενδιαφερόμενους "νεοεισερχόμενους". Το δεύτερο είναι ο ορισμός της χαμηλής, μέσης και υψηλής όχλησης, στην περίπτωση των επαγγελματικών εργαστηρίων ή βιομηχανικών εργοστασίων, ο οποίος βασίζεται "μόνο στην ισχύ του μηχανικού τους εξοπλισμού. Αυτό φαίνεται περιοριστικό γιατί δεν λαμβάνει υπόψη την τρέχουσα (ή μελλοντική) τεχνολογική ανάπτυξη που μπορούν να οδηγήσουν σε υψηλότερο αποτέλεσμα ισχύος, σε συνδυασμό με χαμηλότερη όχληση, κι έτσι παρέχεται ένα αντικίνητρο για νέες επενδύσεις σε πιο αποδοτική, περιβαλλοντικά φιλική τεχνολογία". Και προτείνει νέα διατύπωση του ορισμού όχληση, που θα λαμβάνει υπόψη τις τεχνολογικές εξελίξεις "που μπορούν να οδηγήσουν σε υψηλότερο αποτέλεσμα ισχύος".
Στην περίπτωση των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, απερίφραστα συστήνει την κατάργηση της προέγκρισης ίδρυσης, με σκοπό να προωθηθεί γενικώς η ανάπτυξη. Κι όμως, το άρθρο 80 παράγραφος 2 και 3 του Νόμου 3463/2006 (κώδικας δήμων και κοινοτήτων) επιχειρεί να προστατεύσει την ιδιαίτερη φυσιογνωμία πόλεων και οικισμών.
Οι παραπάνω διατάξεις ορίζουν: "Για την ίδρυση και λειτουργία των ανωτέρω καταστημάτων απαιτείται άδεια, η οποία χορηγείται από τον δήμαρχο ή τον πρόεδρο της κοινότητας. Πριν από τη χορήγηση της άδειας ίδρυσης και λειτουργίας χορηγείται προέγκριση ίδρυσης, η οποία εκδίδεται ύστερα από απόφαση της δημαρχιακής επιτροπής ή του κοινοτικού συμβουλίου, μετά από προέλεγχο του σχετικού αιτήματος του ενδιαφερομένου. Για τον προέλεγχο λαμβάνονται υπόψη ζητήματα που αφορούν τις χρήσεις γης, την προστασία του φυσικού, πολιτιστικού και αρχιτεκτονικού περιβάλλοντος, την προστασία του αιγιαλού και της παραλίας, των δασικών περιοχών, των αρχαιολογικών και ιστορικών τόπων, καθώς και την αισθητική, τη φυσιογνωμία και τις εν γένει λειτουργίες της πόλης, όπως αυτά ορίζονται από την ισχύουσα νομοθεσία και από τους ειδικότερους όρους και προϋποθέσεις που τίθενται στις τοπικές κανονιστικές διατάξεις των οικείων δημοτικών και κοινοτικών αρχών".
