Του Οδυσσέα Βουδούρη*
Το σκίτσο της εφημερίδας «Τα Νέα» (12-11-2013), σχετικά με τα επεισόδια στο Ραδιομέγαρο, θέτει ένα ερώτημα: Πού τελειώνει το δικαίωμα στη σάτιρα και πού αρχίζει ο ανεπίτρεπτος εξευτελισμός; Δεν είναι πάντα εύκολο να προσδιορίσουμε το όριο. Μπορούμε όμως σίγουρα να ορίσουμε τις παραμέτρους, βάσει των οποίων πρέπει να αναζητηθεί. Και αυτοί οι παράμετροι είναι βασικά δυο.
Η πρώτη αφορά στην ουσία. Δηλαδή, αν το αδύναμο σημείο που αναδεικνύει και χτυπά ο γελοιογράφος, σχετίζεται με ένα πραγματικό εγχείρημα.
Η δεύτερη αφορά στο «μέτρο». Ακόμα και αν ο γελοιογράφος έχει πιάσει ένα πραγματικά σχετικό «μότο», πόσο μακριά δικαιούται να το «τραβήξει»;
Με αναφορά αυτές τις δυο παραμέτρους, οδηγούμεθα στη διαπίστωση ότι ο σκιτσογράφος των "Νέων", προφανώς εκφράζοντας την πολιτική γραμμή της Σύνταξης, έχει διαπράξει ένα διπλό φάουλ. Πρώτον, διότι «χτυπάει» σε υποτιθέμενο αδύναμο σημείο (απεικονίζοντας μπαλαρίνες επιθεώρησης), που προφανώς δεν μπορεί να συνδεθεί με όποια πολιτική κριτική, και δεύτερον διότι το «τραβάει» σε ένα σημείο αδικαιολόγητου εξευτελισμού.
Τα δικά μου σχόλια είναι δύο.
Σχόλιο πρώτο: έχουμε προ καιρού περάσει από τον αυταρχικό έλεγχο των Μέσων Ενημέρωσης από την πολιτική εξουσία στην λιγότερη εμφανή, αλλά τελικά πολύ πιο αποτελεσματική, χειραγώγηση της θεσμικής εξουσίας από τα μίντια. Και, αν η πρώτη διέπεται από τους κανόνες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, τα δεύτερα υπάγονται απλώς στην εμπορική νομοθεσία...
Σχόλιο δεύτερο: ορισμένες εφημερίδες εφαρμόζουν σταθερά την αρχή βάσει της οποίας «όταν αδυνατείς να απαντήσεις στα επιχειρήματα του αντιπάλου, χτυπάς τον ίδιο τον αντίπαλο».
*Ο Οδυσσέας Βουδούρης είναι βουλευτής Β΄ Αθήνας, μέλος του Συντονιστικού «Κοινωνία Πρώτα»
