"Φθάνουν οι πιέσεις εναντίον μας. Την ημέρα της ψήφου εμπιστοσύνης σε όλους τους δικούς μας έλεγαν: θα ψηφίσετε όπως το Δημοκρατικό Κόμμα! Στο τέλος το έκαναν αυτοί", τόνισε ο κυβερνήτης της Απουλίας και ηγέτης της Αριστεράς Οικολογίας Ελευθερίας, Νίκι Βέντολα, στη συνέντευξη που παραχώρησε στη Ντανιέλα Πρετζιόσι του "Μανιφέστο" και που δημοσιεύτηκε στη ιταλική αριστερή εφημερίδα στις 5 Οκτωβρίου 2013.
Η κυβέρνηση κλαίει τους νεκρούς της Λαμπεντούζα, αλλά θα καταργήσει το αδίκημα της παράνομης μετανάστευσης;
Ζούμε μια χειραγώγηση της πραγματικότητα. Την φωτιά σε εκείνο το πλοιάριο δεν την έβαλε ο διάλος. Πρέπει να καταλάβουμε για ποιους και γιατί πρέπει να ντρεπόμαστε. Ασφαλώς, λέει ο πάπας, για ένα σύστημα εξουσίας που προστατεύει τα εμπορεύματα και θεωρεί ότι ο μαζικός θάνατος των προσφύγων και των φτωχών είναι σαν ένα παράπλευρο αποτέλεσμα της καταπληκτικής τύχης του καπιταλισμού. Αλλά η ντροπή αποτελείται από τους φασιστικούς νόμους που ψηφίστηκαν στην Ιταλία από τις δεξιές δυνάμεις και που δεν βρήκαν απέναντί τους αρκετή αντιπαράθεση, τουλάχιστον σε ότι αφορά τις πολιτιστικές προϋποθέσεις της πολιτικής τους. Αυτή η σφαγή μιλά για το νόμο του Μπόσι και του Φίνι, για μια χώρα στην οποία οι μετανάστες για να έχουν μια άδεια παραμονής πρέπει να έχουν υπογράψει μια σύμβαση εργασίας, αλλά για να έχουν μια σύμφαση εργασίας πρέπει να έχουν άδεια παραμονής. Μια χώρα όπου αυτούς που ζητούν άσυλο, άνδρες και γυναίκες που ξεφεύγουν από την φτώχεια και τον πόλεμο, τους μεταχειρίζεται με μια τέτοια γραφειοκρατική πρακτική για να τους ξεμπερδέψουν με επάρκεια και κακία: μια πολιτική που σκοτώνει 5 με 6 άτομα την ημέρα. Εμφανίζουμε τις μεταναστευτικές ροές σαν έναν κίνδυνο και διαγράφουμε την αλήθεια ότι οι μετανάστες παράγουν το 10% του πλούτου μας. Αποτελούμε το βάναυσο πρόσωπο μια Ευρώπης έτοιμης να κάνει πολέμους στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να μεταχειριστεί μετά τα ανθρώπινα δικαιώματα με κανόνες που τα οδηγούν στην άβυσσο.
Οι υπουργοί έσπευσαν στη Λαμπεντούζα με μεγάλη συγκίνηση. Κυκλοφορεί η ιδέα να δωθεί το Νόμπελ Ειρήνης στους κατοίκους της. Η νέα πλειοψηφία όμως θα καταργήσει το νόμο Μπόσι και Φίνι;
Ας σκουπίσει τα δάκρυά του, παρακαλώ, αυτός ο μεγάλος εραστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Αντζελίνο Αλφάνο, απόστρατος από τις επιτυχίες του στην περίπτωση του Καζακστάν. Ας μας απαλλάξει από τις συναισθηματικές σκηνές εάν δεν θέσει υπό αμφισβήτηση τους νόμους μιας Ιταλίας που προέρχεται πριν από την εποχή του φιλελευθερισμού και που αγωνίζεται όχι εναντίον των σύγχρονων δουλεμπόρων, αλλά εναντίον των θυμάτων. Η κυβέρνηση Λέτα γεννήθηκε, πέθανε και αναστήθηκε στο όνομα της κατάργησης αυτής της διαφοράς. Πρέπει να δεχθούμε τη συνέχιση των δακρύων και των εγκληματικών νόμων;
Εσείς υπογράψαμε για το δημοψήφισμα υπέρ της κατάργησης του αδικήματος της παράνομης μετανάστευσης. Αλλά δεν συγκεντρώθηκαν οι απαραίτητες υπογραφές για να διεξαχθεί και σήμερα οι Ριζοσπάστες κατηγορούν και εσάς για υποκρισία και έλλειψη ενδιαφέροντος για το θέμα...
Εμείς έχουμε ελάχιστες δυνάμεις. Επίσης έτυχε πάνω στο θέμα του δημοψηφίσματος να πέσει η σκιά του Μπερλουσκόνι, που δεν επέτρεψε στον κόσμο να καταλάβει την ουσία αυτών των προβλημάτων. Αυτός ο τρόπος συμμετοχής αποτέλεσε έναν αποτρεπτικό παράγοντα στην κινητοποίηση. Ξέρω ότι άρεσε πολύ σε ένα τμήμα της ηγεσίας των Ριζοσπαστών, αλλά ήταν καλό.
Εσείς μιλάτε για "συνέχιση" της κυβέρνησης. Αντίθετα ο Λέτα μιλά για μια "νέα πλειοψηφία'. Από το νόμο Μπόσι-Φίνι έωε τον φόρο για την ακίνητη περιουσία οι "διαφωνούντες μπερλουσκονικοί" έχουν πιο πεφωτισμένες θέσεις από τον Μπερλουσκόνι;
Οι πολιτικάντηδες κάνουν μόνο προπέτασμα καπνού. Προσπάθησαν να διαχωρίσουν τον Μπερλουσκόνι από τον μπερλουσκονισμό οικοδομώντας μια αρνητική μυθοποίηση που επικεντρώνεται όλη στο πρόσωπό του, αντί να κάνουν μια κριτική ανάλυση ολόκληρου του πολιτιστικού κύκλου. Με μια παράδοξη επιτυχία: ο δρόμος για τη δύση του Μπερλουσκόνι ολοκληρώνεται με τον Μπερλουσκόνι να αφήνει τον μπερλουσκονισμό σαν προίκα στην κεντροαριστερά. Αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι όλα πλέουν μέσα στην ασάφεια, αρχίζοντας από την τραγωδία της Λαμπεντούζα. Όλοι κρέμονται από τη σημαία του πάπα, πιστεύοντας ότι πρόκειται απλώς για έναν αγώνα δρόμο με πολιτικές ομιλίες και κηρύγματα. Ο ίδιος ο πάπας προσπαθεί να ξεφύγει από τη μαφία των ρητορικών λόγων και μας εγκαλεί διαμέσου της ευαγγελικής αμεσότητας στην πραγματικότητα. Αναφέρομαι στους πολιτικούς επιστήμονες και ειδήμονες του Δηοκρατικού Κόμματος: πραγματικά μόνο στον πάπα επιτρέπεται να ασκεί κριτική στον νεοφιλελευθερισμό; Αλήθεια δεν υπάρχει σχέση ανάμεσα στο νεοφιλελευθερισμό και τη μιζέρια, την επίθεση στο περιβάλλον, τη μετατροπή της οικονομίας σε χρημαοικονομική και χρηματοπιστωτικής συνιστώσα, την απώλεια των δικαιωμάτων και των εισοδημάτων;
Πιστεύετε ότι από το Δημοκρατικό Κόμμα θα σας απαντούσαν αρνητικά;
Το ζητάω από όλους αυτούς που σήμερα χειροκροτούν τον Αλφάνο. Κατάλαβαν ότι επιτρέπει την κατασταλτική ενίσχυση των θαλασσίων συνόρων;
Δεν νομίζετε ότι ο Λέτα κατάφερε να διασπάσει το Λαό της Ελευθερίας, γεγονός που μπορεί να είναι χρήσιμο εάν γίνουν εκλογές;
Αυτό είναι ένα πρωτοφανές σενάριο; Επί πόσα χρόνια επευφημούμε σαν οποδοί για τον καλύτερο υποψήφιο της κεντροαριστεράς, από το Φίνι και μετά, και κοιτάμε να βελτιώσουμε την κεντροδεξιά; Το βλέμμα μας δεν έπεσε ποτέ στο γιατί η κεντροαριστερά χάνει τα σημαντικότερα παιχνίδια σε όλη την Ευρώπη. Σήμερα ακόμη και ένα παιδάκι που αρχίζει να ασχολείται με την πολιτική μπορεί να σκεφθεί ότι η λέξη πόλεμος σχετίζεται με την αριστερά, αφού ήθελαν να τον κάνουν οι Ομπάμα και Ολάντ, δύο που συγκέντρωσαν τη γιγαντιαία ελπίδα και την πρόδωσαν με αποτέλεσμα να καταρρεύσει η συναίνεση προς αυτούς. Αυτή η μεταρρυθμιστική πολιτική, αυτός ο ρεφορμισμός, γυρίζει στα τυφλά και στο κενό γιατί του λείπει η ικανότητα να συνδυάσει την ελπίδα με τις συγκεκριμένες επιλογές.
Παρόλα αυτά στην Ευρώπη θα συμμετάσχετε στην ομάδα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος;
Δεν είναι μια ιδεολογική ομάδα. Θέλουμε να παγιώσουμε τις σχέσεις μας με τους Πράσινους και την Ευρωπαϊκή Αριστερά. Μα θέλουμε να βρισκόμαστε στο χώρο που θα αντιμετωπίσει την κρίση της αριστεράς. Είναι ο χώρος που τίθενται μαζί η επανοίδρυση της Ευρώπης και η οικοδόμηση ενός ευρύτερου πεδίου για την αριστερά.
Πριν από δύο ημέρες συναντηθήκατε με τον Ρέτζι. Τι είπατε;
Του ζήτησα με να μην θέσει σε συζήτηση μια συλλογή με προτάσεις σοκ. Έχουμε την ανάγκη να αντιπαρατεθούμε απέναντι σε μια οπτική και ένα όραμα.
Συγκρουστήκατε στο θέμα της ισότητας. Τα βρήκατε στο τέλος;
Του είπα ότι υπάρχει μια σχέση ανάμεσα στο Δημοκρατικό Κόμμα, που συζητά για το συνέδριό του και το Δημοκρατικό Κόμμα που ψηφίζει τα μέτρα αυτής της κυβέρνησης. Να συζητάμε για την ισότητα ενώ αφαιρούνται από το πιο φτωχό τμήμα της Ιταλίας 3 δισ. ευρώ για να τα επιστρέψουν στο πιο πλούσιο τμήμα της χώρας, κάτω από τη μορφή της επιστροφής του φόρου ακίνητης περιουσίας, αποτελεί μια επιλογή που οδηγεί στην κατεύθυνση της ανισότητας. Κανένας από αυτούς που ψηφίζουν αυτά τα μέτρα δεν μπορεί να μας διασκεδάσει υποστηρίζοντας την αναγκαιότητα της ισότητας. Με τον ίδιο τρόπο η κατάργηση του νόμου Μπόσι και Φίνι για τους μετανάστες δεν έχει σαν σκηνικό τη διοργάνωση του συνεδρίου του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά τις αίθουσες του κοινοβουλίου, εδώ και τώρα. Για μένα είναι ξεκάθαρο: το Δημοκρατικό Κόμμα δεν είναι το πεπρωμένο της Αριστεράς Οικολογίας Ελευθερίας. Μπορεί να αποτελέσει ένα σύμμαχο όταν υπάρχουν οι συνθήκες. Και οι συνθήκες δεν είναι αυτές οι ξεδιάντροπες μιας συμμαχίας για τη συνέχιση των πολιτικών της κυβέρνησης Μόντι. Κάνοντας μάλιστα και την υποκριτική σκηνή της αντιπαράθεσής τους στις δημόσιες εμφανίσεις και συζητήσεις: σήμρα δεν υπάρχει ούτε ένας, στο Δημοκρατικό Κόμμα, που να υπερασπίζεται το νόμο της Φορνέρο για τα εργασιακά.
Είναι ένα μήνυμα προς το Δημοκρατικό Κόμμα;
Για εμάς η ρήξη με το συνασπισμό "Ιταλία κοινό αγαθό" ήταν σκληρή. Και είναι σκληρό να διατηρείς μια ενωτική προοπτική μπροστά στο οργανωμένο έγκλημα της μη ψήφου στον Πρόντι. Και είναι σκληρό να υπομένεις σε κάθε κομβικό σημείο της ιταλικής πολιτικής ζωής τη εγχείρημα του γκρεμίσματος που επιτρέπει σε ορισμένες να μας καταγγέλλουν ή σαν προδότες της πατρίδας ή σαν προδότες του προλεταριάτου. Ακόμη και οι πιέσεις που δεχθήκαμε την ημέρα της ψήφισης της εμπιστοσύνης στο Λέτα αποτελούν τα σημάδια μιας νοοτροπίας αρπακτικών.
Ποιες πιέσεις;
Άρχισαν το κυνήγι των συναισθημάτων. Τι θα κάνει η Αριστερά Οικολογία Ελευθερία, έλεγαν χωριστά στον κάθε έναν κοινοβουλευτικό μας εκπρόσωπο, θα ψηφίσετε σαν τον Μπερλουσκόνι; Ήταν μια πολιορκία, λες και ήμασταν στο '45 ή στο '98. Στο τέλος της βραδιάς όλοι αυτοί οι "Σαβοναρόλες" ψήφισαν σαν τον Μπερλουσκόνι. Απέναντι σε αυτή την κυβέρνηση θα κάνουμε ακόμη πιο σκληρή αντιπολίτευση. Δεν πιθηκίζουμε τις θεατρικές και λαϊκιστικές πρακτικές του Κινήματος Πέντε Αστέρων. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα εκτροχιαστούμε από τις γραμμές της αντιπολίτευσης. Να είσαι η αριστερά που κυβερνά αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση. Γιατί μέχρι τώρα σήμαινε να είσαι η αριστερά της συμβατότητας, καμία φορά ακόμη και να παραδοθείς. Ας ξεκινήσουμε από την ατζέντα της πραγματικότητας, όχι από την ιδεολογία, αλλά η διακύβέρνηση αποτελεί μια αξία μόνο για μια κυβέρνηση που έχει σαν στόχο τη σταθερότητα των οικογενειών και των νέων γενιών. Εάν κάνουμε λάθος σε αυτό θα είμαστε καταδικασμένοι να αποτύχουμε.
Θα είσαστε στη διαδήλωση στις 12 Οκτωβρίου με τον Λαντίνι, το Ροντοτά και τον ντον Τσιότι;
Είναι κάτι παραπάνω από μια διαδήλωση. Αποτελεί μια ένδειξη της προγμαμματικής καρδιάς της αλλαγής που ξεκινάει από αυτή την Χάρτα που τραβολογάνε και υποβάλλουν σε σεξουαλική παρενόχληση.
Ο Λέτα θα σας έλεγε: Είστε συντηρητικός...
Στην υποβάθμιση του πολιτικού λεξιλογίου ο συντηρητισμός και ο ρεφορμισμός μετατράπηκαν σε τρελές λέξεις. Ο συντηρητισμός ήταν το σύνολο των κοινωνικών και πολιτιστικών διατάξεων που που επιδιώκουν να προστατεύσουν τον κόσμο των προνομίων. Ο ρεφορμισμός ήταν το άνοιγμα ρωγμών στο μπλόκο των συντηρητικών. Εάν είναι έτσι το Σύνταγμά μας αποτελεί το πι ζωντανό ντοκουμέντο της ριζοσπαστικής κριτικής στο συντηρητισμό.
Μετάφραση - Απόδοση: Αργύρης Παναγόπουλος
