"Εμφανίζουμε τις μεταναστευτικές ροές σαν έναν κίνδυνο και παραβλέπουμε την αλήθεια ότι οι μετανάστες παράγουν το 10% του πλούτου μας", σημειώνει με έμφαση ο κυβερνήτης της Απουλίας και ηγέτης της ιταλικής Αριστεράς Οικολογίας Ελευθερίας Νίκι Βέντολα σε συνέντευξη του στη Ντανιέλα Πρετζιόσι του Μανιφέστο η οποία δημοσιεύτηκε στην ιταλική αριστερή εφημερίδα στις 5 Οκτωβρίου 2013. "Ο Μπερλουσκόνι αφήνει τον μπερλουσκονισμό σαν προίκα στην Κεντροαριστερά", τονίζει μεταξύ άλλων ο Ιταλός αριστερός ηγέτης και αναρωτιέται με νόημα: "Αλήθεια, μόνο στον Πάπα επιτρέπεται να ασκεί κριτική στον νεοφιλελευθερισμό;"
* Η κυβέρνηση κλαίει τους νεκρούς της Λαμπεντούζα. Θα καταργήσει όμως το αδίκημα της παράνομης μετανάστευσης;
Ζούμε μια χειραγώγηση της πραγματικότητας. Την φωτιά σε εκείνο το πλοιάριο δεν την έβαλε ο διάολος. Πρέπει να καταλάβουμε για ποιους και γιατί πρέπει να ντρεπόμαστε. Ασφαλώς, λέει ο Πάπας, για ένα σύστημα εξουσίας που προστατεύει τα εμπορεύματα και θεωρεί ότι ο μαζικός θάνατος των προσφύγων και των φτωχών είναι σαν ένα παράπλευρο αποτέλεσμα της καταπληκτικής τύχης του καπιταλισμού. Αλλά η ντροπή βρίσκεται στους φασιστικούς νόμους που ψηφίστηκαν στην Ιταλία από τις δεξιές δυνάμεις και που δεν βρήκαν απέναντί τους αρκετή αντιπαράθεση, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις πολιτιστικές προϋποθέσεις της πολιτικής τους. Αυτή η σφαγή μιλά για τον νόμο του Μπόσι και του Φίνι, για μια χώρα στην οποία οι μετανάστες, για να έχουν μια άδεια παραμονής, πρέπει να έχουν υπογράψει μια σύμβαση εργασίας, αλλά για να έχουν μια σύμβαση εργασίας, πρέπει να έχουν άδεια παραμονής.
Μια χώρα όπου αυτούς που ζητούν άσυλο, άνδρες και γυναίκες που ξεφεύγουν από τη φτώχεια και τον πόλεμο, τους μεταχειρίζεται με μια τέτοια γραφειοκρατική πρακτική για να ξεμπερδέψουν μαζί τους με κακία: μια πολιτική που σκοτώνει 5 με 6 άτομα την ημέρα. Εμφανίζουμε τις μεταναστευτικές ροές σαν έναν κίνδυνο και παραβλέπουμε την αλήθεια ότι οι μετανάστες παράγουν το 10% του πλούτου μας. Αποτελούμε το βάναυσο πρόσωπο μιας Ευρώπης έτοιμης να κάνει πολέμους στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για να μεταχειριστεί μετά τα ανθρώπινα δικαιώματα με κανόνες που τα οδηγούν στην άβυσσο.
* Οι υπουργοί έσπευσαν στη Λαμπεντούζα με μεγάλη συγκίνηση. Κυκλοφορούσε η ιδέα ότι θα μπορούσε να δοθεί το Νόμπελ Ειρήνης στους κατοίκους της. Η νέα κυβερνητική πλειοψηφία, όμως, θα καταργήσει το νόμο Μπόσι και Φίνι;
Ας σκουπίσει τα δάκρυά του, παρακαλώ, αυτός ο μεγάλος εραστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Αντζελίνο Αλφάνο, απόστρατος από τις επιτυχίες του στην περίπτωση του Καζακστάν. Ας μας απαλλάξει από τις συναισθηματικές σκηνές, εάν δεν θέσει υπό αμφισβήτηση τους νόμους μιας Ιταλίας που προέρχεται πριν από την εποχή του φιλελευθερισμού και που αγωνίζεται όχι εναντίον των σύγχρονων δουλεμπόρων, αλλά εναντίον των θυμάτων. Η κυβέρνηση Λέτα γεννήθηκε, πέθανε και αναστήθηκε στο όνομα της κατάργησης αυτής της διαφοράς. Πρέπει να δεχθούμε τη συνέχιση των δακρύων και των εγκληματικών νόμων;
* Εσείς υπογράψατε υπέρ του δημοψηφίσματος για την κατάργηση του αδικήματος της παράνομης μετανάστευσης. Αλλά δεν συγκεντρώθηκαν οι απαραίτητες υπογραφές ώστε να διεξαχθεί η ψηφοφορία και σήμερα οι Ριζοσπάστες κατηγορούν κι εσάς για υποκρισία και έλλειψη ενδιαφέροντος...
Εμείς έχουμε ελάχιστες δυνάμεις. Επίσης έτυχε πάνω στο θέμα του δημοψηφίσματος να πέσει η σκιά του Μπερλουσκόνι, που δεν επέτρεψε στον κόσμο να καταλάβει την ουσία αυτών των προβλημάτων.
* Μιλάτε για "συνέχιση" της κυβέρνησης. Αντίθετα, ο Λέτα μιλά για μια "νέα πλειοψηφία'. Από τον νόμο Μπόσι - Φίνι ώς τον φόρο για την ακίνητη περιουσία, οι "διαφωνούντες μπερλουσκονικοί" έχουν πιο πεφωτισμένες θέσεις από τον Μπερλουσκόνι;
Οι πολιτικάντηδες ρίχνουν μόνο προπέτασμα καπνού. Προσπάθησαν να διαχωρίσουν τον Μπερλουσκόνι από τον μπερλουσκονισμό, οικοδομώντας μια αρνητική μυθοποίηση που επικεντρώνεται όλη στο πρόσωπό του. Με μια παράδοξη επιτυχία: ο δρόμος για τη δύση του Μπερλουσκόνι ολοκληρώνεται με τον Μπερλουσκόνι να αφήνει τον μπερλουσκονισμό σαν προίκα στην Κεντροαριστερά. Αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι όλα πλέουν μέσα στην ασάφεια, αρχίζοντας από την τραγωδία της Λαμπεντούζα. Όλοι κρέμονται από τη σημαία του Πάπα. Πραγματικά, μόνο στον Πάπα επιτρέπεται να ασκεί κριτική στον νεοφιλελευθερισμό; Αλήθεια δεν υπάρχει σχέση ανάμεσα στον νεοφιλελευθερισμό και τη μιζέρια, την επίθεση στο περιβάλλον, τη μετατροπή της οικονομίας σε χρηματοοικονομική και χρηματοπιστωτική συνιστώσα, την απώλεια των δικαιωμάτων και των εισοδημάτων;
* Δεν νομίζετε ότι ο Λέτα κατάφερε να διασπάσει τον Λαό της Ελευθερίας, γεγονός που μπορεί να είναι χρήσιμο εάν γίνουν εκλογές;
Αυτό είναι ένα πρωτοφανές σενάριο. Επί πόσα χρόνια επευφημούμε σαν οπαδοί για τον καλύτερο υποψήφιο της Κεντροαριστεράς, από τον Φίνι και μετά, και κοιτάμε να βελτιώσουμε την Κεντροδεξιά; Το βλέμμα μας δεν έπεσε ποτέ στο γιατί η κεντροαριστερά χάνει τα σημαντικότερα παιχνίδια σε όλη την Ευρώπη. Σήμερα, ακόμη και ένα παιδάκι που αρχίζει να ασχολείται με την πολιτική μπορεί να σκεφθεί ότι η λέξη πόλεμος σχετίζεται με την Αριστερά, αφού ήθελαν να τον κάνουν οι Ομπάμα και Ολάντ, δύο που συγκέντρωσαν τη γιγαντιαία ελπίδα και την πρόδωσαν, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει η συναίνεση προς αυτούς. Αυτή η μεταρρυθμιστική πολιτική, αυτός ο ρεφορμισμός, γυρίζουν στα τυφλά και στο κενό, γιατί τους λείπει η ικανότητα να συνδυάσουν την ελπίδα με τις συγκεκριμένες επιλογές.
* Παρ' όλα αυτά, στην Ευρώπη θα συμμετάσχετε στην ομάδα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος;
Δεν είναι μια ιδεολογική ομάδα. Θέλουμε να παγιώσουμε τις σχέσεις μας με τους Πράσινους και την Ευρωπαϊκή Αριστερά. Μα θέλουμε να βρισκόμαστε στον χώρο που θα αντιμετωπίσει την κρίση της Αριστεράς. Είναι ο χώρος που τίθενται μαζί η επανίδρυση της Ευρώπης και η οικοδόμηση ενός ευρύτερου πεδίου για την Αριστερά.
* Πριν από δύο ημέρες συναντηθήκατε με τον διεκδικητή της ηγεσίας του Δημοκρατικού Κόμματος Ρέτζι. Τα βρήκατε στο τέλος;
Του είπα ότι υπάρχει ένας διχασμός ανάμεσα στο Δημοκρατικό Κόμμα, που απ' τη μια συζητά για το συνέδριό του κι απ' την άλλη ψηφίζει τα μέτρα αυτής της κυβέρνησης. Να συζητάμε για την ισότητα ενώ αφαιρούνται από το πιο φτωχό τμήμα της Ιταλίας 3 δισ. ευρώ, για να τα επιστρέψουν στο πιο πλούσιο τμήμα της χώρας, κάτω από τη μορφή της επιστροφής του φόρου ακίνητης περιουσίας, αποτελεί μια επιλογή που οδηγεί στην κατεύθυνση της ανισότητας. Κανένας από αυτούς που ψηφίζουν αυτά τα μέτρα δεν μπορεί να μας διασκεδάσει υποστηρίζοντας την αναγκαιότητα της ισότητας. Με τον ίδιο τρόπο, η κατάργηση του νόμου Μπόσι και Φίνι για τους μετανάστες δεν έχει σαν σκηνικό τη διοργάνωση του συνεδρίου του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά τις αίθουσες του Κοινοβουλίου, εδώ και τώρα. Για μένα είναι ξεκάθαρο: το Δημοκρατικό Κόμμα δεν είναι το πεπρωμένο της Αριστεράς Οικολογίας Ελευθερίας. Μπορεί να αποτελέσει έναν σύμμαχο όταν υπάρχουν οι συνθήκες. Και οι συνθήκες δεν είναι αυτές οι ξεδιάντροπες μιας συμμαχίας για τη συνέχιση των πολιτικών της κυβέρνησης Μόντι. Κάνοντας μάλιστα και την υποκριτική σκηνή της αντιπαράθεσής τους στις δημόσιες εμφανίσεις και συζητήσεις: σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας στο Δημοκρατικό Κόμμα, που να υπερασπίζεται το νόμο της Φορνέρο για τα εργασιακά.
* Είναι αυτό ένα μήνυμα προς το Δημοκρατικό Κόμμα;
Για εμάς η ρήξη με τον συνασπισμό Ιταλία Κοινό Αγαθό ήταν σκληρή. Και είναι σκληρό να διατηρείς μια ενωτική προοπτική μπροστά στο οργανωμένο έγκλημα της μη ψήφου στον Πρόντι. Και είναι σκληρό να υπομένεις σε κάθε κομβικό σημείο της ιταλικής πολιτικής ζωής ορισμένους να μας καταγγέλλουν σαν προδότες της πατρίδας ή σαν προδότες του προλεταριάτου. Ακόμη και οι πιέσεις που δεχθήκαμε την ημέρα της ψηφοφορίας για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στον Λέτα, αποτελούν σημάδια μιας νοοτροπίας αρπακτικών. Απέναντι σε αυτή την κυβέρνηση θα κάνουμε ακόμη πιο σκληρή αντιπολίτευση. Δεν πιθηκίζουμε τις θεατρικές και λαϊκιστικές πρακτικές του Κινήματος Πέντε Αστέρων. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα εκτροχιαστούμε από τις γραμμές της αντιπολίτευσης. Να είσαι η Αριστερά που κυβερνά αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση.
* Θα είσαστε στη διαδήλωση στις 12 Οκτωβρίου με τον Λαντίνι, τον Ροντοτά και τον Ντον Τσιότι;
Είναι κάτι παραπάνω από μια διαδήλωση. Αποτελεί μια ένδειξη της προγραμματικής καρδιάς της αλλαγής που ξεκινάει από αυτή τη "Χάρτα" που τραβολογάνε και υποβάλλουν σε σεξουαλική παρενόχληση...
* Ο Λέτα θα σας έλεγε: Είστε συντηρητικός...
Στην υποβάθμιση του πολιτικού λεξιλογίου, ο συντηρητισμός και ο ρεφορμισμός μετατράπηκαν σε τρελές λέξεις. Ο συντηρητισμός ήταν το σύνολο των κοινωνικών και πολιτιστικών διατάξεων που που επιδιώκουν να προστατεύσουν τον κόσμο των προνομίων. Ο ρεφορμισμός ήταν το άνοιγμα ρωγμών στο μπλόκο των συντηρητικών. Εάν είναι έτσι, το Σύνταγμά μας αποτελεί το πιο ζωντανό ντοκουμέντο της ριζοσπαστικής κριτικής στον συντηρητισμό.
(Μετάφραση: Αργύρης Παναγόπουλος)
