Τους ξεχάσαμε τους νεκρούς των θαλασσών μας; Πριν λίγες μέρες, πάλι έξω από την Κω, έξι πτώματα. Είναι εκείνοι που, για να μπουν παράνομα, μπαρκάρουν με φουσκωτά ή μικρά καΐκια που βουλιάζουν στα μεγάλα κύματα ή τα βουλιάζουν οι καπετάνιοι τους πριν τους πιάσει το λιμενικό.
Μας νίκησε τελικά η αποδοχή της πραγματικής φρίκης. Το θέλουμε; Δεν έχω δει κάποιο ντοκιμαντέρ ή ταινία που να δείχνει την αλήθεια του θανάτου στο Αιγαίο. Αν το βλέπαμε στις οθόνες μας, σίγουρα θα νιώθαμε αλλιώς...
Σύμφωνοι, δεν το αποφασίσαμε εμείς. Σύμφωνοι, δεν μπορούμε ατομικά να κάνουμε κάτι. Αλλά, αν δεν αποδεχόμαστε αυτό που γίνεται, κάτι μπορούμε συλλογικά να ψάξουμε.
Στην Κω το καΐκι ήταν γεμάτο συνανθρώπους μας από τη Συρία. Δεν ξέρω γιατί προτιμούν την Ελλάδα ή την Ευρώπη από την Τουρκία, αλλά είναι κλασικές περιπτώσεις πολιτικού ασύλου. Αντ' αυτού, όσοι σώθηκαν συνελήφθησαν ως λαθρομετανάστες. Αυτό γιατί να συνεχίζεται; Δεν είναι παραβίαση συνθηκών και άρνηση ανθρώπινης αλληλεγγύης; Και γιατί δεν απαιτούμε από την Ε.Ε. ρυθμίσεις και χρηματοδοτήσεις για την ομαλή παροχή ασύλου σε τέτοιες κατηγορίες συνανθρώπων μας στις επίσημες εισόδους στη χώρα μας και στην Ε.Ε.; Η Ελλάδα μονίμως κατηγορείται για τον ελάχιστο αριθμό αποφάσεων ασύλου.
Εντάξει, είναι πολλές οι δυσκολίες. Και δεν γίνεται μόνο το Αιγαίο τάφος, και όχι μόνο τώρα. Και το Λιβυκό από ανθρώπους που θέλουν να μπουν στην Ιταλία. Και στην Ινδονησία - παντού όπου την ανασφάλεια και την ανισότητα προσπαθούν να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι με τη μετακίνησή τους, την επικίνδυνη μετακίνηση.
Όμως, στο κάτω-κάτω, γιατί φωνάζουμε και διεκδικούμε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς εμάς και εμείς δεν είμαστε κατ' ελάχιστο υπόχρεοι αλληλεγγύης προς τα θύματα φονικών εμφύλιων πολέμων ή διεθνών επεμβάσεων;
