Ο Ματέο Ρέντσι με το γνωστό κυνισμό και λαϊκισμό που τον διακρίονουν από το βήμα της γερουσίας έστειλε ένα απειλητικό τελεσίγραφο στον Τζιουζέπε Κόντε ότι θα ρίξει την κυβέρνησή του εάν δεν προχωρήσει στην άμεση λειτουργία των οικονομικών και εμπορικών δραστηριοτήτων, εκτιμώντας ότι ο πρωθυπουργός είναι όμηρος των επιστημόνων και των γιατρών.
Ο Ρέντσι εκπρόσωπος των μεγαλοβιομηχάνων;
«Δείτε καλύτερα τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Istat ή εμείς δεν θα είμαστε στο πλευρό σας. Είναι η τελευταία έκκληση της Ζωντανής Ιταλίας. Εάν επιλέξετε τον λαϊκισμό εμείς δεν θα είμαστε μαζί σας. Δεν μπορούμε να αναθέσουμε τα πάντα στην επιστημονική κοινότητα. Στο παρελθόν στην χώρα η πολιτική είχε παραιτηθεί πάρα πολλές φορές», τόνισε ο Ρέντσι.
«Να κάνουμε πολιτική; Ακριβώς αυτό κάνουμε, έτσι λοιπόν δεν υπάρχει κανένα τελεσίγραφο», απάντησε ο Κόντε.
Ικανοποποίηση φασιστοειδών Αδελφών της Ιταλίας
«Αγαπητέ πρόεδρε της κυβέρνησης, μετά την παρέμβαση του Ρέντσι σας ανακοινώνω ότι δεν έχετε πλέον την πλειοψηφία. Ο ηγέτης της Ζωντανής Ιταλίας σας είπε ”όπως σε έφτιαξα έτσι θα σε καταστρέψω”», τόνισε ο Ινιάτσιο Λα Λούσα, ο γερουσιαστής των Αδελφών της Ιταλίας και παλιό ηγετικό στέλεχος των φασιστικών ομάδων στο Μιλάνο και του Κοινωνικού Ιταλικού Κινήματος (MSI).
Τι ακριβώς συμβαίνει στην Ιταλία;
Το θέμα είναι πάρα πολύ απλό. Η Ζωντανή Ιταλία του Ρέντσι, η Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι και όπως φαίνεται ένα κομμάτι της Λέγκας του Σαλβίνι, χωρίς τον Σαλβίνι, στοχεύουν σε μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», «μεγάλου συνασπισμού» ή ακόμη και «τεχνοκρατών», για να εκδιώξουν τον Κόντε και την πλειοψηφία που στον στηρίξει, χωρίς όμως να φαίνεται ότι έχουν την πλήρη στήριξη της ομοσπονδίας βιομηχάνων Confindustria, από τη στιγμή που τόσο ο Κόντε όσο και το Κίνημα Πέντε Αστέρων και κυρίως το Δημοκρατικό Κόμμα ακολουθούν μια μετριοπαθή πολιτική ακολουθώντας τον βασικό πυρήνα των επιδιώξεων των μεγάλων επιχειρήσεων και της βιομηχανίας.
Τα στελέχη της Ζωντανής Ιταλίας του Ρέντσι είχαν «διαρρεύσει» ότι ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος θα εκβίαζε με ένα τελεσίγραφο τον Κόντε χρησιμοποιώντας τη νευρικότητα που υπάρχει στην κυβέρνηση και στην κοινή γνώμη της χώρας σχετικά με την επανεκκίνηση της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας.
Ρέντσι: «Γυρολόγοι» η επιστημονική κοινότητα
Ο Ρέντσι εκμεταλλεύτηκε το διάταγμα για τη ρευστότητα των επιχειρήσεων που προετοιμάζει ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Γκουαλτιέρι για να καταγγείλει: «Δεν αρνηθήκαμε τις πλήρεις εξουσίες στο Σαλβίνι για να τις δώσουμε σε άλλους. Είναι μια συνταγματική πράξη που θα πρέπει να υπερασπιστούμε μαζί». Με πιο απλά λόγια ο Ρέντσι ζήτησε την άμεση επανεκκίνηση όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων αδιαφορώντας για τις προειδοποιήσεις της επιστημονικής κοινότητας και αποδεικνύοντας στους βιομήχανους ότι είναι ο προθυμότερος των προθυμότερων για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά τους.
«Τώρα δεν θα πρέπει να παραιτηθούμε και να αφήσουμε τη θέση στους γυρολόγους [την επιστημονική κοινότητα] για να καταπολεμήσουμε την ανεργία, πρέπει να το κάνει η πολιτική», συμπλήρωσε ο Ρέντσι, προκαλώντας σίγουρα ένα μεγάλο τμήμα της ιταλικής κοινής γνώμης και κυρίως της Βόρειας Ιταλίας που πενθεί υπογραμμίζοντας ότι: «Όταν λέμε να ξανανοίξουμε τιμάμε τους νεκρούς. Η κόσμος στο Μπέργκαμο και τη Μπρέσια που δεν υπάρχει πια, εάν μπορούσε να μιλήσει θα μας έλεγε να ξανανοίξουμε».
Εκατόμβη θυμάτων από συνέχιση οικομομικής δραστηριότητας
Οι διαπιστώσεις του Ρέντσι φαίνεται όμως ότι έρχονται σε άμεση αντίθεση με το κλίμα που υπάρχει στην Ιταλία, γιατί τόσο τα συνδικάτα όσο και άλλοι κοινωνικοί φορείς είναι πολύ επιφυλακτικοί με την επανεκκίνηση των δραστηριοτήτων εκτιμώντας ότι το κόστος μια νέας διασποράς του ιού θα είναι μεγαλύτερο από το σημερινό κλείσιμο των οικονομικών δραστηριοτήτων.
Η εκατόμβη των θυμάτων στο Μπέργκαμο και τη Μπρέσια, που αναφέρθηκε υποκριτικά ο Ρέντσι, οφείλεται στην καθυστέρηση με την οποία η κυβέρνηση, οι Περιφερειακές και δημοτικές αρχές, της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς, αντέδρασαν στην διασπορά του ιού θυσιάζοντας χιλιάδες ζωές στη συνέχιση της οικονομικής δραστηριότητας. Χρειάστηκαν οι απεργίες των εργαζομένων και οι απειλές των συνδικάτων για γενική απεργία για να εξαναγκάσουν την κυβέρνηση και τους βιομήχανους να περιορίσουν την οικονομική δραστηριότητα, δεδομένου ότι στην Ιταλία λειτουργούν αδιαλείπτως το 70% των παραγωγικών μονάδων του τομέα μετάλλου.
