ΕΘΝΟΣ
Η περί «συμμαχιών» συζήτηση...
Οι συμμαχίες για την Αριστερά ήταν πάντα ένα... «σέξι» θέμα. Τις περισσότερες φορές, μέσω της συζήτησης αυτής, εμφανίζονταν ή «κρύβονταν» βαθύτερες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές και συγκρούσεις.
Στην ιστορία της Αριστεράς υπάρχουν επιτυχημένα μοντέλα ευρύτερων συμμαχιών (π.χ. ΕΑΜ, ΕΔΑ) αλλά και αποτυχίες (π.χ. η «Συμμαχία», «το '89» κ.λπ.). Πάντα γύρω απ' αυτά τα θέματα αντιπαρατίθεται μια πιο «πολιτική» και μια πιο «κοινωνική» αντίληψη, που η ορθότητά τους τελικά κρίνεται από πολλούς παράγοντες. Άσε που πολλές φορές οι έννοιες των λέξεων που χρησιμοποιούνται για να αποτυπωθούν οι συγκεκριμένες πολιτικές έχουν και «κωδικά» νοήματα στο πλαίσιο μιας ενδοαριστερής συζήτησης.
Είναι προφανές ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εν όψει ενδεχομένων εκλογών και αντιλαμβανόμενη τις πραγματικές δυσκολίες μιας κυβερνητικής εξουσίας «καυτή πατάτα», επιχειρεί μια «ρεαλιστική στροφή» επικαιροποιώντας συνεχώς τις θέσεις της, ενώ επιδιώκει μια ευρεία πολιτική και κοινωνική συμμαχία, προσπαθώντας να υπερβεί διάφορα «παλαιοαριστερά ταμπού» με προφανώς... αριστερή γλώσσα, στο πεδίο των εσωτερικών συσχετισμών, που «ανθούν όλα τα λουλούδια»...
Η διασφάλιση των ευρύτερων δυνατών πλειοψηφικών συναινέσεων, μαζί με την ταυτόχρονη και πλήρη κατανόηση ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα της Ε.Ε. και του ευρώ, με όλες τις συνεπαγωγές που έχει αυτό το «περιβάλλον», είναι το «κλειδί» για τη διεκδίκηση μιας σοβαρής προοδευτικής και δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η «λογική της εφόδου» δεν υπάρχει. Ούτε της «νησίδας» στην Ευρώπη που μέσω της «προοδευτικότητάς» της θα ανατρέψει αυτομάτως τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς. Απαιτούνται ευρύτερες αλλαγές σε όλη την Ευρώπη προς μια προοδευτική κατεύθυνση. Και βέβαια, η απάντηση στον «νεοφιλελευθερισμό» δεν είναι ένας δογματικός και ξεπερασμένος κρατισμός...
Το «στοίχημα» που φαίνεται να θέτει στον «εαυτό της» πρωτίστως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε απλό. Κυρίως στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως είναι αναγκαίο, εάν θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, χωρίς να μετατραπεί σε μία καταστροφική «παρένθεση» όπως πολλοί θέλουν ή προβλέπουν. Θα τα καταφέρει; Κανείς προς το παρόν δεν ξέρει, υπό την προϋπόθεση βέβαια να μη θεωρούνται όλοι οι άλλοι «μολυσμένοι»...
Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου, 29/7/2014
