Στο Θ. «Ιλίσια Βολανάκης» δίνεται το έργο του σύγχρονου Καταλανού συγγραφέα Ζουζέπ Ζουρνέτ, με τίτλο «Δύο γυναίκες χορεύουν». Πρόκειται για έργο μικτό, χαράς και λύπης, που ισορροπεί αριστοτεχνικά τη σοβαρή και την αστεία πλευρά της ζωής, ακολουθώντας τη μακραίωνη Ιβηρική λογοτεχνική και θεατρική παράδοση του «πίκαρο» (πειρακτικό), από την οποία ξεπήδησε, άλλωστε, το σύγχρονο θέατρο, πιο πολύ γνωστή στην Ελλάδα από την Αλμοδοβαρική κινηματογραφική εκδοχή της. Παρακολουθούμε εδώ την «τυχαία» συνάντηση δύο γυναικών που φέρουν το βάρος ενός καταλυτικού ενοχικού μυστικού και που η προσέγγισή τους θα προκαλέσει «ανάφλεξη ψυχών», για να αλλάξει η μοίρα τους. Ένα έργο που «ιστορεί» τις αλήθειες της ζωής, χωρίς να γίνεται γραφικό ή μελοδραματικό, γραμμένο με άκρα ευγένεια και πλατιά κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης. Με ήρωες ανθρώπους μέσους, «ώσπερ ημείς», όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Ή, αν θέλουμε, το «τρίτον είδος», του Σολωμού.
Στην ωραία μετάφραση του Els de Paros (μια «παρέα» Καταλανών δραματουργών που λειτουργούν από το 2009, υπό την αιγίδα του ΕΚΕΜΕΛ, κάτω από την επίβλεψη της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, ένα μεταφραστικό εργαστήρι στην Πάρο), η σκηνοθεσία του Τάσου Ιορδανίδη στοχεύει στον μικτό πυρήνα του έργου, δίνοντας την ευκαιρία σε δύο σπουδαίες πρωταγωνίστριες να διατρέξουν όλη την υφολογική κλίμακα, απ' το κωμικό ώς το τραγικό. Σε αγαστή συνεργασία φιλοτεχνούν επί σκηνής έναν πραγματικό «κόσμο» συναισθημάτων, που αγγίζει ευεργετικά την ψυχή του θεατή. Η παράσταση γίνεται, έτσι, «σπουδή» και ανοικτό εργαστήριο. Η Χρυσούλα Διαβάτη, άψογη στα «επάνω» και στα «κάτω», στα εκρηκτικά ματζόρε και στα μινόρε της, διδάσκει... Η Θάλεια Ματίκα, με αριστουργηματικές μεταβάσεις απ' το φως στη σκιά και αντίστροφα, διδάσκει επίσης. Η σκηνή της κρίσης υστερίας είναι για σεμινάριο δημιουργικής υποκριτικής.
Τα λειτουργικά σκηνικά και οι φωτισμοί (Γκάυ Στεφάνου), η προσεγμένη μουσική επιμέλεια (Αντώνης Αντωνάκος, Τάσος Ιορδανίδης), αναπόσπαστο μέρος της σκηνοθεσίας.
Το πολύ ενδιαφέρον σπονδυλωτό έργο των Γιάννη Σολδάτου και Γιάννη Μακρόπουλου «Ιερή πόρνη» είναι ένα «work in progress» που η τρίτη, πληρέστερη μέχρι σήμερα εκδοχή του δόθηκε στο Studio Κυψέλης, αποτελούμενη από τα μονόπρακτα «Κασσάνδρα», «Αγία Μαρία Μαγδαληνή» και «Εταιρικός διάλογος», συμπληρούμενα από τη «Μήδεια» του νεότατου Γιάννη Μακρόπουλου, ο οποίος, επίσης, σκηνοθετεί και συμμετέχει ως ηθοποιός. Όλα συνδέονται αλυσωτά μεταξύ τους, με κοινό, καυτό υπόβαθρο τα σύγχρονα θύματα του trafficking, της αναγκαστικής πορνείας. Αποτελούν ένα θεατρικό παίγνιο, με τον τρόπο του Ζενέ και του Κοκτώ, όπου ο συγγραφέας επιχειρεί με επιτυχία να καταργήσει τα συμβατικά σύνορα σκηνής - πλατείας και τέχνης - ζωής, αποσπώντας, έτσι, την ολική συμμετοχή του θεατή στα επί σκηνής (και πέραν αυτής) δρώμενα, για να τον «ξυπνήσει». Η «Κασσάνδρα» εκκινεί από την ηρωίδα του Αισχύλου και τελειώνει με το δημιουργικό εύρημα της γέννησης του «διπλού» Θεού Διόνυσου, από την ηθοποιό - πόρνη (ή αντίστροφα) που υποδύεται (ή βιώνει) την αιχμάλωτη, βιασμένη, ομώνυμη αισχυλική ηρωίδα. Η «Αγία Μαρία Μαγδαληνή» τοποθετεί στο κέντρο της θεατρικής σκηνής μια αληθινή, ιστορική θεολογική διαμάχη, όπου «πάπλωμα» ήταν το σώμα και η σάρκα της υπαρκτής γυναίκας. Ο «Εταιρικός διάλογος» είναι στην πραγματικότητα ένας διάλογος ανάμεσα στον σατιρικό Λουκιανό και στον ειρωνικό Μπρεχτ. Η ευρηματική και θεατρικά εντελής «Μήδεια» του πολλά υποσχόμενου Γιάννη Μακρόπουλου κλείνει εκρηκτικά τον κύκλο.
Η σκηνοθεσία του Γιάννη Μακρόπουλου (κίνηση της Ζαφειρίας Δημητροπούλου) είναι μια πραγματική αποκάλυψη: τόσο νέος, και εν τούτοις βλέπει κατ' ευθείαν στο κέντρο του προβλήματος, με ματιά φρέσκια, νεανική και συγχρόνως έμπειρη. Κουρδίζει και ενορχηστρώνει το πράγμα σε σωματικούς ρυθμούς έμπλεους ζωής, αληθινούς, χωρίς ευρήματα περιττά «θεατρικά», μια ισοκέφαλη, πειθαρχημένη ομάδα νέων, καλών ηθοποιών: Χριστίνα Αππανά, Μικαέλα Ζούστη, Μέλανι Μαρχάινε, Χρήστος Μπαλτάς, Τόνια Οικονόμου, Άντρη Χατζηχριστοδούλου, και ο ίδιος σε δύο ρόλους (άνδρας θεατής και πελάτης - Ιάσων). Οι φωτισμοί του Νίκου Βασιλόπουλου είναι πλούσιοι και τα σκηνικά - κοστούμια της Έφης Βενιανάκη, με μια μόνο λέξη, ωραία.
