Το θέατρο του Πίντερ προσλήφθηκε αρχικά, στην Ελλάδα κυρίως, ως «Θέατρο του παραλόγου», επειδή τα πρόσωπα και οι καταστάσεις του δεν εντάσσονται στο πλαίσιο της «κοινής λογικής». Ποιο, όμως, είναι αυτό το πλαίσιο. Πού τελειώνει η λογική, πού αρχίζει το παράλογο; Δεν υπάρχει σαφής ορισμός γι' αυτό. Η λεγόμενη «κοινή λογική» μάς βοηθά μονάχα να ορίζουμε αρνητικά το παράλογο. Πέραν τούτου, εκτείνεται το χάος της απροσδιοριστίας αιτίων, προθέσεων και κινήτρων της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η αρχή της απροσδιοριστίας που διέπει το Σύμπαν διαποτίζει και την καθημερινή συμπεριφορά του ανθρώπου. Αίτιο και αιτιατό σε αυτήν δεν είναι σταθερές, προβλέψιμες παράμετροι, αλλά μεταβλητές και απρόβλεπτες. Πρόκειται για ένα θέατρο Λόγου, με όλα τα κενά, τις αμφισημίες και αντιλογίες συγχρόνως, της τρέχουσας γλώσσας. Θέατρο του ανθρώπου, ο οποίος γίνεται αυτός που είναι μέσω της γλώσσας, δια του Λόγου που αποτελεί το ποιητικό της αίτιο. Εδώ δεν ισχύει ο συμπαντικός κανόνας της απροσδιοριστίας, η σχέση αιτίου και αιτιατού είναι μη αναστρέψιμη στη γλώσσα, προνομιακό προϊόν του Λόγου, προκειμένου να υπάρξει ως τέτοιος ο άνθρωπος: ως ένα «λογικά παράλογο», σύμμεικτο ον, που «θεάται» τον κόσμο με οπτικό μέσο τη γλώσσα - Λόγο. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η λέξη Λόγος δηλώνει στις ευρωπαϊκές γλώσσες και την Αιτία. Παράλογος, με αυτήν την έννοια, είναι ένας κόσμος καθαρής λογικής, κείμενος παρά τον Λόγο, δηλαδή χωριστά από την αιτία του!
Στον κόσμο του Πίντερ ο Λόγος προηγείται της γλώσσας, δημιουργώντας ένα μαγνητικό ρευστό που κάνει την αφήγηση να στρέφει «άνω - κάτω», προς την πηγή, το έλλογο, προγλωσσικό παρελθόν της. Ο θεατής γίνεται, έτσι, ένα παιδί μέσα σε κινούμενο όχημα, που κοιτάζει ανάστροφα τον χρόνο - δρόμο να φεύγει πίσω του. Το έξυπνο παιδί καταλαβαίνει τη σχετικότητα της προοπτικής του χώρου και τη φενάκη του ευθύγραμμου χρόνου. Στο θέατρο του Πίντερ αυτή η στάση αντιστοιχεί με ένα ταξίδι στο εσωτερικό του εαυτού, για να επιλέξουμε, μοιραία και ελεύθερα συγχρόνως, το αυθεντικό παρελθόν μας, όπως επιλέγουμε το μέλλον που μας ανήκει. Ένα ιδιότυπο εργαστήριο μνήμης που αναπαράγει θεατρικά την ίδια τη λειτουργία της μνήμης, επειδή δεν θυμόμαστε πάντοτε ό,τι μας έχει συμβεί, αλλά μας συμβαίνει, αντίθετα, σε παρόντα χρόνο, πάντα, ό,τι θυμόμαστε. Τα γεγονότα μας θυμούνται, μέσω του Λόγου που τα περιβάλλει ως αύρα.
Το ύφος της α-πορίας ταιριάζει, άρα, στον Πίντερ, όπως η ατμόσφαιρα απροσδιοριστίας, ρευστότητας των μορφών, που δεν είναι σκιές ή φαντάσματα, αλλά ζώντα ανθρώπινα πλάσματα, κοιταγμένα στον καθρέφτη ενός ραγισμένου ρεαλισμού, που κρύβει μια βαθιά ηθική, δηλαδή τη μόνη δυνατή στάση απέναντι στην κακοήθεια της κρατούσας ευρωπαϊκής πολιτικής.
Το έργο «Κολεξιόν» του Πίντερ δίνεται στο «Εμπορικό Θέατρο» και θα «πάει» τον Οκτώβρη, λόγω της δικαιολογημένα τεράστιας επιτυχίας του. Η σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη, στην πολύ καλή μετάφραση του Δήμου Κουβίδη, βλέπει το έργο σωστά και το τοποθετεί στο πρέπον κλίμα ρευστότητας και σε ατμόσφαιρα απροσδιοριστίας, με ισορροπημένες εντάσεις και μετρημένο το συναίσθημα. Αγκαλιάζει τα πρόσωπα με άπειρη στοργή και κατανόηση, τα δίνει ως εύθραυστα, σπάνια σκεύη μιας πολύτιμης συλλογής από ανθρώπινες πορσελάνες, κάθε μια με τη μοναδικότητά της. Ο λόγος τους ρέει μουσικά και η κίνησή τους είναι ποιητική. Τα «αγγίζει» μόλις και αποδίδουν τον κατάλληλο κατά περίπτωση ήχο. Περνάει συγχρόνως την υπόγεια κοινωνική κριτική του Πίντερ. Ο Δημήτρης Καταλειφός μεταμορφώνεται μαγικά σε μια αριστοκρατική, ευγενή, αυθεντική, αγγλική πορσελάνη. Η Λουκία Μιχαλοπούλου γίνεται ένα άκρως ευαίσθητο ανθρώπινο σκεύος, μια πληγωμένη, αλλά δυνατή, εκλεκτή, κινέζικη (China blue) πορσελάνινη γυναικεία μορφή του σιωπηλού πάθους. Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος δίνει έκτακτα την ανερχόμενη κοινωνικά μικροαστική, «φαιά», χωμάτινη «πορσελάνη» (καολίνη). Ο Δημήτρης Μοθωναίος, ένα γνήσιο δείγμα της «τραχείας», πλούσιας σε οξείδια αργίλου, πάσης χρήσεως, πορσελάνης. Το ευρηματικό σκηνικό και τα ωραία κοστούμια της Εύας Μανιδάκη, οι χαμηλοί φωτισμοί του Νίκου Βλασσόπουλου, η ισότονη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, τα μοτίβα του Βιβάλντι ως λυρικοί επισκέπτες κοσμούν την παράσταση.
