Απώλεια για το πολιτικό ντοκιμαντέρ ο θάνατος από ελονοσία, στη Λιβερία, του Αυστριακού ντοκιμαντερίστα Μίκαελ Γκλάβογκερ, ο οποίος βρισκόταν στην Αφρική για τα γυρίσματα της τελευταίας του ταινίας. Καλεσμένος του 14ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, έλεγε τότε: «Το ντοκιμαντέρ δεν είναι όπως η δημοσιογραφική συνέντευξη, όπου κάνεις από την πρώτη στιγμή 'επίθεση' με ερωτήσεις... Εγώ γνωρίζω τους ανθρώπους, μαθαίνω την ιστορία τους, έρχομαι σε επαφή με τον περίγυρό τους. Προτιμώ αντί να κάνω ερωτήσεις, να ανοίξω ένα θέμα συζήτησης και να τους αφήνω να μιλούν, έτσι είναι πολύ πιο άνετοι. Δεν προκαλώ καταστάσεις, δημιουργώ τις συνθήκες για να προκύψουν οι καταστάσεις. Καταγράφω τη ροή της πραγματικότητας, γίνομαι 'αόρατος', έτσι ώστε να ανοίγονται οι άνθρωποι στον φακό. Συχνά αφήνω την κάμερα να γράφει και κάνω ένα διάλειμμα. Αφήνω τα πράγματα ελεύθερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνω τα πράγματα να γίνουν με τυχαίο τρόπο. Ποτέ δεν είναι τυχαίος ο τρόπος, πάντα κάνω επιλογές".
Ο Μίκαελ Γκλάβογκερ είχε γεννηθεί το 1959 στο Γκρατς της Αυστρίας, σπούδασε κινηματογράφο στο Σαν Φρανσίσκο και τη Βιέννη, και έγινε ιδιαίτερα γνωστός με την τριλογία του για τον ανθρώπινο μόχθο και την παγκοσμιοποίηση, την οποία είχε ξεκινήσει το 1998 με το «Megacities», ένα φιλμ με 12 εφευρετικές ιστορίες επιβίωσης σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, η Μόσχα ή η Βομβάη, συνεχίστηκε με το «Workingman's Death» το 2004 και ολοκληρώθηκε με το «Whore's Glory» το 2012.
