Μια από τις μεγαλύτερες ρωγμές που προκάλεσε στον κοινωνικό ιστό η διαχείριση της πανδημίας ήταν η αποξένωση. Με όπλο τον φόβο που προκαλεί η επαφή με μια άκρως μεταδοτική αρρώστια και τον φορέα της, τον άρρωστο, πάνω στο πεδίο των αποδυναμωμένων από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους δημόσιων συστημάτων Υγείας, πολλές κυβερνήσεις επέβαλαν τον περιορισμό των μετακινήσεων των πολιτών στους τόπους διαμονής τους.
Η ελληνική περίπτωση του καθεστώτος Μητσοτάκη προέβη, μάλιστα, με τις βεβαιώσεις-άδειες κυκλοφορίας και τα τσουχτερά πρόστιμα παραβίασής της σε έναν πρωτοφανή, για μια δημοκρατική Πολιτεία, έλεγχο των κινήσεων του απλού πολίτη με πρόσχημα την «προστασία του» και στη μετατροπή του δημόσιου χώρου σε ένα ερημωμένο, περιφρουρούμενο από τα όργανα της τάξης άβατο, προσβάσιμο μόνον σε ολίγους. Έτσι ώστε να συνεχίσει ακάθεκτο την προγραμματισμένη από καιρό, όπως κατέδειξε και η πρόσφατη παρουσίαση της μακέτας της επέκτασης του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, καταστροφική ιδιοποίησή του. Η αναγκαστική και αφόρητη για πολλούς «κατ’ οίκον κράτηση» τάραξε την ψυχική τους ισορροπία, τους ανάγκασε να βρουν καταφύγιο σε παράνομες και νόμιμες εθιστικές ουσίες και φάρμακα, από τα οποία δύσκολα μπορούν να ξεφύγουν.
Ο σκηνογράφος και ζωγράφος Πέτρος Ζουμπουλάκης δένει στην τελευταία του ατομική έκθεση στην γκαλερί Αργώ, στο Κολωνάκι, το αλκοόλ με τις φιγούρες της πόλης. Τις αποτυπώνει κλεισμένες στην απόλυτη μοναξιά μέσα στα μπαρ που πλάθει ως τοπία εσωτερικά. Μορφώνει τα σώματα και τα πρόσωπά τους αφαιρετικά μέσα σε διακριτά περιγράμματα με ελάχιστα ιδιαίτερα γνωρίσματα και τις μετατρέπει έτσι σε ανώνυμες μονάδες του πλήθους. Και ενίοτε τα βυθίζει σε ένα γκρίζο που τις ενώνει αξεδιάλυτα με τον χώρο.
Δείχνει με την κυρτωμένη στάση τους πάνω από ένα μισογεμάτο ποτήρι ή ένα κινητό το κλείσιμό τους στον εαυτό τους, την έλλειψη επικοινωνίας με το περιβάλλον αλλά και με τον τοποθετημένο, σε κάποια έργα, απέναντί τους συνάνθρωπο. Καθιστά την προσήλωσή τους στο ποτό και την παραίτησή τους από οποιαδήποτε δράση αισθητή, εκεί όπου η απουσία τους είναι ορατή, με τα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας να την υποδηλώνουν, το ποτήρι με το αλκοόλ και το νερό, τα υπολείμματα από τα τσιπς και τα ποπ κορν, το γεμάτο γόπες τασάκι. Ενώ ταυτόχρονα το γεμάτο πακέτο με το τραβηγμένο, έτοιμο να ανάψει από τον κάτοχό του τσιγάρο, τα φωτεινά χρώματα των ρούχων και των παπουτσιών και οι παλλόμενες πινελιές του ζωγραφικού χώρου, το φιλάρεσκο σταύρωμα των καλλίγραμμων ποδιών της γυναίκας μοιάζουν να μιλούν για τη σπίθα της ζωής που καίει ακόμη μέσα τους. Αυτήν που μας βγάζει ακόμη και με μάσκες, ακόμη και διστακτικούς ή αμήχανους στο άγγιγμα του διπλανού μας επιτέλους στους δρόμους μπροστά από τα κατειλημμένα θέατρα και στα υπουργεία να διεκδικούμε τα καταπατημένα δικαιώματά μας.
Ο Π. Ζουμπουλάκης κάνει, θα τολμούσα να πω, με την τελευταία του δουλειά μια βραδινή σπονδή στον άνθρωπο που συνεχίζει να αγωνίζεται, έστω και μέσα στο θολό τοπίο της επήρειας του αλκοόλ, για τα ακυρωμένα όνειρά του. Που θέλει να κλείσει αυτή τη ρωγμή που άνοιξε η απάνθρωπη διαχείριση της πανδημίας από την εξουσία στην κοινωνία.
Info: Πέτρος Ζουμπουλάκης «Εσωστρέφεια σε μικρό φορμάτ» Γκαλερί Αργώ, Νεοφύτου Δούκα 5, Κολωνάκι Διάρκεια έκθεσης: 15 Φεβρουαρίου-11 Μαρτίου 2023 Ώρες λειτουργίας: Τρ.-Παρ. 10 π.μ.-2 μ.μ. και 5 μ.μ.-8 μ.μ., Σάβ. 11 π.μ.-3 μ.μ.
