"Κράτα πορεία" σού φωνάζουν
καπετανέοι που χάσαν τα καράβια τους
δάσκαλοι των γλυκών νερών
διδάσκουν τώρα στους πνιγμένους την αρμύρα
Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος
Επείγει να το συνειδητοποιήσουμε και να πράξουμε αναλόγως, επείγει η Αριστερά και όλος ο προοδευτικός κόσμος να το συνειδητοποιήσουν και, αφήνοντας κατά μέρος τα δευτερεύοντα, να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων: Όλοι, κατά το μερίδιο της ευθύνης μας, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι στο τιμόνι της χώρας δεν βρίσκεται απλώς ένας «ανάγωγος ευδαιμονιστής» όπως θα έλεγε ο Νίκος Καρούζος. Αν ήταν έτσι, τα πράγματα θα ήταν απλά. Θα τον διώχναμε και ο δρόμος προς την ευτυχία θα ήταν διάπλατα ανοιχτός. Συμβαίνει, όμως, ακριβώς το αντίθετο: ο δρόμος είναι διάπλατα κλειστός.
Ακριβώς αυτό συνέβη και με τους μεγάλους δρόμους, με πρώτη και καλύτερη την Αττική οδό. Οι μεγάλοι μας δρόμοι, μαζί και το εγκαύχημα της σύγχρονης οδοποιίας και της ταχύτητας, το αντίθετο δηλαδή της «μακρόσυρτης διάρκειας του χρόνου» (Κωστής Μοσκώφ), στην πρώτη αναποδιά, φανέρωσαν την αληθινή τους υπόσταση: είναι δρόμοι διάπλατα κλειστοί. Γιατί δεν έγιναν για να εξυπηρετήσουν τους ανθρώπους, αλλά έγιναν για να εξυπηρετούν τις ανάγκες ενός συστήματος ανθρωποβόρου και μαζί περιβαλλοντοκτόνου. Δεν οδηγούν γρήγορα από το ένα σημείο στο άλλο, αλλά οδηγούν γρήγορα στην ανεργία, στον αποκλεισμό από την παιδεία και την υγεία, οδηγούν στην αστεγία και στην έσχατη ένδεια, οδηγούν στην απελπισία και, τέλος, αν αυτό είναι απαραίτητο για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος, πολύ απλά, οι δρόμοι οδηγούν στον θάνατο.
Αυτοί είναι οι δρόμοι του αποκλεισμού μας. Αυτοί είναι οι δρόμοι που δεν φτάνουν ποτέ στις πύλες των ΜΕΘ για τους αναγκεμένους, αυτοί που δεν φτάνουν ποτέ στις κλειστές πόρτες όπου κλείνονται οι συμφωνίες που ρημάζουν τη ζωή, που αρχειοθετούν τα εγκλήματα, που διώκουν όσους τα αποκαλύπτουν. Δρόμοι διάπλατα κλειστοί για να μην φτάσει ποτέ ένα παιδί από το Περιστέρι μέχρι το Πανεπιστήμιο, ένας Ρομά να μην φτάσει ποτέ από τον Ασπρόπυργο μέχρι τη Δικαιοσύνη. Δρόμοι διάπλατα κλειστοί για να μην φτάσει ποτέ η αλήθεια μέχρι τα δωμάτια ξενοδοχείων πολυτελείας, όπου οι γόνοι των εργολάβων του συστήματος (αυτοί που ανοίγουν τους δρόμους και χαρίζουν μουσεία) μπορούν να βιάζουν και να εξαθλιώνουν ανυπεράσπιστα πλάσματα, μετατρέποντας τη ζωή τους σε ράκος.
Τα χιόνια λιώνουν, οι αποκλεισμένοι στις λεωφόρους της «ανάπτυξης», της «αγοράς» και των άλλων θαυμαστών «επιτευγμάτων» θα παραμείνουν. Θα παραμείνουν βέβαια ανοιχτοί οι δρόμοι της επικοινωνίας, για να μαθαίνουν οι αποκλεισμένοι, από τους «Τυφεκιοφόρους του εχθρού», από τους δουλόβιους της πληροφόρησης δηλαδή, ότι ο πρωθυπουργός, ντυμένος κατάλληλα (με «ένδυμα περιπάτου» στην εξαθλίωση των άλλων), πήγε βόλτα σαν τουρίστας στην εξαθλίωση που ο ίδιος, η πολιτική που ασκεί και το σύστημα που αταλάντευτα υπηρετεί, δημιουργούν. Γι’ αυτό η εξοργισμένη κριτική σε τέτοιες άθλιες συμπεριφορές.
Πήγε ο άνθρωπος με τα 38 σπίτια (από πού;), παραμονές χιονιά, να παρηγορήσει τους άστεγους (γιατί να είναι άστεγοι;) με τη θαλπωρή της πιο αισχρής και σάπιας καλοσύνης. Πιο αισχρής ακόμα και από τη φιλανθρωπία, γιατί εργαλειοποιεί την ανείπωτη οδύνη και την μετατρέπει σε γρήγορο και άμεσο κέρδος. Χρηματιστηριακός καπιταλισμός - καζίνο. Και ύστερα εξαφανίστηκε, γιατί οι δρόμοι θα είναι πάντοτε ανοιχτοί γι’ αυτούς.
Οι άστεγοι έμειναν αποκλεισμένοι. Από παντού. Πολιορκημένοι έως θανάτου. Ένας άστεγος νεκρός στην Θεσσαλονίκη από υποθερμικό σοκ. Στην οδό Αριστοτέλους. Λίγο πιο πέρα από του «Τερκενλή» όπου ψωνίζει τσουρέκια ο Μητσοτάκης. Εκεί όπου ο νεκρός δεν έφτασε ποτέ! Βλέπεις, η απόσταση που χωρίζει το σημείο θανάτου από τη ζωή είναι τεράστια. Συμβαίνουν και ακραία καιρικά φαινόμενα. Το σύστημα δεν φταίει, είναι καλό. Επισκέπτεται τους μελλοθάνατους που το χαιρετούν, τους χτυπάει στην πλάτη και αποχωρεί. Γιατί οι δρόμοι είναι ανοιχτοί γι’ αυτό τα ακραίο σύστημα όσο εμείς το χαιρετούμε τραγουδώντας «morituri te salutant», πηγαίνοντας να αλληλοσκοτωθούμε με το αβυσσαλέο «μίσος των ομοίων», παρατάσσοντας τη στρατιά της φτώχειας εναντίον της στρατιάς της απελπισίας.
Αυτή η μάχη, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, δεν είναι δική μας. Είναι δική τους! Κι όσο υπάρχει, αυτοί είναι οι νικητές.
