Η μισή Ελλάδα κάηκε. «Χωρίς να χαθούν ανθρώπινες ζωές». «Γιατί τα σπίτια ξαναφτιάχνονται και τα δάση αναδασώνονται», όπως δήλωσε στο διάγγελμά του ο μονάρχης του κράτους των Ελλήνων ολιγαρχών Κυριάκος Μητσοτάκης.
Τα χειρότερα έπονται. Η έλλειψη στέγης και εργασίας για τους χιλιάδες πολίτες, που δεν έχασαν μόνο το σπίτι τους, αλλά και τη δουλειά τους ως συλλέκτες από τα πεύκα της βόρειας Εύβοιας της περιζήτητης ρητίνης, ως υλοτόμοι, ως μελισσοκόμοι, ως καλλιεργητές οπωροκηπευτικών, ως κτηνοτρόφοι. Οι πλημμύρες θα ακολουθήσουν τον χειμώνα και θα σβήσουν ίχνη ζωής. Οι καρκίνοι που συνδέονται άμεσα με την αύξηση από την ατμοσφαιρική ρύπανση των επικίνδυνων για τους πνεύμονες μικροσωματιδίων, ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά, θα επιφέρουν θανάτους στο διάβα του χρόνου για τους οποίους θα είναι δύσκολο να αποδοθεί η ευθύνη τους στον μονάρχη και στην αυλή του. Κι αυτό είναι το επικοινωνιακό ζητούμενο.
Η μισή Ελλάδα καταστράφηκε με τη «στρατηγική της καμένης γης» που ακολουθεί το επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη σε ένα έγκλημα εξ α(-νε)μελείας ή προμελέτης; Για να αφήσουν, αναρωτιόμαστε, το έδαφος ελεύθερο για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στη βόρεια Εύβοια και στα σχέδια ανάπλασης στο Τατόι και στη Βαρυμπόμπη; Κόβοντας τους τελευταίους πνεύμονες ζωής της Αττικής και ολόκληρης της χώρας; Για να αποπληρώσουν τα χρέη τους στους χρηματοδότες τους; Και να κρατήσουν την πλαστή εικόνα του «αδέξιου» διασώστη στα επιχορηγούμενα ΜΜΕ σε αντιπαράθεση με τις εικόνες της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπου σε εντελώς διαφορετικές και αντίξοες συνθήκες χάθηκαν σε μια μη ρυμοτομημένη περιοχή 110 άνθρωποι; Μιλώντας με αριθμούς για τις ζωές ανθρώπων και όχι άγριων και κατοικίδιων ζώων; Ερημώνοντας για ακόμα μια φορά, όπως στη δεκαετία του ’60, τα χωριά με ακόμα πιο βίαιο τρόπο, δημιουργώντας άλλη μια πρωτοτυπία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τους πρώτους οικολογικούς μετανάστες;
Οι νέοι που τους έλεγαν αλήτες και ανεύθυνους μεταδότες του κορωνοϊού, οι νέοι συνειδητοποιημένοι αγρότες ήταν εκείνοι που έσωσαν στη Μεσσηνία, την Ηλεία, την Εύβοια σπίτια και καλλιέργειες. Έφτιαξαν τις ανύπαρκτες αντιπυρικές ζώνες με τα τρακτέρ, τα φτυάρια και τις τσουγκράνες, όπως παλιά. Προέταξαν το σώμα τους και την αγάπη τους για το περιβάλλον και στα χωριά όπου επέλεξαν να ζήσουν στις ανύπαρκτες ως προοπτικές ζωής. «Προοπτικές» που στήσανε στο Μουντάδο της Τήνου για τέταρτη φορά δέκα καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες και διαφορετικά ιδιώματα. Ροζ σεμεδάκια, βόλους και ανολοκλήρωτες πλεγμένες καρέκλες, σωροί από άτακτα ερριμμένες μακέτες, προσωπεία καρφωμένα πάνω σε κλαδιά δέντρων που δεν κρύβουν την απορία τους, φιγούρες πλασμένες σαν φαντασματάκια των κόμικς που ζωγραφίστηκαν μπροστά στο κοινό στην πρόσοψη και στον αύλειο χώρο ενός παλιού καφενείου. Έργα που προτάσσουν με την ανανεωμένη επικαιρότητά τους το ανανεωμένο πρόταγμα της αναζωογόνησης των χωριών και των παραδοσιακών οικισμών που κάποιοι επιχειρούν να σβήσουν.
Info
4η Μικρή Biennale Σύγχρονης Τέχνης (εικαστική περιπλάνηση στο Μαντούδι της Τήνου)
Διάρκεια έκθεσης: 24 Ιουλίου - 25 Αυγούστου 2021
Συμμετέχουν οι: Anelle Blary, Bilal Bahir, Natalia De Mello, Katerina Diakomi, Lorenzo Gatti, Didier Mahieu, Rokko Miyoshi, Marco Pellizola, Nikos Podias, Jean Claude Saudoyer καθώς και οι καλλιτέχνες του δρόμου Theo Haggai και Cacao Rocks.
