Ρεπορτάζ: Μαρούλα Πλήκα
«Ζωγραφίζοντας τη ζωή της Χάνα ένιωσα αντιφατικά συναισθήματα. Φόβο για το τι θα απογινόταν, ανακούφιση κάθε φορά που γλίτωνε από τους Γερμανούς, λύπη όταν έμαθε για τον θάνατο του πατέρα της και χαρά όταν έφυγε για το Ισραήλ. Ο φόβος ήταν το πιο δυνατό αίσθημα. Αυτό το μετέφερα στο χαρτί με έντονα χρώματα»... Με αυτά τα λόγια η μικρή Γενοβέφα, μαθήτρια του δημοτικού σχολείου της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, περιέγραψε την εμπειρία της από τη συμμετοχή της στην έκθεση ζωγραφικής «Κοιτώντας πίσω: Οι αναμνήσεις ενός παιδιού από το Ολοκαύτωμα μέσα από τα μάτια παιδιών τού σήμερα», που εγκαινιάστηκε χθες στο Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης και στην οποία συμμετέχουν, επίσης, παιδιά από το γυμνάσιο Moses Mendelssohn του Βερολίνου και από το «The Dr. Mirian & Sheldon Educational Campus» του Λας Βέγκας.
Focus σε πρόσωπα
Όπως εξήγησε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης (ΙΚΘ) Δαβίδ Σαλτιέλ, η συνέργεια των τριών σχολείων προέκυψε κατά την ετήσια συνάντηση του δικτύου Εβραϊκών Σχολείων του οργανισμού Centropa και στοχεύει στη διάσωση της ιστορικής μνήμης και τη διαφύλαξη της εβραϊκής κληρονομιάς. Με δεδομένο ότι το Ολοκαύτωμα είναι θέμα που δύσκολα μεταφέρεται στα παιδιά, το συγκεκριμένο πρόγραμμα εστιάζει σε άτομα και οικογένειες που επέζησαν του Ολοκαυτώματος και που η ζωή τους στέλνει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα. Τέτοια είναι η ιστορία της 85χρονης σήμερα Χάνας Γκόφριτ, που στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν στην ηλικία της Γενοβέφας και ζούσε στην Πολωνία με τον φόβο ότι θα την βρουν οι ναζί. Όταν κρυβόταν σε ντουλάπες και σε διάφορα άλλα σκοτεινά μέρη φανταζόταν ότι ήταν πεταλούδα και πετούσε.... «Ήθελα να πετάξω σαν πεταλούδα...» είναι εξάλλου ο τίτλος της αυτοβιογραφίας της, την οποία παρουσιάζουν μέσα από τις ζωγραφιές τους οι μαθήτριες και οι μαθητές του δημοτικού σχολείου της ΙΚΘ και των άλλων δύο σχολείων της Γερμανίας και των ΗΠΑ. Η εκπαιδευτικός που έκανε και τη μετάφραση του βιβλίου το χαρακτήρισε ως «εξαιρετικά εκπαιδευτικό εργαλείο για τη διδασκαλεία των μικρών παιδιών». «Τα παιδιά είναι πιο εύκολο να ταυτιστούν με ένα παιδί, ενώ το μήνυμα που εκπέμπει το βιβλίο είναι μήνυμα ελπίδας», επισήμανε.
Χρώματα και συναισθήματα
Στις ζωγραφιές των παιδιών κυρίαρχο στοιχείο είναι η πεταλούδα και τα έντονα χρώματα, άλλα φωτεινά όταν δείχνουν τα όνειρα, και άλλα σκοτεινά, όταν δείχνουν την ζοφερή καθημερινότητα μέσα στην οποία ζούσε η Χάνα. Μια ντουλάπα με τρία ζευγάρια ορθάνοιχτα από την αγωνία μάτια περιγράφει τον φόβο του μικρού κοριτσιού όταν κρυβόταν μαζί με την οικογένειά της, ενώ σε μια άλλη ζωγραφιά, που απεικονίζει το φλεγόμενο γκέτο της Βαρσοβίας, κυριαρχεί το μουντό κόκκινο και μαύρο. Αξίζει πραγματικά τον κόπο μια επίσκεψη στο Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης, όπου φιλοξενείται η έκθεση ζωγραφικής των παιδιών από τα τρία εβραϊκά σχολεία. Η έκθεση θα λειτουργεί Τρίτη, Παρασκευή και Κυριακή, από τις 11 το πρωί έως τις δύο το μεσημέρι, και Τετάρτη και Πέμπτη, από τις 11 το πρωί έως τις δύο το μεσημέρι και από τις 5 το απόγευμα μέχρι τις 8 το βράδυ.
