Ένα νοσοκομείο είναι ένας πολύπλοκος οργανισμός, ο οποίος απαιτεί μία ποικιλία ειδικοτήτων για να λειτουργήσει. Ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, διοικητικό προσωπικό, βοηθητικό προσωπικό. Από τον χειρουργό μέχρι τον μάγειρα, ένα πλήθος ειδικοτήτων εργάζεται για να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες. Όλες οι ειδικότητες χρήσιμες και απαραίτητες, αλλά χωρίς γιατρούς κατά πρώτο λόγο και νοσηλευτές κατά δεύτερο λόγο χάνει το βασικό του συστατικό, που είναι η θεραπεία. Δεν είναι λοιπόν αξιολογικό για τις υπόλοιπες ειδικότητες, αλλά η ίδια η ουσία της λειτουργίας ενός νοσοκομείου.
Το ίδιο παράδειγμα μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε και για τα σχολεία. Καθηγητές διαφόρων ειδικοτήτων διδάσκουν. Άλλες κατηγορίες προσωπικού υποστηρίζουν με την δική τους εργασία το έργο των διδασκόντων. Αλλά δεν νοείται σχολείο χωρίς εκπαιδευτικούς, και δη εκπαιδευτικούς εξειδικευμένους ο καθένας στην ειδικότητά του.
Με αυτές τις σκέψεις ερχόμαστε στη λειτουργία των ελληνικών βιβλιοθηκών, όλων των ειδών. Η ελληνική πολιτεία φρόντισε ούτως ώστε να υπάρχουν τρεις σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (δύο στα ΤΕΙ και μία σε ΑΕΙ), οι οποίες θα εκπαιδεύουν βιβλιοθηκονόμους για να στελεχώσουν τις βιβλιοθήκες, τα αρχεία, τα κέντρα τεκμηρίωσης και πληροφόρησης, τις μονάδες έρευνας κ.ο.κ. Δεν ήταν κάποια πρωτότυπη ιδέα. Χρόνια πριν σχολές βιβλιοθηκονομίας στην Ευρώπη και την Αμερική συνέβαλαν με τους αποφοίτους τους στην ανάπτυξη παντός είδους βιβλιοθηκών στις χώρες αυτές. Και πέρα από αυτό, οργάνωσαν μεταπτυχιακές σπουδές όπου αυτοί οι απόφοιτοι θα μπορούσαν να εξειδικευτούν σε ειδικότητες χρήσιμες στη λειτουργία μιας βιβλιοθήκης, ούτως ώστε να προσφέρουν περισσότερα στην περαιτέρω ανάπτυξή τους. Λογικά σχήματα όλα αυτά. Εκπαιδευμένοι, ειδικευμένοι εργαζόμενοι, εργάζονται και αναπτύσσουν τις υπηρεσίες τους.
Στη χώρα μας λοιπόν διεκδικούμε μια πρωτοτυπία. Παρά το γεγονός ότι εκπαιδεύονται νέοι άνθρωποι να αναλάβουν δράση στις βιβλιοθήκες μας, σε πλειάδα περιπτώσεων αυτές στελεχώνονται από άσχετους με το αντικείμενο εργαζόμενους, οι οποίοι έτυχε, πέτυχε, θέλησαν, ή οτιδήποτε άλλο, να πάνε και να "ξεκουραστούν" σε μια βιβλιοθήκη. Θεωρείται η βιβλιοθήκη εντός ενός οργανισμού, δικτύου, συστήματος το πιο αδύναμο σημείο, το σημείο που ο υπάλληλος θα πάει για να "ξεκουραστεί". Ο υπάλληλος που ουδεμία σχέση έχει με το αντικείμενο. Και αυτό το σχέδιο θεωρείται γενικά αποδεκτό στη χώρα μας.
Πόσα χρόνια ακόμα πρέπει να περιμένουμε για να αντιληφθούμε πώς όπως τα νοσοκομεία δεν υπάρχουν χωρίς γιατρούς και νοσηλευτές, όπως τα σχολεία δεν υπάρχουν χωρίς εκπαιδευτικούς, έτσι και οι βιβλιοθήκες δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς τους βιβλιοθηκονόμους; Η αγάπη για το παιδί και τη λογοτεχνία δεν κάνει κανέναν αυτομάτως εκπαιδευτικό. Ούτε βιβλιοθηκονόμο...
Καλλίμαχος
