Οι γενιές που ανατράφηκαν στη μεταπολίτευση είχαν την τύχη να αναπνέουν σε σχετική ελευθερία. Τουλάχιστον από εφημερίδες, περιοδικά, κριτική δημοσιογραφία και σκίτσα, κόμικς δεν θα πρέπει να έχουμε παράπονο. Κάποιοι από 'μας δεν θα επέλεγαν την απασχόληση που επέλεξαν, αν είχαν γεννηθεί σε άλλο ιστορικό κλίμα.
Μεγαλώσαμε με τον Καλαϊτζή, τον Ιωάννου, τον Ορνεράκη, τον Στάθη, τον Πετρουλάκη, τον Ζερβό...
Ο Γιάννης Καλαϊτζής είχε για μας τους δύο και μιαν άλλη ιδιαιτερότητα. Ήταν από αυτούς που είχαν γράψει ιστορία στην "Αυγή", από τότε που ήμασταν αγέννητοι.
Από 'κείνους που ανέβασαν τον πήχη της κριτικής πολύ ψηλά! Ο ίδιος μας έλεγε πειραχτικά: "Ποιος στη χάρη σας, είχατε τον Μποστ, τον Καλαϊτζή, τον Δήμο Σκουλάκη, προκατόχους"! Υπήρχαν και άλλοι τόσοι τουλάχιστον θα προσθέταμε.
Ο Παναγιώτης Μήλας, ο Νίκος Σιδέρης, ο Ανδρέας Πετρουλάκης... Και σίγουρα ξεχνάμε κάποιους. Ο Γιάννης Καλαϊτζής δεν ήταν όμως μόνο "προκάτοχος". Ήταν, όπως έλεγε και σ' εκείνη τη συνέντευξη του 2003, τμήμα της "Αυγής". Όταν οι περιστάσεις το επέτρεπαν ή το απαιτούσαν, δεν παρέλειπε να χαρίζει καθημερινή του δουλειά στην εφημερίδα. Όπως προεκλογικά το 2012 (πριν κυκλοφορήσει η "Εφημερίδα των Συντακτών"). Τα χαμόγελα που μας χάρισε περνούν θλίψη με τον χαμό του Γιάννη, αλλά είναι ανεξίτηλα.
Για μας θα παραμείνει πάντα ένας αξεπέραστος δάσκαλος και ένας δείκτης της ακάματης προσφοράς.
Τάσος Αναστασίου - Βαγγέλης Χερουβείμ
