Περιδιαβαίνοντας το ελληνικό Διαδίκτυο μπορεί κανείς να συναντήσει έναν τεράστιο αριθμό πληροφοριακών πηγών και πληροφοριών επί παντός επιστητού. Διαδικτυακές πύλες, ιστοσελίδες, ιστολόγια, κοινωνικά δίκτυα και πόσα άλλα είναι εκεί έξω, στον ψηφιακό μας κόσμο και μας παρέχουν ενημέρωση και πληροφόρηση. Τι από όλα αυτά που συναντάμε όμως είναι πραγματικά χρήσιμο; Τι είναι αυτό που μας απαντά στα ερωτήματά μας; Πώς θα ξεχωρίσουμε την ήρα από το σιτάρι;
Για παράδειγμα, σε ένα κρίσιμο πεδίο της ανθρώπινης γνώσης, την ιατρική και τη δημόσια υγεία, πληθώρα ιστοσελίδων προσπαθούν να μας ενημερώσουν, εκπαιδεύσουν, πληροφορήσουν. Είναι όλες αυτές οι σελίδες χρήσιμες; Αντλούμε πραγματικά πληροφορίες που μας βοηθούν να προάγουμε την ατομική μας υγεία, την πρόληψη, την κατανόηση; Ιστοσελίδες με δήθεν ιατρικό περιεχόμενο, που αναλώνονται σε απροσδιόριστες μελέτες για τη σεξουαλικότητα με εντελώς λανθασμένο τρόπο, μια και αυτό πουλάει και παράγει διαφημίσεις. Ιστοσελίδες και μελέτες που δεν εδράζονται πουθενά και παράγουν δραματικά αποτελέσματα για τη δημόσια υγεία, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια με το ζήτημα του εμβολιασμού των παιδιών και του αυτισμού που υποθετικά αυτός δημιουργεί. Ποιος θα μας προστατέψει από την κακή πληροφορία;
Η απάντηση είναι στην Παιδεία και την εκπαίδευση. Και πιο συγκεκριμένα, στην Πληροφοριακή Παιδεία. Πληροφοριακή Παιδεία καλείται η γνώση τού να ξέρεις πότε και γιατί χρειάζεσαι μια πληροφορία, πού να τη βρεις, πώς να την αξιολογήσεις, χρησιμοποιήσεις και επικοινωνήσεις με τρόπο χρήσιμο και ηθικό. Η Πληροφοριακή Παιδεία είναι ένα δημόσιο αγαθό που παρέχεται από τις βιβλιοθήκες και τους θεσμούς γνώσης. Είναι μια ολοκληρωμένη πράξη αυτών που εργάζονται στα σχολεία, στις βιβλιοθήκες και στον κυβερνητικό τομέα.
Οι μόνοι δημόσιοι θεσμοί, εκτός της τυπικής εκπαίδευσης, που παρέχουν δημόσια ελεύθερα προγράμματα εκπαίδευσης είναι οι βιβλιοθήκες. Αυτές παρέχουν και υπηρεσίες Πληροφοριακής Παιδείας λοιπόν. Είναι κρίσιμο και ζωτικής σημασίας οι πολίτες της χώρας να μπορούν να κρίνουν και να χρησιμοποιήσουν τον όγκο των πληροφοριών με τον οποίο έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά. Οι βιβλιοθήκες και οι βιβλιοθηκονόμοι που εργάζονται σε αυτές είναι οι μόνοι που μπορούν να εγγυηθούν την εκπαίδευση του συνόλου του πληθυσμού σε αυτά τα θέματα. Και δεν είναι μόνο ζητήματα Δημοκρατίας και συμμετοχής. Είναι ζητήματα δημόσιας υγείας, ενημερωμένων ανθρώπων για όλα τα θέματα που τους απασχολούν, με κριτικό πνεύμα και ικανότητες αξιολόγησης. Είναι ζητήματα ηθικής στη χρήση και αναμετάδοση της πληροφορίας. Είναι ζητήματα προστασίας προσωπικών δεδομένων και της προσωπικότητας. Οι πολίτες δικαιούνται να μαθαίνουν πώς μπορούν να ζήσουν σε αυτό το πολύπλοκο πληροφοριακό περιβάλλον. Είναι ένα πολύ κρίσιμο θέμα.
Καλλίμαχος
