Όσο υποψιασμένος κι αν είσαι, όσο μεμψίμοιρος κι αν είσαι, όσο τυφλωμένος από εμπάθεια κι αν είσαι, δεν γίνεται να μην το νιώθεις: οι δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές είναι ο πιο πυκνός πολιτικός χρόνος που έχει ζήσει η Ελλάδα (τη λεγόμενη μεταπολιτευτική περίοδο), μαζί με το οδυνηρό πρώτο δεκαπενθήμερο μετά την πτώση της χούντας. Η πολιτική ύλη που παράγεται ώρα με την ώρα (όχι φυσικά κατά αθροιστική παράταξη δεδομένων, αλλά κατά συνθετική εμβάθυνση της πραγματικότητας) είναι απίστευτης πυκνότητας. Και μάλιστα απίστευτα απελευθερωτικής πυκνότητας. Μέσα σε δύο εβδομάδες, αντί να συμβεί η καταστροφή, όπως μας έλεγαν οι εθελόδουλοι και οι υποταγμένοι, συνέβη μια τεράστια ανάσα??? μια ευρυχωρία στο στέρνο που απέλπισε όλο το συστημικό συνονθύλευμα, αυτό το ανερμάτιστο ποιόν (και πύον να το πεις μέσα είσαι) που ακόμα προσπαθεί (και φυσικά θα συνεχίσει να προσπαθεί) ώστε η χώρα να καταστραφεί. Βλέπεις, το υποταγμένο καθεστώς υπό το οποίο ζήσαμε έτη και έτη δεν μπορεί να φαντασθεί την ύπαρξή του εκτός της συνθήκης της πέμπτης φάλαγγας. Εύχεται, ελπίζει και προσπαθεί την απελπισία. Πλην όμως, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: το πράγμα άλλαξε. Ένας λαός εθισμένος στη δανεισμένη ζωή, στα δανεισμένα όνειρα, στη φτηνή πατρίδα ήδη κάνει τα πρώτα του διστακτικά βήματα στην περηφάνια και την αξιοπρέπεια. Αρχίζει να αποδέχεται -και είναι συγκλονιστικό αυτό- τη δυνατότητα της ελευθερίας του.
Γι' αυτό μέσα στο πυκνό δεκαπενθήμερο που διανύσαμε (όσοι και όπως), είδαμε τη βιαστική άνθηση κοινωνικών χαρακτηριστικών επίτρομων για τη συστημική τρομοκρατία. Είδαμε ότι η πραγματικότητα δεν είναι αναγκαστικά και μοιραία εναντίον μας. Ότι πολιτική και πολιτικοί δεν είναι αυτά τα αλλούτερα πλάσματα, οι αλλούτερες μεταφυσικές καταστάσεις, που ομιλούν και ομιλούνται αλλόγλωσσα από το ζην και την ελπίδα του ζην του καθενός. Είδαμε ότι το έδαφος δεν είναι η λασπώδης τιμωρητική συνθήκη όπου το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να βουλιάξεις, αλλά η αναπεπταμένη λογική σταθερότητα όπου με όλους τους δισταγμούς, με όλα τα πισωγυρίσματα, με όλη την αιδημοσύνη, μπορείς ελεύθερα να σχηματίσεις τα χορευτικά σου βήματα που θα χωροθετήσουν πατρίδες και πατρίδες, χορογραφώντας τον καιρό και τον τόπο.
Ζούμε αλλεπάλληλες μεγάλες ελευθερίες αυτές τις μέρες. Ελευθερίες που συνωστίζονται ραγδαία και πρέπει να τις ξεδιαλύνουμε, να τις κατατάξουμε, να τις χαρούμε και να τις προβιβάσουμε. Εδώ το πράγμα κοχλάζει. Εδώ συμβαίνει -όπως εξαίσια έγραψε στις «Συναντήσεις» της προηγούμενης Κυριακάτικης «Αυγής» ο καθηγητής Μάκης Κουζέλης- «το συμβολικά και ουσιαστικά υπέροχο του σκανδάλου μιας Αριστεράς που κυβερνά». Τι ωραίες λέξεις! «Το υπέροχο του σκανδάλου»... Ας το συνειδητοποιήσουμε. Κι ας είμαστε μεροληπτικοί, όπως επίσης ο Μάκης Κουζέλης εξαίσια μετροθετεί στο ίδιο άρθρο: «Αριστερή πολιτική είναι εκείνη που υπερασπίζεται τα δικαιώματα του πολίτη από τη σκοπιά μιας θεμελιωμένης μεροληπτικότητας υπέρ των λαϊκών αιτημάτων. Εκείνη που ορίζει την ελευθερία με μέτρο τη μέγιστη δυνατή εξίσωση δυνατοτήτων και επιτευγμάτων. Εκείνη τελικά που την κοινωνία τη βλέπει με τα μάτια των δυνάμεων της εργασίας. Αυτός είναι ο προσανατολισμός των μέτρων της».
Ας εργαστούμε λοιπόν. Ας εργαστούμε μέσα σ' αυτό το υπέροχο σκάνδαλο μέσα σ' αυτή την απίστευτα ωραία μεροληψία υπέρ της ελευθερίας. Ας εργαστούμε με την ίδια επιμονή που μας έφερε μέχρι εδώ. Δεν είναι εύκολο. Γιατί το πράγμα δεν συμβαίνει ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Συμβαίνει ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Σειρήνα. Θέλω να πω ότι το πράγμα είναι τόσο πραγματικό, ώστε να μετατρέπεται σχεδόν σε μυθικό. Δηλαδή σε διήγηση επιτευγμάτων που δεν έγιναν ποτέ κατορθωτά. Αυτό λοιπόν είναι που πρέπει να αποφύγουμε: τις διηγήσεις πριν από τα γεγονότα. Γιατί τα γεγονότα είναι πια στα χέρια μας. Να τα προσπαθήσουμε. Έχω την πεποίθηση ότι αυτό το πυκνό -σκανδαλωδώς πυκνό- δεκαπενθήμερο δημιουργεί μια κατάσταση ομοθυμίας που συμβολικά (ως ιστορικό γεγονός) παραπέμπει σε αναλογίες ΕΑΜικής αποδοχής. Οι δείκτες των μετεκλογικών μετρήσεων είναι υπέροχα παράλογοι ως προς το εκλογικό αποτέλεσμα. Που σημαίνει ότι το εκλογικό αποτέλεσμα διαμορφώνεται αενάως. Και τώρα που μιλάμε. Δηλαδή, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι δεδομένο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισε τις εκλογές της Κυριακής 25/1/2015, τις κερδίζει διαρκώς από Κυριακή σε Κυριακή, «που πριν τη ζήσουμε περνάει». Ασταθώς μεν, αλλά τις κερδίζει.
Θέλω να πω ότι γίνεται πάρτι μέσα στην κοιλιά του θηρίου. Σ' αυτό το πάρτι έχουμε μπει. Σ' αυτό το πάρτι μάς χειροκροτούν, μας θωπεύουν, μας τρομοκρατούν, μας λοιδορούν, μας βάζουν στη μέγγενη κάθε περιπτωσιακού επιχωρισμού. Ξέρουν το εκκωφαντικό. Και έχουν πολλούς στη δούλεψή τους. Ξέρουν πως το τύμπανο είναι η σιωπή τους και ο τρομακτικός ρυθμός της σιωπής τους. Θέλω να πω, ότι γύρω ουρλιάζει ο ορυμαγδός, ωστόσο το θηρίο ξέρει τη δύναμη της σιωπής. Αυτό είναι το πάρτι. Πίσω από την πόρτα των τσαρλατάνων που χοροπηδούν για να αποσπάσουν όχι την προσοχή, αλλά τη σιωπή. Κι εμείς είμαστε μέσα. Και βλέπουμε το αίμα να τρέχει από τα θησαυροφυλάκια της καθεστωτικής σιωπής.
Δεν είναι δικό τους αυτό το αίμα, δικό μας είναι. Αίμα που το μετάλλαξαν στα εργαστήρια μιας τερατώδους πολιτικής και το έκαναν άυλο. Το άυλο αίμα της υποταγής. Το άυλο αίμα της τρομοκρατικής φτώχειας. Το άυλο αίμα της αλυσοδεμένης φαντασίας. Η άυλη οικονομία του αίματος. Δηλαδή, ένα καθεστώς άυλων ανθρώπων, άυλων τάξεων, άυλων θέσεων και αντιθέσεων. Αυτό το φοβερό αλλάζει. Και πάλι με την Αριστερά??? που προξένησε τη φαντασία και ενόχλησε την ύπνωση.
Υπέροχα όμως. Ως έκκεντρη μεροληψία υπέρ των άκρων.
Κώστας Καναβούρης
