Μπορούσε να κάνει χιούμορ με τα πάντα, ακόμη και με τα πιο σοβαρά θέματα - κυρίως με αυτά. Ακόμα και με τον θάνατο. «Όταν πεθάνω, θέλω να ρίξεις τη στάχτη μου στον καμπινέ. Έτσι θα μπορώ να βλέπω κάθε μέρα τον πισινό σου», ισχυριζόταν πως είχε ζητήσει από τη γυναίκα του. Μέσα σ' αυτήν τη σύντομη πλάκα συνοψίζονται όλα τα χαρακτηριστικά του Wolinski, του αρχαιότερου από τους τέσσερις σκιτσογράφους που έχασαν τη ζωή τους στη σφαγή στο Charlie Hebdo. Ερωτομανής, αλλά και ερωτευμένος με τη γυναίκα με την οποία ήταν παντρεμένος εδώ και 44 χρόνια, ρομαντικός, πλακατζής και βαθύτατα μελαγχολικός, σημαδεμένος από τον θάνατο: του πολωνικής καταγωγής πατέρα του, που δολοφονήθηκε δυο χρόνια μετά τη γέννηση του μικρού George στην Τύνιδα, και της πρώτης του γυναίκας, που σκοτώθηκε σε τροχαίο.
Μαγεμένος από τα κόμιξ που είχαν μαζί τους οι Αμερικανοί στρατιώτες στην απόβασή τους στη Β. Αφρική, ο Wolinski σπούδασε στην Καλών Τεχνών και αφιερώθηκε στο σκίτσο. Το στυλ όμως που θα τον καθιερώσει, με την καθαρή, αφαιρετική γραμμή και την κοφτή ατάκα, θα το κερδίσει όταν θα βρεθεί στην παρέα του περιοδικού που έμελλε να σημαδέψει τη γαλλική σάτιρα: Στο Hara-Kiri, έντυπο «μοχθηρό και βλακώδες», όπως αυτοπροσδιοριζόταν, συνάντησε τον Cavanna, τον καθηγητή Choron, τον Raiser, τον Copi που θα προσλάβει ο ίδιος όταν θα βρεθεί επικεφαλής του μηνιαίου Charlie Mensuel, και πολλούς άλλους.
Είναι η γενιά των σκιτσογράφων που διαμόρφωσε αυτό το ειδικά «εξηνταοχτάρικο» χιούμορ, ιερόσυλο, ελευθεριακό, πεισμένο ότι «απαγορεύεται το απαγορεύεται», ότι τίποτε δεν είναι ιερό και όλα μπορούν να ειπωθούν. Αυτό που στοίχισε τη ζωή στον ίδιο και σε έντεκα ακόμα ανθρώπους...
Αργότερα ο Wolinski συνεργάστηκε και με τη L' Humanité, την εφημερίδα του ΚΚΓ, κάτι που, όπως έλεγε, τον οδήγησε ενώπιον του «δικαστηρίου» του Hara-Kiri, όπου τον κατηγόρησαν πως «έγλειφε τον πισινό του Μαρσαί». Ο ίδιος θα χαρακτήριζε πολλά χρόνια αργότερα, με τον δικό του μελαγχολικό τρόπο, τους κομμουνιστές πρώην συντρόφους του σαν «αυτούς τους παλαβούς που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο χωρίς να αλλάξουν τους ανθρώπους»...
Στην Ελλάδα «ήρθε» στις αρχές της δεκαετίας του '80, μέσα από τις σελίδες της Βαβέλ, και αργότερα του Παρά Πέντε, που εξέδωσαν και πολλά από τα σκιτσογραφικά του άλμπουμ. Μέσα σε αυτά τα χρόνια μεταφράστηκε και το μόνο πεζογράφημά του, που διόλου τυχαία είχε τον τίτλο Ανοιχτή επιστολή στη γυναίκα μου (Ροές, 1984), ενώ αργότερα μεταφράστηκε από τις ίδιες εκδόσεις και μια ανθολόγηση κειμένων του με τον τίτλο Σκέψεις.
Σ.Κ.
