«Η πολιτεία αμπάρωσε το δρόμο με σκοτάδι.
Και στο στόμα
Σαπίζουν τα μικρά πτώματα
Των πεθαμένων λέξεων
Και δυό μονάχα ζουν
Χοντραίνοντας, 'τσογλάνι',
Και μια άλλη ακόμα,
Θαρρώ: 'ψωμί'».
(Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, «Σύγνεφο με παντελόνια», μτφρ. Γιάννη Ρίτσου, εκδ. Κέδρος, 1979)
Με πολύ... σκοτάδι αμπάρωσε τον δρόμο η μνημονιακή διακυβέρνηση της χώρας μας τα τελευταία 5 σχεδόν χρόνια. Σκοτάδι στον πολιτισμό, σκοτάδι στην ενημέρωση, στα ΜΜΕ.
Δοκιμάζεται σκληρά σήμερα η τέχνη κι ο πολιτισμός μας σε δύο σκέλη: Ως υποδομή των χώρων πολιτισμού, όπου βρίσκει βήμα έκφρασης. Ως οργανωμένη κατάσταση των εστιών δημιουργίας και παραγωγής της, που είναι τα θέατρα, τα μουσεία, τα ωδεία, οι σχολές Καλών Τεχνών, οι ορχήστρες, οι πολιτιστικοί οργανισμοί, φορείς, ιδρύματα. Σε αυτό το σκέλος που αφορά την παιδεία μιας ολόκληρης κοινωνίας, οι μνημονιακές κυβερνήσεις συμπεριφέρθηκαν άλλοτε ως... λυπημένος παρατηρητής: Κατανοεί τα προβλήματα, αδυνατεί για τη λύση τους, και άλλοτε -συνήθως πια- ως κυνικός καταστροφέας: Καταργεί σχολές, θεσμούς και φορείς πολιτισμού, εκμηδενίζει την κρατική χρηματική επιδότηση στα δημόσια θέατρα ή μουσεία, φορολογεί βάναυσα και άγρια ακόμη και την ιδιωτική καλλιτεχνική δραστηριότητα.
Δοκιμάζεται βεβαίως και ως δημιουργία. Ως τρόπος απάντησης- έκφρασης απέναντι στη σημερινή θηριωδία του καπιταλιστικού συστήματος, όπου δείχνει η αμηχανία να βρει απαντήσεις και διεξόδους, να προσφέρει καταφύγιο και λύτρωση. Με το να γεννιούνται γραπτά, παραστάσεις, τραγούδια, γλυπτά, πίνακες, περφόρμανς και διαδράσεις που μπολιάζονται και εμπνέονται από τη σκληρή πραγματικότητα (ή κινητοποιούν βεβαίως και τη φαντασία) για να ανατρέψουν με έμπνευση, όραμα και αγώνες αυτή την πραγματικότητα.
Παράλληλα, στην ενημέρωση, στα ΜΜΕ μια σειρά από αυταρχικά, σχεδόν πραξικοπηματικά μέτρα με ΠΝΠ και συνταγματικές παραβιάσεις οδήγησαν στο «μαύρο» της δημόσιας ΕΡΤ και στη διαπλοκή με τα συστημικά ΜΜΕ.
Γεγονότα που αφαιρούνται ή υποβαθμίζονται, σχόλια που παραποιούν και διαστρεβλώνουν την ουσία των γεγονότων, κατά κόρον επιθέσεις εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ (ακόμη και αήθεις προσωπικές) είναι η συνήθης παρουσίαση της πραγματικότητας από τα δελτία ειδήσεων και τις πολιτικές εκπομπές, τα πρωτοσέλιδα και τα κεντρικά άρθρα των κυρίαρχων ΜΜΕ. Μιας πραγματικότητας όπως τους συμφέρει και όχι όπως συνέβη.
Περισσότερο από ποτέ πριν, συμφέροντα κερδοσκοπικά επιχειρηματικά -και όχι αφελώς λεγόμενα «επενδυτικά- παραγωγικά» από την κυβέρνηση και όσους συντάσσονται με αυτά-, διαπλεκόμενα τόσο με τραπεζικούς, χρηματοπιστωτικούς κύκλους, όσο και με «μιντιακά» εκδοτικά και τηλεοπτικά συγκροτήματα, επιχειρούν να φιμώσουν την αλήθεια για την πραγματικότητα. Ιδίως σε ό,τι αφορά σκανδαλώδεις και εξευτελιστικές για τον τόπο παραχωρήσεις εκμετάλλευσης του εθνικού μας πλούτο. Η παραχώρηση του δικαιώματος ψηφιακού παρόχου αδειών στην κοινοπραξία που συνέστησαν οι ίδιοι οι καναλάρχες που πήραν τις άδειες ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της συγκυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου.
Ζήσαμε ένα καθεστώς δημοκρατικής και συνταγματικής παραβατικότητας από το ίδιο το κράτος( για να μην το πούμε καθεστώς ανομίας)... Απέναντι σε αυτή την ολομέτωπη επίθεση κατάργησης δημοκρατικών κατακτήσεων, συνταγματικής νομιμότητας, υποβάθμισης του πολιτισμού και της ενημέρωσης, υπό το κράτος απειλών απολύσεων, τρομοκράτησης ή λογοκρισίας, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει και δεσμεύεται στις προγραμματικές του θέσεις για μια άλλη πολιτική:
Της αλήθειας, της συλλογικής δράσης με αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια. Της αλήθειας που εδράζεται στην ιδιότητα του πολίτη, ως ιστορικού υποκειμένου, με θέσεις, αγώνες και δημοκρατικά δικαιώματα. Της ελπίδας για μια Ελλάδα που προχωράει και μια Ευρώπη που αλλάζει, που θα φέρει η επικείμενη νίκη μας με αυτοδυναμία στις εκλογές της 25ηςΙανουαρίου.
