Λάβαμε μακροσκελή επιστολή την οποία υπογράφουν ο κ. Στέλιος-Πέτρος Χαλάς, εγγονός του αείμνηστου Τάσου Λειβαδίτη, και ο συνταξιούχος δικηγόρος Γιάννης Βάγιας, ως απάντηση στο δημοσίευμά μας της 3ης Ιουλίου με τίτλο "Σε 'καραντίνα' ο Τάσος Λειβαδίτης".
Στο δημοσίευμα αναφερόμαστε στην άρνηση του εγγονού του Τάσου Λειβαδίτη να δημοσιευτεί ανθολογία ποιημάτων στα γαλλικά. Όπως επιβάλλει η δημοσιογραφική δεοντολογία, θελήσαμε να καταχωρίσουμε και την απάντηση του κληρονόμου στη διαμαρτυρία του Γάλλου μεταφραστή, την οποία και καταχωρίσαμε. Δεν αντιλαμβανόμαστε την αφορμή της άκρως επιθετικής επιστολής, η οποία δεν απαντά στην ουσία του ζητήματος, γιατί δηλαδή αρνήθηκαν να κυκλοφορήσει στα γαλλικά η ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη από έναν έγκριτο μεταφραστή ελληνικής ποίησης. Αν ο κληρονόμος του Τάσου Λειβαδίτη θεωρεί ότι υπήρχαν και άλλα στοιχεία της δικής του άποψης, είχε όλη την άνεση να τα παραθέσει. Δεν θέλησε να απαντήσει πειστικά ούτε όταν του ετέθη το ερώτημα για το συγκεκριμένο άρθρο, ούτε όμως και τώρα με τη μακροσκελή επιστολή του.
Καταστήσαμε σαφές ότι η "Αυγή", με την οποία ο Τάσος Λειβαδίτης συνεργαζόταν μέχρι τον θάνατό του, ενδιαφέρεται για την κυκλοφορία και την προβολή του έργου του μεγάλου ποιητή. Οι απειλές που διατυπώνονται κατά της εφημερίδας μας είναι αβάσιμες και ακατανόητες. Τις προσπερνάμε από σεβασμό στη μνήμη του ποιητή.
Είναι αυτονόητο ότι η "Αυγή" θα παρακολουθήσει με την αναγκαία ευαισθησία την εξέλιξη της υπόθεσης, παρέχοντας βήμα σε όλες τις πλευρές, υπό τον όρο ότι θα αποφεύγονται υβριστικοί χαρακτηρισμοί και θα δημοσιοποιούνται επιχειρήματα.
Το θέμα της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων αλλά και η ελεύθερη διακίνηση του έργου αποθανόντων δημιουργών ξεφεύει από τα όρια της συγκεκριμένης αντιδικίας.
"Η ΑΥΓΗ"
***
Η επιστολή του κληρονόμου του Τάσου Λειβαδίτη
Στην επιστολή που υπογράφουν οι κ.κ. Στέλιος-Πέτρος Χαλάς και Γιάννης Βάγιας, μεταξύ άλλων αναφέρεται:
"Στο δημοσίευμά σας (και μάλιστα μέσα σε εισαγωγικά), αναφέρονται και τα εξής:
- 'Μου προκαλεί αμηχανία και οργή αυτή η στάση...' (Δηλαδή το ότι εγώ δεν συμφώνησα να του χορηγήσω την άδεια να μεταφράσει το έργο -ή μέρος του- του Λειβαδίτη!)
- '...Όλη η επικοινωνία μας έγινε γραπτώς με τον κ. Χαλά μέσω του δικηγόρου του...'
(Δηλαδή η συντάκτρια του δημοσιεύματος, προτού το δώσει προς δημοσίευση, γνώριζε ότι είχει προηγηθεί -της αρνήσεώς μου- γραπτή επικοινωνία, μεταξύ μας, αναφερόμενη, φυσικά στο ίδιο θέμα: στους λόγους της άρνησής μου. Συνεπώς αυτή, εάν ενδιαφερόταν πράγματι να πληροφορηθεί την αλήθεια, εκτός αν υπήρχαν λόγοι -και ποιοι ήσαν αυτοί- για τους οποίους εγώ δεν έδωσα την άδεια στον κ. Βόλκοβιτς, θα έπρεπε να ζητήσει όλα τα έγγραφα της 'γραπτής επικοινωνίας' μας. Αν λοιπόν, πράγματι, τα ζήτησε - και δεν τα έλαβε καν υπόψη της έχει παραβιάσει συνειδητώς τις στοιχειωδέστερες, υποχρεώσεις της - καθήκοντά της ως δημοσιογράφος (και συνεπώς, είναι ελεγκτέα, και πειθαρχικά και ποινικά, για τον λόγον αυτόν).
Αν δεν τα ζήτησε (και αρκέστηκε, απλώς, στις... διαβεβαιώσεις του κ. Βόλκοβιτς -δηλαδή τον άνθρωπο τον οποίο η κ. Κρημνιώτη -με την ευκαιρία της αρνήσεώς μου!!!- ύμνησε σε 3/4 μιας σελίδας της εφημερίδας σας), είναι δύο φορές ελεγκτέα. Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι το κείμενό της επρόκειτο να δημοσιευθεί στη συγκεκριμένη εφημερίδα (της Αριστεράς, η οποία είναι συνώνυμη με την αλήθεια), τότε δεν πρόκειται, απλά, για παραβίαση των κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, αλλά και για αξιόποινη πράξη, διαπραχθείσα με άμεσο δόλο (κατετείνοντα στην προέκταση βαρύτατης ηθικής βλάβης μου).
Δυστυχώς όμως οι στόχοι της αποκαλύφθησαν άμεσα (όπως και γιατί... βιαζόταν να δημοσιευθεί σήμερα, το κείμενό της): δηλαδή προτού της παρασχεθούν οι απόψεις μας, επιδίωξε, συνειδητά την κατασυκοφάντησή μου (και γι' αυτό άλλωστε, είχε λάβει "...όλα τα μέτρα" της): Στην παράκλησή μου 'σας παρακαλώ να επικοινωνήσετε με τον εκπρόσωπό μου, να σας δώσει, εκτενέστερα, τις απόψεις μου', μου απάντησε:
'Δεν χρειάζεται'!!!
(Ήταν αναμενόμενο: τότε θ' αναγκαζόταν να μην δημοσιευθεί το, επονείδιστο, εις βάρος μου κείμενό της, γιατί δεν θα επιτυγχάνονταν οι στόχοι τους - και των δύο τους: του κ. Βόλκοβιτς και της κ. Κρημνιώτη-, αφού η 'γραπτή επικοινωνία' μας αποδεικνύει όχι μόνον την ορθότητα της θέσεώς μου -δηλ. να μην επιτρέψω σ' αυτόν τη μετάφραση- αλλά και το ήθος και τον χαρακτήρα του).
Η συντάκτριά σας όχι μόνον δεν διατήρησε -στο κείμενό της- την οιαδήποτε επιφύλαξη (ως προς τις απόψεις του κ. Βόλκοβιτς) αλλά και υπερθεμάτισε: επικρότησε ακόμη και την... οργή του!!! (Γεγονός το οποίο εκθέτει την εφημερίδα).
Βέβαια εγώ έχω μείνει άναυδος, διερωτώμενος ευλόγως (και αναμένοντας, επ' αυτών, τις απαντήσεις σας):
'Από πότε ένας 'δικαιούχος' υποχρεούται να δίνει την άδεια (μετάφρασης κ.λπ.) σ' όποιον του την ζητήσει (διαφορετικά θα κατηγορηθεί ότι έχει θέσει σε 'καραντίνα' τον πνευματικό δημιουργό;" και "Από πότε ο οιοσδήποτε μπορεί να συκοφαντεί έναν πολίτη, επειδή άσκησε τα δικαιώματά του (και μάλιστα με τη 'συμμαχία' μιας εφημερίδας της Αριστεράς;".
