Ένα σημείο από την ομιλία Τσίπρα, στο οποίο το ακροατήριο έδειξε μεγάλη προσοχή, ήταν αυτό στο οποίο αποδομήθηκε το πρωθυπουργικό success story, βάσει στοιχείων σημειωτέον.
Εν πρώτοις, έτσι, εξήγησε ότι το μοντέλο Σαμαρά είναι βασισμένο "στο μνημονιακό πρότυπο της λεγόμενης 'φθηνής ανάπτυξης'", με φθηνή εργασία, φθηνή για την κοινωνία και το περιβάλλον, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το νομοσχέδιο για τον αιγιαλό.
Ιδού τα "επιτεύγματα" του μοντέλου: Ο όγκος παραγωγής μειώθηκε κατά 23,5%. Το κόστος εργασίας μειώθηκε κατά 13,9% την τετραετία 2010-13. Το καθαρό κεφαλαιακό απόθεμα της χώρας μειώθηκε, με άλλα λόγια αποεπένδυση, άρα απώλεια του παραγωγικού δυναμικού. Η απασχόληση μειώθηκε κατά 18,2% και η καταγεγραμμένη ανεργία έφθασε το ένα τρίτο του εργατικού δυναμικού. Η ανταγωνιστικότητα κόστους το 2013 επέστρεψε στα επίπεδα του 2010. Οι εξαγωγές επέστρεψαν στα επίπεδα του 2008, δηλαδή περί τα 14 δισ., ενώ επιδεινώθηκε η ανταγωνιστικότητα ποιότητας, με τον υποδιπλασιασμό των εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών υψηλής τεχνολογίας.
Με δυο λόγια "ο κ. Σαμαράς επιβάλλει το μνημονιακό μοντέλο της 'φθηνής ανάπτυξης'. Το μοντέλο μιας φθηνής Ελλάδας δίχως προοπτική, δίχως αύριο" τον κατηγόρησε ο Αλ. Τσίπρας παραπέμποντας στο γεγονός ότι η χώρα μας παραπέμπεται στο εδώλιο της Διεθνούς Συνδιάσκεψης Εργασίας, για παραβίαση θεμελιωδών εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων".
