Γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1924 στην Καλαμαριά, στους προσφυγικούς Θαλάμους, από Πόντιους γονείς από τα μέρη του Καυκάσου (Καρς). Αγρότες και κτηνοτρόφοι οι γονείς του, πάλεψαν να δώσουν στα τέσσερα παιδιά τους ό,τι καλύτερο μπορούσαν.
Αποφοίτησε από το 5ο Γυμνάσιο αρρένων και από την εφηβεία του ασπάστηκε τις πιο προοδευτικές ιδέες του καιρού του. "Κομμουνιστής" έλεγε πως ήταν και το θεωρούσε τίτλο τιμής. Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση κατά των Γερμανών μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ.
Συνελήφθη στο μπλόκο της Καλαμαριάς, κρατήθηκε ως μελλοθάνατος στο στρατόπεδο Παύλου Μελά και απέδρασε πηδώντας από το καμιόνι που μετέφερε τους κρατούμενους για τη Γερμανία.
Κατά τη διάρκεια του εμφύλιου υπηρέτησε στον Εθνικό Στρατό κρατούμενος ουσιαστικά, αφού αρνήθηκε να κάνει δήλωση πολιτικών φρονημάτων και απολύθηκε με σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Εκλέχθηκε στο πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο Δημοτικό Συμβούλιο της Καλαμαριάς το 1964 και στο ξέσπασμα της δικτατορίας το '67 αναγκάστηκε να κρυφτεί για ένα τουλάχιστον εξάμηνο ώστε να αποφύγει τη σύλληψη και την εξορία.
Ελεύθερος επαγγελματίας (αυτοκινητιστής αρχικά και εργολάβος οικοδομών στη συνέχεια) αξιοποίησε τον δυναμισμό και την αποφασιστικότητά του κατακτώντας την επαγγελματική του καταξίωση χωρίς ποτέ να χρειαστεί να προδώσει τα πιστεύω του.
Μεταπολιτευτικά εκλέχθηκε τρεις φορές στον Δήμο Καλαμαριάς (1975, 1978 και 1982) και χρημάτισε αντιδήμαρχος πλάι στον Μενέλαο Αλεξιάδη, με τον οποίο ήταν δεμένος με πολύχρονη και βαθιά φιλία.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συλλόγου Καυκασίων «Προμηθέας». Συνειδητά ανανεωτικός, εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, Ε.ΑΡ., Συνασπισμό και τέλος στον ΣΥΡΙΖΑ.
Πάντα παρών στην πολιτική ζωή της πόλης του, η ενασχόληση με τα κοινά ήταν ζωτική ανάγκη γι' αυτόν και με τον ορμητικό και αποφασιστικό χαρακτήρα του δεν δίστασε ποτέ να συγκρουστεί με κάθε είδους συντηρητισμό ή αδιαφάνεια.
Έφυγε την 21η Απριλίου 2014 έχοντας γύρω του τη σύζυγο, τις κόρες του και τα εγγόνια του διατηρώντας ακέραιη την αισιοδοξία του «για ένα καλύτερο αύριο».
