Η Άκρα Δεξιά θα επωφεληθεί περισσότερο από την απογοήτευση και τη δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων ψηφοφόρων στις ευρωεκλογές. Αυτό δείχνουν οι περισσότερες δημοσκοπήσεις.
Στην Ολλανδία, τη Γαλλία, την Αυστρία, το Βέλγιο, τη Σουηδία, την Ιταλία (Λίγκα του Βορρά), τη Σλοβακία, οι ακροδεξιοί θα συγκεντρώσουν, σύμφωνα με προβλέψεις, πολύ περισσότερες έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο από τις αναγκαίες για να σχηματίσουν κοινοβουλευτική ομάδα (χρειάζονται 25 έδρες από συνολικά 7 χώρες).
Υπάρχουν βέβαια και οι ευρωσκεπτικιστές. Στη Βρετανία το UKIP του Νάιγκελ Φάρατζ και στην Ιταλία το κόμμα του Μπέπε Γκρίλο αναμένεται να συγκεντρώσουν σημαντικά ποσοστά. Αυτοί όμως δεν πρόκειται να συνεργαστούν με την Ακροδεξιά. Ο Φάρατζ απέρριψε ήδη πρόταση της Μαρίν Λεπέν για συνεργασία χαρακτηρίζοντας το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο «αντισημιτικό», ίσως επειδή προσβλέπει σε απογοητευμένους ψηφοφόρους του Εργατικού Κόμματος.
Ευτυχώς, η Λεπέν και άλλα ακροδεξιά κόμματα απορρίπτουν τη συνεργασία με νεοναζί όπως η Χρυσή Αυγή.
Στα συστημικά ευρωπαϊκά σχήματα, το δεξιό Λαϊκό Κόμμα αναμένεται να προηγηθεί ελάχιστα (περίπου 217 έδρες από 247 στο απερχόμενο Ευρωκοινοβούλιο) έναντι των Σοσιαλιστών (περίπου 208 έδρες από 195).
Η Αριστερά πάντως δεν φαίνεται να κεφαλαιοποιεί εκλογικά τη δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων από τις πολιτικές λιτότητας, με εξαίρεση την ευρωπαϊκή υποψηφιότητα Τσίπρα. Γιατί όμως;
Σιγά μην το ξέρω. Θα αποτολμούσα όμως να δώσω ανάκατα κάποιες αιτίες.
Πολλά κόμματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς παραμένουν εγκλωβισμένα σε παρωχημένες πολιτικές με «μαρξιστική ορθοδοξία». Εντάξει, σέβομαι την ορθοδοξία, αλλά τα υπαρκτά μοντέλα της Βόρειας Κορέας, της Κούβας, ακόμη και το πολιτικό σύστημα της Κίνας, δεν περνάνε στην Ευρώπη. Όσο για το πάλαι ποτέ «σοβιετικό μοντέλο» έχει οριστικά καταδικαστεί ως πρότυπο, ακόμη και στη Ρωσία.
Συχνά, η Αριστερά «φοβάται» την εξουσία και παραμένει στη σιγουριά του κομμουνιστικού οράματος που δεν ανταποκρίνεται πλέον στις απαιτήσεις των λαών, ιδιαίτερα στην ανατολική Ευρώπη που είχε ζήσει 50 χρόνια τον «κομμουνισμό».
Τέλος, θα έλεγα ότι δεν υπάρχει ακόμη προγραμματική αριστερή απάντηση στον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Οι υποσχέσεις βελτιωμένων κοινωνικών παροχών (αύξηση μισθών κ.λπ.) είναι καλές, αλλά δεν αποτελούν συστημική απάντηση στο κυρίαρχο σύστημα της παγκοσμιοποίησης.
Τι να κάνουμε λοιπόν; Να πάμε μαζικά στις ευρωκάλπες για να ψηφίσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ μπας και ενισχυθεί η άλλη Αριστερά στην Ευρώπη, εκείνη που διεκδικεί τώρα την εξουσία και δεν την παραπέμπει στις κομμουνιστικές καλένδες, όπως το ΚΚΕ...
Ανδρέας Ζεμπίλας
