Αν δει κανείς τα στοιχεία που συνθέτουν το πολιτικό και το κομματικό σύστημα της χώρας, θα διακρίνει τα προβλήματα φυσιογνωμίας και στρατηγικής που έχουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Η Ν.Δ. ταλαντεύεται μεταξύ της ακροδεξιάς ατζέντας, της σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόζει στην κυβέρνηση και της κεντροδεξιάς φυσιογνωμίας του ιδρυτή της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαντεύεται μεταξύ ενός καταγγελτικού ρεύματος εθνικού προστατευτισμού και μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής στρατηγικής. Μεταξύ μιας εναλλακτικής πολιτικής στην οποία διανύει τα πρώτα του δύσκολα βήματα και μιας νεοκομμουνιστικής ρητορικής, που αποτελεί ιστορικό αναχρονισμό. Εκτός από την Ελλάδα και την Κύπρο, η πρόταση της "συντεταγμένης αποχώρησης" βρίσκει ακροατές μόνο στις τάξεις πρώην σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία.
Η ΔΗΜ.ΑΡ. και η Ελιά, ακόμη και το νεοπαγές Ποτάμι, ταλανίζονται μεταξύ μιας κεντρώας πολιτικής, που λειτουργεί πρακτικά ως συνιστώσα του συντηρητικού συνασπισμού εξουσίας, και μιας κεντροαριστερής μεταρρυθμιστικής πολιτικής, που ανοίγει τον δύσβατο δρόμο προγραμματικών συμπτώσεων με την ιστορική Αριστερά.
Προφανώς οι εσωτερικοί αυτοί διχασμοί, άλλοτε μικρότεροι κι άλλοτε μεγαλύτεροι, ενέχουν ένα στοιχείο απλοποίησης. Τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και δεν εξαντλούνται σε δύο απόψεις, όμως σε γενικές γραμμές η κρίση πολιτικής διαπερνά έντονα όλες τις δυνάμεις. Σε συνθήκες κρίσης δεν υπάρχει "καθαρό" παράδειγμα. Οι περίοδοι αυτές λειτουργούν ως "μαμή", κυοφορούν δηλαδή μεταβολές σε όλα τα επίπεδα: τις πολιτικές προτάσεις, τις συμμαχίες, τις κοινωνικές αναφορές, τις στρατηγικές αναθεμελιώσεις. Επομένως θα ήταν λάθος να αντιμετωπίζονται με στατικό τρόπο οι εσωτερικές διεργασίες των πολιτικών δυνάμεων. Η πολιτική είναι κίνηση, εξέλιξη, δράση, μεταβολή. Η ακινησία αρμόζει στα πολιτικά νεκροταφεία. Στη χώρα μας η κρίση της πολιτικής είναι διπλή: κρίση εκπροσώπησης και πολιτικής στρατηγικής, και διαπερνά όλες τις δυνάμεις με προοπτική εξουσίας.
Το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι ανταγωνιστικό, όπως της Γαλλίας, των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Ιταλίας κ.ά. Αν επομένως έχουμε να κάνουμε με ένα ανταγωνιστικό πολιτικό σύστημα, όποιες ιδιαιτερότητες κι αν έχει αυτό, πρέπει να δούμε ποιες είναι οι εναλλακτικές στρατηγικές που έχουν να επιλέξουν οι πολίτες για την Ελλάδα και την Ευρώπη και πώς αυτές υπηρετούνται από τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις. Κι αυτό να το δούμε χωρίς να υποβαθμίζουμε τις υπαρκτές εσωτερικές διαφοροποιήσεις.
Οι σημερινές πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις καταδεικνύουν ότι δύο πόλοι εξουσίας, ο δεξιός - νεοφιλελεύθερος και ο αριστερός - προοδευτικός, αντιπαρατίθενται για τη διακυβέρνηση της χώρας. Η τελική έκβαση αυτής της σύνθετης πολιτικής και κοινωνικής διεργασίας θα εξαρτηθεί από την ικανότητα ηγεμονίας, δηλαδή από την πειστικότητα της εναλλακτικής πρότασης κι από την ικανότητα του κάθε πόλου να διασπά τις συμμαχίες του άλλου διευρύνοντας τις δικές του. Αυτή η πολιτική και κοινωνική διεργασία δεν συντελείται στον αέρα, ούτε είναι βολονταρισμός. Εξαιτίας της πολιτικής - σοκ των Μνημονίων έχει ισχυρή οικονομική βάση, αλλά και ιδεολογικό και προγραμματικό βάθος.
Αν επομένως οι "νέες δυνάμεις" που θέλουν να αλλάξουν ριζικά την πορεία των πραγμάτων, προωθώντας ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις και ρήξεις όπου χρειαστεί, δεν διαμορφώσουν άμεσα μια γνήσια εναλλακτική πρόταση εξουσίας και πάνω σε αυτή δεν συγκροτήσουν τις συμμαχίες τους οικοδομώντας έναν νέο συνασπισμό εξουσίας, η παλιά κατάσταση θα επαναβεβαιώσει την ηγεμονία της, παρά τους σημερινούς κλυδωνισμούς της. Τις ιστορικές στιγμές δεν τις βρίσκεις κάθε μέρα...
