Ο λόγος για τον Μανουέλ Βαλς, νέο πρωθυπουργό που διόρισε ο Ολάντ, μετά τη συντριπτική ήττα των Γάλλων Σοσιαλιστών στις δημοτικές εκλογές. Θεωρείται «δεξιός» και αποκαλείται συχνά «σοσιαλιστής Σαρκοζί», αν και η αύξηση της ανεργίας από την προηγούμενη κυβέρνηση δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί «αριστερή» πολιτική.
Ο Βαλς θα διαχειριστεί μία οικονομία που και αυτή βρίσκεται κάτω από την μπότα της λιτότητας, η οποία προωθείται στην Ευρώπη από τη γερμανική κυβέρνηση. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού απέχει πολύ από το όριο του 3% όπως είχε υποσχεθεί ότι θα φθάσει το 2015 ο Φρανσουά Ολάντ στη Μέρκελ. Η πρώτη δήλωση του υπουργού Οικονομικών Μισέλ Σαπάν ήταν ότι θα επαναδιαπραγματευτεί με τους Ευρωπαίους εταίρους τον ρυθμό μείωσης του ελλείμματος. «Η Γαλλία δεν προσέρχεται ικετεύοντας γονατιστή... είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης να βρει τον σωστό ρυθμό» είπε ο Σαπάν.
Υπό το άχθος της λιτότητας, κοινό για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι δύσκολο πάντως να ξεχωρίσει κανείς ποια είναι η «αριστερή» και ποια η «δεξιά» διαχείριση της οικονομίας. Στη 16μελή κυβέρνηση υπάρχουν και δύο «αριστεροί» υπουργοί, στο Παιδείας ο Μπενουά Αμόν και ο Αρνό Μοντεμπούρ στο υπουργείο Οικονομίας και Παραγωγικής Ανάκαμψης. Κάτι σαν άλλοθι...
Από την άλλη πλευρά τώρα ο ηγέτης του Κόμματος της Αριστεράς Ζ.Λ. Μελανσόν κάλεσε σε διαδήλωση ενάντια στη νέα κυβέρνηση στις 12 Απριλίου. Καλή η επαναστατική γυμναστική, αλλά παραμένει το πρόβλημα της μεγάλης εκλογικής ανόδου της Ακροδεξιάς. Γιατί οι απογοητευμένοι Γάλλοι από την πολιτική των Σοσιαλιστών δεν έδωσαν ψήφους αριστερά, αλλά στράφηκαν προς το Εθνικό Μέτωπο; Επίκαιρο ερώτημα και για τον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν καταφέρνει -δημοσκοπικά τουλάχιστον-να κεφαλαιοποιήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια από την πολιτική Σαμαρά - Βενιζέλου.
