Στις 12.2.2014 έφυγε για πάντα, σε μεγάλη ηλικία (πάνω από 90), η καλή μας φίλη, κουμπάρα και συντρόφισσα στους λαϊκούς αγώνες Αλέκα Πατσουράκου.
Η Αλέκα υπήρξε μια ηρωική και πολυβασανισμένη γυναίκα. Δραστήριο μέλος της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στα χρόνια της Κατοχής, αλλά και μετά. Κυριολεκτικά "αλώνιζε" τα χωριά της Λακωνίας και της Μάνης αναπτύσσοντας μεγάλη δραστηριότητα. Αποτέλεσμα να συλληφθεί τα πρώτα χρόνια του εμφυλίου και να βασανιστεί απάνθρωπα. Με τη βοήθεια κάποιου φίλου, παράγοντα, αποσπάστηκε από τους βασανιστές και φυγαδεύτηκε στην Αθήνα, όπου ζούσε ο αδελφός της. Μάλιστα την τύλιξαν σε δέρμα φρεσκοσφαγμένου αρνιού για να ανακουφίσει το μωλωπισμένο και πρησμένο κορμί της (παλιά παραδοσιακή τακτική).
Στην Αθήνα συνδέθηκε με τις παράνομες οργανώσεις πρώτη και καλύτερη, πρόθυμη για όλα. Συνελήφθη από την Ασφάλεια και άρχισε νέο όργιο βασανισμού για να της αποσπάσουν ομολογίες για τους συνεργάτες της. Τη χτυπούσαν μέρες. Από τον φάλαγγα στα πόδια, τα πέλματά της έπαθαν ανεπανόρθωτη βλάβη. Στο στρατοδικείο πήγε σηκωτή. Καταδικάστηκε ισόβια και πέρασε περίπου πέντε χρόνια στις φυλακές Αβέρωφ χωρίς να μπορέσει να περπατήσει. Αποφυλακίστηκε με τα "μέτρα επιεικείας" του Πλαστήρα. Οι δικοί της έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να βελτιωθεί η κατάσταση των ποδιών της - και κάτι έγινε, άρχισε να περπατά με δυσκολία.
Στα χρόνια της ΕΔΑ, κούτσα - κούτσα, "έτρεχε" παντού. Μαζί με τον Περικλή Ροδάκη στο τυπογραφείο της ΕΔΑ. Αλλά και στο βιβλιοπωλείο, όπου ήταν τα κεντρικά γραφεία, η Αλέκα παντού παρούσα. Χαιρόταν τη ζωή της και ήταν ευχαριστημένη. Αλλά ήρθε η χούντα και η Αλέκα πήγε στο κάτεργο της Γιούρας. Τα πόδια της την πονούν...
Τα τελευταία χρόνια η Αλέκα άφησε την Αθήνα και πήγε στο χωριό της, στο Προσήλιο Λακωνίας, που πριν το έλεγαν Στρότζα. Έτσι το έλεγε η Αλέκα. Είχε ένα ωραίο σπίτι, τα λιοκτήματα της οικογένειας, είχε κι ένα γαϊδουράκι. Ήταν μαζί της και ο αδελφός της, ο Αγησίλαος, για πολλά χρόνια. Ήταν κι αυτός ένας θαυμάσιος άνθρωπος, αλλά πριν από λίγα χρόνια "έφυγε" σε μεγάλη ηλικία και η Αλέκα πικράθηκε πολύ. Τη βλέπαμε κάπου - κάπου και πάντα διαμαρτυρόταν που δεν πηγαίναμε πιο συχνά.
Η κηδεία έγινε στο χωριό της και ήταν πάνδημη, τόσο που κανείς δεν το περίμενε. Τον επικήδειο έβγαλε ο παπάς του διπλανού χωριού, που τη γνώριζε. Θάφτηκε εκεί, κοντά στη μάνα της και τον αδελφό της.
Αλέκα, θα είσαι κοντά μας. Θα σε θυμόμαστε όσο ζούμε.
* Στη μνήμη της προσφέρουμε στην "Αυγή" 50 ευρώ.
Φιφή, Έλλη, Φρίξος
