Ένας διαλεχτός, συνεπής αγωνιστής και βλαστός μεγάλης αγωνιστικής οικογένειας απ' την Καμαρίτσα Αρκαδίας, ο Δημήτρης Σταθουλόπουλος, έφυγε ανεπάντεχα, χωρίς να έχουν δυνατότητα βοήθειας για παράτασης ζωής μήτε η λαμπρή του οικογένεια, μήτε οι εξαίρετοι γιατροί του Ιπποκράτειου νοσοκομείου όπου για έναν μήνα έδινε επώδυνη, σκληρή μάχη. Παρά τους πόνους, όσο διατηρούσε ικμάδα στα μάτια και στις αισθήσεις, διάβαζε την "Αυγή", ανταλλάσσαμε απόψεις αναλύοντας τα γεγονότα και συμπίπταμε στην προοπτική να προκύψει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εντός του έτους. Κι εκεί, σαν τρανό καημό κι ως στερνή του επιθυμία έλεγε στα παιδιά του και σ' εμένα, ως αχώριστο σύντροφο κοινών και μακρόχρονων αγώνων: "Βοηθήστε με να ζήσω, να δω κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Τσίπρα κι ύστερα ας πεθάνω!".
Πνίγαμε τα κύματα οδύνης που μας έδερναν και μας συνθλίβανε, σκουπίζαμε τα δάκρυα και παίζαμε θέατρο κουράγιου το δράμα που ζούσαμε και που αυτός αντιμετώπιζε περήφανα. Έμοιαζε γαλήνιος, σαν να μη νοιαζόταν για τίποτε άλλο πιο σπουδαίο και μεγάλο, τρέφοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στα παιδιά του ότι θα εκπλήρωναν κάθε όνειρο και εκκρεμότητα που άφηνε για την ευτυχία τους (όταν ταξίδεψε για την αθανασία, στις 3 του μήνα, γέμισε το νεκροταφείο αγαπημένους του ανθρώπους και συντρόφους του).
Ήταν 71 ετών, με ιδεολογική μπέσα και αδιάλειπτη συμμετοχή σε αγώνες, από τα στελέχη της κομμουνιστικής ανανέωσης. Σε μικρό διάστημα έχουμε αποχαιρετήσει τον καπετάν Γαζή του ΕΛΑΣ Κριεκουκίου Θήβας, Γιώργο Γκίκα, και τις παλαίμαχες αγωνίστριες Πολυτίμη Χρ. Λογαρά-Μπενέκου και Τασία Παπαχριστοπούλου, που έφυγαν με τον ίδιο καημό και πικρό παράπονο. Πόσοι-ες αγωνιστές και αγωνίστριες της Αριστεράς δεν φεύγουν καθημερινά ανά την Ελλάδα και τα πέρατα του κόσμου, όπου τους σκόρπισε ο εθνικός διχασμός, χωρίς να εκπληρώνονται οι προσδοκίες τους και να βλέπουν σπίθα ελπίδας συμβιβασμών και μονοιάσματος με τάσεις και φορείς αγωνιστών, ίδιων άλλοτε αντιστασιακών χαρακωμάτων, δοκιμασιών και θυσιών!
Πριν από τις εκλογές του 2012, τέτοιοι καημοί και επιθυμίες έμοιαζαν αξεστόμιστες ουτοπίες. Τώρα τις γεννάνε και τις ανασταίνουν οι ραγδαίες εξελίξεις ως εθνική αναγκαιότητα, ως ελπίδα και πεποίθηση του κόσμου για τη σωτηρία του και τους έθνους μας. Κι αυτό ας το κατανοήσουν συνειδητά, απ' όποια θέση ευθύνης φέρουν όσοι έλαχε να διαχειρίζονται ως ηγέτες την τύχη και τον ιστορικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και γενικώς των δυνάμεων της Αριστεράς και της Δημοκρατίας.
Ας σταματήσουν τον σεχταρισμό, τον φατριασμό, τις κλικαδόρικες καταδικασμένες νοοτροπίες, την κούφια επαναστατικότητα, την παθογένεια αριστεροσύνης και την κατάρα της γκρίνιας κι ας ανοιχτούνε σε συνεργασίες και συμμαχίες για διασφάλιση της εκλογικής νίκης και αριστερής διακυβέρνησης, δικαιώνοντας αγώνες, αγωνιστές-στριες, έναν κόσμο πολύπαθο που εξουθενώνουν απελπιστικά τα Μνημόνια, ώς και τη νέα γενιά για τα δικά της οράματα.
Ας διδαχθούν από τακτικές ενότητας και συμπράξεις δημοκρατικών δυνάμεων κι από το ΕΑΜ και την ΕΔΑ κι ας προσγειωθούν στη σκληρή πραγματικότητα που ζούμε, στις μεθοδεύσεις αντιπάλων που σατανικά, γκεμπελικά και χωρίς ηθικούς και πολιτικούς φραγμούς θα μας χτυπήσουν. Ας ξεπεράσουν ανεπάρκειες, αιθεροβασίες, εγωπάθειες σπουδαιοφανών, αυτοπροβολές αρχηγισμών και ξερόλων και ας συντονιστούν με υπευθυνότητα και σοβαρότητα ως απαιτούν οι καιροί και προστάζει το χρέος της ηγετικής τους θέσης για την ενδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ με βασικό στόχο την ανάδειξή του σε αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Ας αναλογιστούν το βάρος της ευθύνης τους, ότι, αν δεν θα είναι τώρα η ώρα της διακυβέρνησης για την Αριστερά, ίσως να χρειαστούν άλλα 69 χρόνια που πέρασαν από τη μαύρη επέτειο της Βάρκιζας (12 Φεβρουαρίου 1945) ή από τις εκλογές στις 31 Μαρτίου 1946.
Ας προβληματίζονται κι ας αναστοχάζονται συνεχώς πως τίποτα και ποτέ δεν μας χαρίστηκε, πως το επιδιωκόμενο και το επιθυμητό δεν το έχουμε σαν μάγοι στο τσεπάκι μας, πως οι μαξιμαλιστικές θέσεις πάντα μας έβλαπταν, πως τα εξτρέμ ή τα μπακ με αυτογκόλ ενισχύουν τους αντιπάλους και πως ο αγώνας μπροστά μας δεν θα είναι εύκολος και περιπάτου.
Ας ξέρουν πως μας κουράζουν και μας αποκαρδιώνουν όσοι κατάντησαν την κουλτούρα της πολυφωνίας αθεράπευτη μιζέρια, παραφωνία, θέση άρνησης κι ανευθυνότητας ή επαναστατικότητας βέτο και οφείλουν, πέρα από το να ακούν τον αντίκτυπο και τα σχόλια που δημιουργούν, να μας απαλλάξουν απ' το να γινόμαστε απολογητές τους στις μικρές κοινωνίες όπου ζούμε και στις καθημερινές μας συναναστροφές με κόσμο που διψάει και αγωνιά, αν θέλουν να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Για την αιώνια ανάπαυση και τη δικαίωση και του συντρόφου μας Δ. Σταθουλόπουλου ώς και για όλους τους νεκρούς των αγώνων μας έχει πρώτο λόγο και υπέρτατη ευθύνη όλη η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα γίνει κυβέρνηση αλλαγής, δουλειάς και ελπίδας.
* Άλλοτε πολιτικός πρόσφυγας, Μακρονησιώτης, εξόριστος επί χούντας και για 28 χρόνια δημοτικός σύμβουλος Αγίου Δημητρίου Αττικής
