Ρηξικέλευθες πολιτικές εφαρμόζει η σαμαροβενιζελική κυβέρνηση στο σύστημα υγείας της χώρας, δίνοντας σοβαρότατα κίνητρα στους πολίτες να μην αρρωσταίνουν, να μην χρειάζονται φάρμακα, να μην κάνουν παιδιά, να μην ασχολούνται με τους ηλικιωμένους γονείς τους και γενικά να φροντίζουν να τη βγάζουν καθαρή, ως σούπερ ήρωες που δεν παθαίνουν τίποτα.
Superheroes, λοιπόν, και όποιος αντέξει. Διότι στη ζωή δεν έχει σημασία τόσο τι κάνεις αλλά πώς το κάνεις. Και στη Συρία κλείνουν ιατρεία και νοσοκομεία, αλλά εκεί το κάνουν βομβαρδίζοντάς τα. Αυτό όμως είναι πολύ μπρουτάλ και έτσι η διεθνής κοινότητα αγανακτεί και καταδικάζει. Εδώ, όμως, ο Άδωνις λειτουργεί πιο εκλεπτυσμένα (είμαστε και στην Ευρωπαϊκή Ένωση άλλωστε). Μ' έναν απλό νόμο και, «τσαφ», πάνε τα ιατρεία του ΕΟΠΠΥ. Μ' έναν νόμο και, «τσαφ», απολύονται χιλιάδες γιατροί. Και, «τσαφ», κλείνουν νοσοκομεία. Και, «τσαφ», μένουν ανασφάλιστοι εκατομμύρια άνθρωποι. Και, «τσαφ», δεν δικαιούνται δωρεάν φάρμακα οι ασθενείς. Τσαφ - τσουφ το εξπρές του Άδωνη, του Βαγγέλη, του Αντώνη και της παρέας τους. Ένα ταξίδι στην άκρη της νεοφιλελεύθερης νύχτας, με μηχανοδηγό τον μεγάλο νικητή της εποχής μας: τον ατομικισμό, που αποτελεί τον πυρήνα, την πεμπτουσία του καπιταλισμού και φυσικά του νεοφιλελευθερισμού. Έχοντας, ο ατομικισμός, διαβρώσει το DNA και την ψυχή της ελληνικής κοινωνίας (αλλά και συνολικά της Δύσης) τις τελευταίες δεκαετίες, έχοντας χωρίσει τους ανθρώπους σε ανίσχυρες μονάδες, έρχεται τώρα, με εργαλείο την οικονομική κρίση, να ξεσκίσει τις σάρκες μας.
Στη διάρκεια αυτών των δεκαετιών η Αριστερά και οι ιδέες της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας, της δίκαιης κατανομής του πλούτου έγιναν οι μεγάλοι ηττημένοι της εποχής. Κακά τα ψέματα. Ιδεολογικά, σήμερα, την ηγεμονία την έχουν ο νεοφιλελευθερισμός και οι αξίες του, ακόμα και στη χώρα μας, όπου, ελέω Μνημονίων, ζούμε την κατάρρευση του υπαρκτού καπιταλισμού. Ζούμε τη σχεδόν απόλυτη επικράτηση του ατομικισμού σε βάρος της έννοιας της κοινότητας (με φωτεινές εξαιρέσεις και πρωτοβουλίες, που μπορεί μεν να αυξάνονται μέσα στην κρίση αλλά δυστυχώς παραμένουν απελπιστικά λίγες). Ζούμε τη θυσία του πολιτισμού και της αισθητικής στον βωμό του κέρδους, βιώνουμε το «ξέσκισμα» του «εμείς» από βουλιμικά «εγώ». Κάπως έτσι, θα έλεγα, εξηγείται η αναντιστοιχία που υπάρχει ανάμεσα στην ωμή σκληρότητα των κυβερνητικών μέτρων -που απειλούν ευθέως και κυριολεκτικά των επιβίωση των πολιτών- και στις λαϊκές αντιδράσεις.
Ο αγώνας, λοιπόν, που έχουμε μπροστά μας είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ιδεολογικός. Τα ιατρεία που κλείνουν, οι δημόσιοι υπάλληλοι που απολύονται, η δημόσια περιουσία που ξεπουλιέται, οι ξέφρενες ιδιωτικοποιήσεις, η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, εκτός από τα τεράστια κέρδη που αποφέρουν στους πολύ λίγους, έχουν και συγκεκριμένο ιδεολογικό πρόσημο: Όλα στις αγορές, στους ιδιώτες, στην ατομική πρωτοβουλία, κηρύττουν οι θιασώτες των Μνημονίων και των μονοδρόμων. Απέναντι σε αυτήν την παραφροσύνη, που οδηγεί στην καταστροφή την κοινωνία και τον πολιτισμό, οφείλουμε να αντιπαρατεθούμε ιδεολογικά έχοντας ως βάση τις αξίες της Αριστεράς και με όρους, βέβαια, όχι κάποιας μεταφυσικής «καθαρότητας», αλλά με όρους συνέπειας.
Γι' αυτό και εκείνες τις πολιτικές επιλογές και συμμαχίες που μπερδεύουν και διαιρούν πρέπει να τις αποφεύγουμε όπως το ψάρι το αγκίστρι, καθώς εκ των πραγμάτων αδυνατούν να προσφέρουν μεγαλύτερα και βιώσιμα αθροίσματα. Διότι, ως γνωστόν από τα μαθηματικά, η διαίρεση είναι «κολλητή» της αφαίρεσης.
* Ο Γιώργος Κουτσούκος είναι οικονομολόγος και μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ
