Ο προϋπολογισμός που κατατέθηκε χθες συνεχίζει δύο παραδόσεις της μνημονιακής πολιτικής. Αφενός διαπερνάται από κοινωνική σκληρότητα και αφετέρου είναι πλαστός. Κανείς δεν πιστεύει ότι οι στόχοι του είναι ρεαλιστικοί. Αυξάνονται οι φόροι, όταν μειώνεται η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών. Πετσοκόβεται το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, όταν μόνο με δημόσιες επενδύσεις μπορεί να ξεκινήσει σταδιακή ανάκαμψη. Διαλύεται το κοινωνικό κράτος, όταν, ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης, είναι αναγκαία η υποστήριξή του.
Η τρόικα πιέζει να εφαρμοστούν οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση, η οποία, μπροστά στον φόβο της κατάρρευσής της, κρατάει καθυστέρηση και, τελικώς, συμμορφώνεται... Η περιβόητη πολιτική διαπραγμάτευση αναβάλλεται για μετά τις ευρωεκλογές. Αυτό το μήνυμα στέλνει και η Μέρκελ, στην οποία απευθύνθηκε ο Σαμαράς για "κατανόηση". Είναι αξιοπερίεργο πώς η κυβέρνηση επιμένει στα υπολείμματα της θεωρίας του "success story", όταν τη διαψεύδει ακόμη και ο πρόεδρος του Eurogroup.
Ο πλασματικός προϋπολογισμός, σε συνθήκες ύφεσης, θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη κοινωνική απελπισία. Όταν μάλιστα αναγκαστεί η κυβέρνηση να συγκατατεθεί στην εφαρμογή όχι μόνο των καθυστερημένων παλαιών μέτρων, αλλά και στην ψήφιση νέων σκληρών μέτρων, θα έρθει αντιμέτωπη με νέο κύμα κοινωνικής οργής, που, αναλόγως των συνθηκών, μπορεί να αποδειχθεί καταλύτης αιφνίδιων πολιτικών εξελίξεων. Ποια κοινωνία μπορεί να αποδεχθεί εικόνες έξωσης οικογενειών από σπίτια που βγαίνουν σε πλειστηριασμό;
Μια κυβέρνηση με συνεχώς συρρικνούμενη κοινωνική βάση, που επιπλέον κατατρύχεται από εσωτερικές διαφωνίες. Μια κυβέρνηση που συνεχώς διαψεύδεται ως προς τους μνημονιακούς στόχους της, μετατρέπεται σε παράγοντα κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας. Είναι στο έλεος του προϋπολογισμού της. Η ταχύτερη δυνατή απομάκρυνσή της, με εκλογές, αποτελεί πολιτική προϋπόθεση για να βρει η χώρα δημοκρατικό βηματισμό και αναπτυξιακό ορίζοντα.
Αν. Σεβ.
