Αίσθηση προκάλεσε το αποκλειστικό δημοσίευμα της "Αυγής", προχθές, Παρασκευή, που έφερε στο φως της δημοσιότητας την επιστολή του Αντ. Σαμαρά προς τους δανειστές. Σε αυτήν, με ημερομηνία 19 Ιουλίου 2013, όχι μόνο δεν μένει σταθερός στη δημόσια θέση του να μη ληφθούν νέα μέτρα, αλλά εμφανίζεται να δέχεται, πιο σωστά να προτείνει ο ίδιος, το ακριβώς αντίθετο!
"Οι τριμηνιαίες αξιολογήσεις θα εκτιμήσουν την πρόοδο σε ό,τι αφορά την εφαρμογή του προγράμματος και θα καταλήξουν, μετά από συνεννόηση [σ.σ.: των δύο μερών], σε πρόσθετα μέτρα [σ.σ.: additional measures], που ενδεχομένως χρειαστούν για την επίτευξη των στόχων του προγράμματος", αναφέρει χαρακτηριστικά ο Αντ. Σαμαράς στην προτελευταία παράγραφο της δισέλιδης επιστολής του προς την τρόικα.
Το πρώτο πρόβλημα που προκλήθηκε για την κυβέρνηση από τη δημοσίευση της επιστολής Σαμαρά αφορούσε στην προσωπική αξιοπιστία του πρωθυπουργού, καθώς μόλις στις 25 Ιουνίου, στην πρώτη συνεδρίαση του νέου κυβερνητικού σχήματος, έδινε τη διαβεβαίωση πως μία από τις προτεραιτότητες της κυβέρνησης από εδώ και πέρα είναι η αποφυγή λήψης νέων μέτρων.
Το δεύτερο πρόβλημα που ακουμπά και στην καθημερινότητα των πολιτών, είναι το προφανές, αν τελικά θα έλθουν νέα μέτρα. Θορυβημένο από το δημοσίευμα, το Μέγαρο Μαξίμου επεδίωξε σε πρώτο χρόνο να υποβαθμίσει το γεγονός, μετά όμως και το δηκτικό σχόλιο του γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την επιστολή Σαμαρά -με την οποία "δεσμεύεται για ακόμα περισσότερες ανθρωποθυσίες και τη λήψη νέων, ακόμη πιο δυσβάστακτων μέτρων"-, η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να βγει από το καβούκι της.
Στο επίσημο σχόλιό της, η κυβέρνηση διά του εκπροσώπου της Σ. Κεδίκογλου, απάντησε ότι "το παραλήρημα του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται". Στην ανεπίσημη ενημέρωση όμως, μέσω κύκλων της, η κυβέρνηση παραδεχόταν πως θα ληφθούν νέα μέτρα, αλλά αυτά θα είναι διαρθρωτικά και όχι δημοσιονομικά.
Επ' αυτού μπορεί κανείς να κάνει δύο παρατηρήσεις: η πρώτη είναι ότι η υιοθέτηση διαρθρωτικών μέτρων έχει συνέπειες για το ατομικό / οικογενειακό εισόδημα, αφού όπως προκύπτει από την ανάγνωση των εκθέσεων ΔΝΤ και Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ανοίγει αφενός το παράθυρο για περισσότερες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αφετέρου καλλιεργεί το έδαφος για μεγαλύτερη εργοδοτική αυθαιρεσία στον ιδιωτικό τομέα.
Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι δανειστές έχουν ήδη ζητήσει μέτρα με δημοσιονομικό χαρακτήρα, όπως η χρονική επέκταση της εισφοράς αλληλεγγύης ώς το 2016, η συνέχιση, και το 2014, της είσπραξης του φόρου ακινήτων μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ και τέλος, το αιτούμενο δημοσιονομικό ισοδύναμο για τις απώλειες που θα προκύψουν από τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών.
Συνεπώς, με Σαμαρά, τα πράγματα είναι... μονόδρομος.
