Πολύ λίγα έως ελάχιστα είναι τα πράγματα που μπορεί να πετύχει η Ελλάδα κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2014, οπότε θα ασκήσει την προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πρώτο πράγμα που γεννάει απορίες και προκαλεί δυσφορία σε κάθε καλόπιστο παρατηρητή είναι η φροντίδα της δικομματικής κυβέρνησης να «εμπλουτίσει» τη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία (ΜΕΑ) στις Βρυξέλλες, στέλνοντας εκεί, με το πρόσχημα των αυξημένων απαιτήσεων από την άσκηση της κοινοτικής προεδρίας, μια μικρή στρατιά «ημετέρων» δημόσιων υπαλλήλων, ο αριθμός των οποίων έχει ήδη ξεπεράσει τους 120. Αυτό σημαίνει ότι οι μισθοί και τα επιδόματα εξωτερικού όλου αυτού του κόσμου θα ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο ευρώ τον μήνα, σε περίοδο τεράστιας κρίσης για τη χώρα μας, που οι πολίτες της λένε το ψωμί - ψωμάκι. Οι «ημέτεροι», στις Βρυξέλλες, εισπράττουν κάθε μήνα γύρω στα 6 με 8 χιλιάδες ευρώ για να μην κάνουν τίποτε ή σχεδόν τίποτε.
Συγκεκριμένα, οι αρμοδιότητες της εκάστοτε προεδρίας -και, φυσικά, της ελληνικής- στην Ένωση είναι πλέον, μετά τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, πάρα πολύ περιορισμένες. Ειδικότερα, όλα τα οικονομικά θέματα τα έχουν υπό την άμεση εποπτεία τους ο πρόεδρος και τα μέλη του Eurogroup και το Ecofin, άρα η Ελλάδα, χωρίς καν δικαίωμα ψήφου στο συγκεκριμένο συμβούλιο των υπουργών, απλώς θα παρίσταται. Με τον ίδιο τρόπο θα παρίσταται και σε όλα τα θέματα που άπτονται των εξωτερικών σχέσεων της Ένωσης, αφού γι' αυτά άμεση αρμόδια είναι η λαίδη Κάθριν Άστον, ύπατη εκπρόσωπος της Ένωσης για τις εξωτερικές σχέσεις της.
Μια σειρά από ειδικά ζητήματα σχετικά με την εμβάθυνση της ΟΝΕ και της Ευρωζώνης, όπως είναι η πολυσυζητημένη τραπεζική ένωση, με ένα σωρό άλλα σοβαρά υποθέματα γύρω από αυτή, είναι γνωστό και αναμενόμενο πως η Αθήνα δεν πρόκειται να τα ακουμπήσει ούτε με το μικρό δακτυλάκι της. Πρόκειται για ζητήματα τα οποία διαχειρίζονται μόνον οι μεγάλοι της Κοινότητας, και από αυτούς μόνον η Γερμανία και η Γαλλία, με την Κομισιόν να εκτελεί όλα τα γραμματειακά καθήκοντα. Ανάλογη εξέλιξη θα έχουν και τα θέματα που σχετίζονται με την ενέργεια και τη βιομηχανία. Ποιος θα κάτσει ν' ακούσει τις ελληνικές θέσεις και τις «πρωτοβουλίες» μιας χώρας σε πλήρη κατάρρευση και στους δύο αυτούς τομείς;
Θα μπορούσε να πει κάτι η Ελλάδα στα συμβούλια των υπουργών για τη σύνταξη του νέου κοινοτικού προϋπολογισμού 2014-2015; Όχι, διότι, παραδοσιακά, τις συζητήσεις σ' αυτά τα συμβούλια τις διευθύνει η χώρα στη διάρκεια της προεδρίας της οποίας θα κλείσει, του χρόνου τον Ιούλιο, ο νέος προϋπολογισμός, δηλαδή η Ιταλία. Το τραγελαφικό στην υπόθεση αυτή είναι ότι η κυβέρνηση έστειλε δύο χρυσοπληρωμένους δημόσιους υπαλλήλους στις Βρυξέλλες για να ασχοληθούν, υποτίθεται, με τον προϋπολογισμό της Ένωσης. Τι να πει κανείς;
Τι, πραγματικά, μένει για την Ελληνική Προεδρία; Αν καταφέρει να πει δυο κουβέντες ευνοϊκές για τα ελληνικά συμφέροντα στην Κομισιόν, η οποία είναι αρμόδια να συντάξει την έκθεση για τη Συνοχή, που θα συζητηθεί, αρχικά σε ένα άτυπο συμβούλιο γενικών υποθέσεων (υπ. Εξωτερικών), θα ήταν, αν και μικρό κι ασήμαντο, καλό πράγμα.
Κι ακόμη, η Αθήνα ελπίζει πως θα μπορέσει να θέσει κάποια καυτά προβλήματα για την ίδια, που συνδέονται με τον έλεγχο της παράνομης μετανάστευσης (Δουβλίνο ΙΙ), με την ελπίδα να την υποστηρίξουν η Ιταλία και η Ισπανία για ρύθμιση τέτοια ώστε να μην πληρώνουν συνεχώς τη νύφη σ' αυτή την υπόθεση μόνον οι χώρες υποδοχής των παράνομων μεταναστών, αλλά να βρεθεί τρόπος που να μετριάζει, το οικονομικό τουλάχιστον, βάρος που δέχεται η χώρα μας, αλλά και οι Ιταλία και Ισπανία. Είναι αμφίβολο αν το συμβούλιο των υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών θα δεχθεί να πάρει συγκεκριμένα και σοβαρά μέτρα που θα ανακουφίζουν την Ελλάδα, την Ισπανία και την Ιταλία στον τομέα αυτόν.
