Οι καλές σχέσεις, και ειδικά οι σχέσεις καλής γειτονίας, έχουν τον δικό τους κώδικα, που κατά γενική ομολογία είναι τόσο αναγκαίος στην τήρησή του όσο και το πρόσφορο στην εκκλησία που διαβάζεται στη λειτουργία κι έπειτα δίνεται στους πιστούς ως αντίδωρο.
Αυτό το συμπέρασμα μοιάζει λίγο και με την ανακάλυψη της Αμερικής: όλοι γνωρίζουν εδώ και πολλά χρόνια πού βρίσκεται, αλλά πάντα κάποιοι θα προσπαθούν να την ανακαλύψουν ξανά και ξανά. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένα συμπέρασμα που πρέπει να επαναληφθεί μήπως και γλιτώσει κάποιος ανθρωπάκος τις περιπέτειες και τις συνέπειες αυτή της προσπάθειας ανακάλυψης.
Διότι ο νεαρός γιος της οικογένειας που κατοικεί στον πρώτο όροφο της διπλανής πολυκατοικίας και που πρόσφατα απέκτησε ένα νέο αυτοκίνητο θεώρησε πως η Αμερική είναι γενικά μία ήπειρος που μπορεί να την ανακαλύψει ξανά, προκαλώντας έτσι μία αξιοσημείωτη παρεξήγηση.
Διότι, βλέπετε, «καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω», ήθελε σώνει μου και ντε να παρκάρει το νέο αυτοκίνητο που απέκτησε μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας του.
Κάθε βράδυ την τελευταία εβδομάδα λοιπόν έβγαζε τις καρεκλίτσες από τον δρόμο, τις ακουμπούσε στο πεζοδρόμιο και πάρκαρε το φινιρισμένο αμαξάκι του μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας.
Το πρωί σκούπιζε το αυτοκινητάκι του με ένα φτερό για να φύγουν οι σκόνες, το ξεπαρκάριζε και καθώς έφευγε από τη γειτονιά η μάνα ερχόταν πίσω του και τοποθετούσε τις καρεκλίτσες πάλι στη θέση πάρκινγκ. Έτσι που να παραμείνει η θέση κενή μέχρι την επιστροφή του εποχούμενου κανακάρη.
Όταν όμως άνοιξε μια χαραμάδα καλοκαιρίας μέσα στο κρύο και στη συννεφιά, η κυρία του δεύτερου ορόφου αποφάσισε να βάλει πλυντήριο και, ακόμα χειρότερα, να απλώσει και τα ρούχα στο σχοινί.
Όλη νύχτα λοιπόν έσταζαν οι σταγόνες από τα σκούρα ρούχα πάνω στο παρκαρισμένο αυτοκινητάκι γεμίζοντάς το λεκέδες από τις στάλες που γίνονταν λάσπη με τη σκόνη του αυτοκινήτου.
Όταν ο νεαρός του πρώτου ορόφου βγήκε το πρωί από το σπίτι, έμεινε άναυδος από την καταστροφή. Το αυτοκινητάκι του είχε γεμίσει λάσπες κι εκείνος είχε γεμίσει με οργή που κάπου έπρεπε να την εκτονώσει. Άρχισε να χτυπάει τα κουδούνια.
Η κυρία του δεύτερου ορόφου βγήκε στο μπαλκόνι να δει ποιος την καλεί και ανάμεσα από τα μαυρόρουχα που κρέμονταν στεγνά σχεδόν είδε τον νεαρό να ωρύεται για την καταστροφή.
Του κάκου οι προσπάθειες να ηρεμήσει ο νεαρός, που δεν σταμάταγε ούτε στιγμή να ακούσει το παραμικρό και κατηγορούσε την κυρία του δευτέρου για τη φαεινή, όπως είπε, ιδέα της να απλώσει τα ρούχα στο σχοινί.
Κουβέντα στην κουβέντα, που λένε, και εν μέσω απροσδιόριστων απειλών του τύπου «θα δεις τι θα σου κάνω», η κατάσταση βγήκε εκτός ελέγχου.
Μέχρι που στο τέλος από τις φωνές έφτασε και η αστυνομία για να βάλει τάξη.
Εν πάση περιπτώσει και για να μην πολυλογούμε, η ουσία είναι πως έπειτα από μία σύσταση που απευθύνθηκε στην κυρία του δεύτερου ορόφου από τη νεαρή αστυφύλακα και αφορούσε τη χρήση ενός συγκεκριμένου μαλακτικού που, όπως είπε, της είχε ξεθωριάσει τις στολές της, ο νεαρός βρέθηκε υπόλογος τόσο για την κάκιστη συμπεριφορά του, όσο επίσης και για την κατάληψη της θέσης πάρκινγκ που, παρότι βρισκόταν μπροστά από το σπίτι του, δεν του ανήκε.
Όταν το περιπολικό απομακρύνθηκε, η μητέρα του νεαρού που είχε παραμείνει μες στο σπίτι όσο διαρκούσε ο καβγάς βγήκε στο πεζοδρόμιο με ένα πανί στο χέρι και ένα μπουκαλάκι για να καθαρίσουν το αυτοκίνητο. Αλλά πια ήταν αργά, ο γιος της είχε πλέον ανακαλύψει την Αμερική.
Εκείνη, δηλαδή, που έρχεται για διαιτησίες και εφαρμόζει το δίκαιο καταπώς την εξυπηρετεί. Διότι μπορεί ο νεαρός να καταλάμβανε παράνομα το πάρκινγκ, αλλά σχοινί απλώματος στην πρόσοψη κτηρίων απαγορεύεται επίσης. Απλώς η αστυφύλακας ήταν ανιψιά της κυρίας του δευτέρου.
