Σε περιόδους ιστορικών τομών τα πολιτικά υποκείμενα είθισται να τραβούν μια διαχωριστική γραμμή με το μέχρι πρότινος παρελθόν τους. Εκτός αν η μετάβαση στη νέα εποχή γίνεται ομαλά και ήρεμα. Για παράδειγμα, όταν ο Αλέξης Τσίπρας εκλέχθηκε πρόεδρος του Συνασπισμού το 2008, ήταν μια εξέλιξη, μια συνέχεια της προηγούμενης φάσης. Ωστόσο, σήμερα δεν ζούμε τέτοιες μέρες. Αυτό θα έλεγε κανείς ότι ήταν αναπόφευκτο. Λίγο οι απανωτές εκλογικές ήττες των τελευταίων ετών, λίγο η πολύχρονη παρουσία του τέως προέδρου, λίγο (ή μάλλον πολύ) η εσωκομματική προεκλογική διαδικασία συνετέλεσαν σ’ αυτό. Έτσι, σήμερα βλέπουμε ένα διαφορετικό πολιτικό υποκείμενο. Ένα κόμμα που φαίνεται να δυσαρεστεί περισσότερο εντός των τειχών, παρά εκτός.
Δεν είναι κακό να αλλάζουμε. Είναι στοιχείο της εξέλιξης, της προόδου, της αυτοκριτικής και της διόρθωσης των λαθών. Το θέμα όμως είναι η κατεύθυνση που παίρνεις. Να αλλάξεις δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνεις πίσω σε θέματα αξιακά και (μέχρι κάποτε) αυτονόητα ούτε ότι πρέπει να ξεχάσεις από πού ξεκίνησες και πού θες να βαδίσεις για να πετύχεις τον στρατηγικό σου στόχο. Να αλλάξεις δεν σημαίνει ότι πρέπει να πας από το «χωρίς αστερίσκους» στο «ναι μεν, αλλά».
Δυστυχώς, η αλλαγή των τελευταίων ετών μετάλλαξε τόσο πολύ το πολιτικό υποκείμενο, που δεν θυμίζει παρά ελάχιστα την αυθεντική εκδοχή του. Μάλιστα, μολονότι αυτή η αλλαγή έγινε στο όνομα της «νίκης», πλέον δεν θυμίζει σε τίποτα καν την εκδοχή της νικήτριας εκδοχής του. Αυτό φαίνεται τόσο στις νίκες του παρελθόντος όσο και στις (μικρές) νίκες του σήμερα. Οι (λίγοι) νικητές και οι αξιοπρεπείς παρουσίες δεδομένων των συνθηκών ήταν το λεγόμενο «3%».
Είναι μονόδρομος ο δρόμος που ’χεις πάρει; Μακάρι όχι. Μα, όπως λένε οι Τρύπες και ο Γιάννης Αγγελάκας, «δεν σε βλέπω να γυρίζεις πίσω»…
