Οι εκλογές πλησιάζουν. Μπορεί να γίνουν ακόμα και στις αρχές του καλοκαιριού ή τον Σεπτέμβριο, πάντως, όποτε και αν γίνουν, έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο, με όλες τις πειθαρχίες και τις εξαναγκασμένες πορείες που αυτή επιβάλλει στα κόμματα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως εκτιμούν ακόμα και οι περί το Μαξίμου αλλά και τα μιντιακά συγκροτήματα, είναι σε πτώση, χωρίς ορατό σκαλοπάτι που θα μπορούσε να τη φρενάρει. Η πανδημία κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει, αλλά κι αν τέλειωνε, τη σκυτάλη έχει πάρει η εξοντωτική ακρίβεια. Ταυτόχρονα, οι αλλεπάλληλες αποτυχίες, τα σκάνδαλα, ηθικά και οικονομικά, και η αυταρχική στροφή υποσκάπτουν το όποιο κύρος θα μπορούσε να διασώσει ο Μητσοτάκης στην πορεία προς τις εκλογές. Θα ήθελε να ξαναζεστάνει το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, αλλά το ΚΙΝ.ΑΛΛ., όπως και επί Γεννηματά, δεν ακολουθεί. Αντιθέτως, η Ν.Δ. χάνει προς το ΚΙΝ.ΑΛΛ.
Ο Ανδρουλάκης λογικά θέλει να ενισχυθεί το ΚΙΝ.ΑΛΛ. ως πόλος και προφανώς κρατάει αποστάσεις και από τη Ν.Δ. και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζει όμως ότι δεν μπορεί να ψαρεύει επί μακρόν σε θολά νερά, θα πρέπει και να σχηματοποιήσει την πολιτική του. Γνωρίζει πολύ περισσότερο ότι όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές, θα αυξάνεται και η πίεση και οι δυσκολίες. Και είναι βέβαιο ότι όλοι όσοι έστησαν μιντιακά το υπερθέαμα της εκλογής Ανδρουλάκη έχουν κάποιες προσδοκίες για το πώς θα κινηθεί ένας αρχηγός με ισχυρή φιλο-Ν.Δ. τάση στο κόμμα του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λογικά δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Τώρα πλέον, που δεν τίθεται ζήτημα αυτοδυναμίας Μητσοτάκη ούτε σε δεύτερη κάλπη, ο Τσίπρας μπαίνει ξανά και επισήμως στο παιχνίδι, από το οποίο προσπαθούσαν εδώ και δυόμισι χρόνια να τον βγάλουν με τη θεωρία της οκταετίας Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει να ακολουθήσει μια σύνθετη πολιτική. Πρέπει να δώσει περιεχόμενο στο αίτημα της προοδευτικής διακυβέρνησης, με ένα μίνιμουμ πρόγραμμα διάσωσης του ΕΣΥ, κατάργησης της αντεργατικής νομοθεσίας και των ιδιωτικών επικουρικών, αύξησης μισθών, με φρενάρισμα των ιδιωτικοποιήσεων, έλεγχο της ΔΕΗ, δημόσια Παιδεία, και να παρουσιάσει στο ΚΙΝ.ΑΛΛ. και στα μικρά κόμματα της Αριστεράς πρόταση συνεργασίας σε αυτήν την κατεύθυνση.
Πρέπει ταυτόχρονα να εντείνει την αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση στα μεγάλα και βασικά ζητήματα που αφορούν τη χώρα και τον λαό και όχι στα δευτερεύοντα. Και πρέπει να το κάνει αυτό με όλες του τις δυνάμεις προσηλωμένες και συνεννοημένες, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει την πολυτέλεια μεγάλων εσωκομματικών αλλαγών, ούτε πειραματισμών, διαφωνιών και συγκρούσεων. Οποιαδήποτε εσωστρέφεια θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική.
